Μια σταγόνα...ουράνιας κραυγής
Προάγγελος βροχής.

ΑΙ  ΓΕΝΕΑΙ  ΠΑΣΑΙ
Όταν άνοιξε η βαριά μπρούτζινη πόρτα,
η χωρίς πετούγιες, κλειδαριές
κι’ αυτό το παντοτινό χέρι,
με το σκληρό σιδερένιο γάντι, ως τον αγκώνα,
ν’ αρπάζει, σωριάζοντας τον καθένα,
στον σωρό των αμίλητων, των άκαμπτων σχημάτων,
με το παγωμένο πέτρινο χαμόγελο,
ειρωνικό κι’ επώδυνα σαρκαστικό,
και κάτω εκεί στο τέλος,
πριν γκρεμιστούν στα στεφάνια των βράχων,
κάτι φαίνεται πως αντίκρισαν το ωραίο
και χαμογέλασαν για να το συναντήσουν,
άγνωστο ακόμα, μα νοερά γνώριμο.

βρήκα όλες τις άγνωστες αποχρώσεις
που έψαχνα κι' αναζητούσα
σ' όλα τα βήματα,
σ' όλα τα πεζοδρόμια,
τις κλειστές αίθουσες
και τα δωμάτια,
που μύριζαν βαριά
πλήξη και μελαγχολία.

Όγκος στο πολλαπλάσιο, του στεναγμού το βάρος.
Θόρυβος, σφύριγμα βαρύ, υγρό ' ναι το φιλί του.
Ωκεανός απέραντος και είναι θυμωμένος.
Ορυμαγδός η ανάσα του, ανάσα που ουρλιάζει.
Ήρθε το θες στα ξαφνικά, σαν έτρωγε το πλήρωμα.

Στην γωνία του γιατί, σταμάτησα για λίγο.
Προσπάθησα να θυμηθώ πως χαμογελούν οι άνθρωποι,
ατενίζοντας την σβησμένη εστία της φωτιάς,
της καμένης αρχής πούφερνε το κρύο
και τ' άπλωνε παντού, περνώντας από μένα.

1.
΄΄Ονομάζομαι Ιγνάτιο Τέρρες και κατάγομαι από την Viana Do Castelo,περιφέρεια βόρεια της Λισαβόνας.Δουλεύω σαν δεύτερος στο πλοίο τύπου καραβέλα ‘Άγιος Μάρκος’,που ναυπηγήθηκε στο λιμάνι του Πόρτο το σωτήριο έτος 1498 μετά την γέννηση του Κυρίου.

Αυτές οι καταραμένες ώρες της σιωπής
Που γεννιούνται μετά την μεγάλη παρακμή
Ριζώνουν βαθιά μέσα στη ψυχή μας για χρόνια....

Το κάστρο δεν έπεφτε με τίποτα
Και τα χρόνια μάς προσπέρασαν βίαια,
Αφήνοντας εφιάλτες και σταυρούς στη γη.
Οι στρατιώτες δεν τραγουδάνε στις φωτιές
Παρά κοιτάνε με γυάλινα μάτια την θάλασσα.

Ζωή χαμένη , χρόνια από στάχτη
στιγμές χαμένες στο κενό .
μορφές που τρέμουν , μέσα στη θλίψη
πότε θα φύγω από δω.