Σταγόνα της βροχής μοιάζει το δάκρυ

Ρυάκι μ αλμυρό νερό της λησμονιάς

Κι αν η ελπίδα ακόμα μέσα μου υπάρχει

Ψεύτικη είναι και αρχίζεις να ξεχνάς

O Πυθαγόρας ανάμεσα στους Ακροατές του

Μάτια που τον κοιτούν με δέος

Ψυχές κρεμασμένες

Από το εκκρεμές της αποκάλυψης…

- ανάλεκτα -

...............................................

Και ρώτησα τον εαυτό μου: είσαι νοσηρός;

Συμμάχησα ένα βράδυ με τους κλειδοκράτορες της Απεραντοσύνης και ιερή δέσμευση τους έδωσα πως θα απλωθώ, ασύνορος και αγνός ως τα φρενιασμένα τύμπανα του νου μου να ησυχάσουν!

Εξ απαλών ονύχων, υπήρξα Εραστής της Πληροφορίας. Είναι μια μετρέσα που μου χάρισε άπειρες στιγμές ηδονής όλα αυτά τα χρόνια.

Ταξίδεψαν με τρόπους που τους χρησιμοποίησαν χωρίς να τους καταλαβαίνουν. Έφθασαν όλοι. Ο Σεργκέι και η Ίνγκριντ, εκπρόσωποι της δύναμης του αιώνα τους, ορθότερα των δυνάμεων που κυριαρχούσαν τον συγκεκριμένο αιώνα. Η Αθηνά και ο Λιν Πάο, απόγονοι πολιτισμών παλιότερων από την Ιστορία. Και φυσικά ο Ελεγκτής, που δεν ήταν εκεί, παρατηρούσε όμως μέσα απ’ αυτούς.

Κοίταξα γύρω. Αετός χαμήλωνε ή Γύπας ;
Βλέμμα-καρδιά-αίμα κυλούν, αργά να σταματήσουν.
Μένουν τα βλέφαρα ανοιχτά, φλέβα που σταματάει,
βλέμμα που πέφτει και θαμπά, χάνεται λες και πάει..
Όνειρα που σκορπίζονται, σκόρπια γυαλιά στο χιόνι.
Σκληράδα θέλει και οργή, απάντηση ετούτη.

Δε φοβόμαστε

Απλώς, πονάμε

Πίσω από τον απέναντι τοίχο

Ένας άλλος, ακόμη ψηλότερος μας περιμένει…

Στέκεις στην κορυφή ενός βουνού και σε ραπίζει ένας άγριος, θυμωμένος άνεμος.

Αυτός ο άνεμος δεν μοιάζει σε τίποτε όμως με το φυσικό φαινόμενο. Εκτός ίσως από τη δύναμή του. Όμως, σε τίποτε άλλο. Γιατί αυτός ο άνεμος, είναι η ανάσα του Απείρου, οι αναρίθμητες αιωνιότητεςύπαρξης που σε περικλείουν και τις περικλείεις.

Έφτασαν πάλι οι μέρες του άγιου Πάσχα, κι ο Ιησούς κάθεται μόνος, στην αγαπημένη του μεριά, κάτω από ένα μυριόχρονο πλάτανο, στο Παράδεισο. Συλλογισμένος, σιωπηλός, που και που αναστενάζει κιόλας.

Τα πρωινά που έρχονται σε γκρίζο φόντο φοβάμαι
Τις στιγμές εκείνες που οι άγγελοι μάς κοιτάνε στα μάτια
Και μετά πεθαίνουν στα βρώμικα σοκάκια της πόλης…