Ο Μπεν ένοιωσε πάλι τον πόνο στα λαιμά του όπου οι αδένες του
πρησμένοι έμοιαζαν με μπαλίτσες του γκολφ .Ο ξερόβηχας αραιός -αραιός
αλλά επίμονος ,τον συντάραζε κάθε τόσο ,σαν ενοχλητικός ,απροσκάλεστος
επισκέπτης.
Ανόρεχτα κλώτσησε την φθηνή βαμβακερή κουβέρτα μακριά απ' τα πόδια του
και σκουπίζοντας το ιδρωμένο μαυριδερό του πρόσωπο ,έβρισε την
αποπνικτική ζέστη .
Η τσίγκινη παράγκα έμοιαζε με φούρνο ,τώρα το πρωί κι ευτυχώς που το
απόγευμα την έσκιαζε η πελώρια πασχαλιά και δρόσιζε λίγο ,αλοιώς δεν
θα μπορούσε να κοιμηθεί εκεί μέσα.

Ας μιλησουμε για ενεργεια.

Το κενο που μας περιβαλλει είναι μια τεραστια ανεξαντλητη αποθηκη ενεργειας. Κολυμπουμε μεσα σε πελαγη ενεργειας,

κ συ μαζευεις πενταροδεκαρες για να πληρωσεις το πετρελαιο θερμανσης κ για

να βαλεις βενζινα στο αυτοκινητο, κ για να πληρωσεις τη ΔΕΗ,

κ η κριση σε εχει λυγισει,

Προειδοποιηση:Το εργο ειναι ανατριχιαστικο.

Κ ειδεν ο θεος το δημιουργημα του κ εθαυμασεν. Όλα υπεροχα. Κ ο ανθρωπος διπλα του.Σχεδον στο ιδιο υψος με αυτόν. 6 μερες δημιουργιας. Κουρασμενος. Η επομενη μερα ηταν μερα ξεκουρασης. Κ τον βρηκε το πρωι της εβδομης μερας να ρευμαζει τον ηλιο που ανεβαινε στο στερεωμα. Κοιταξε κατω στο χωμα κ ειδε ορισμενα στρογγυλα κοπρανα από αιγες κ προβατα που βοσκαν πιο κατω. Ξεχασε να δημιουργησει το σκαθαρι. Κ το δημιουργησε. Παρολο που ηταν μέρα αργίας. Κ το απογευμα τρωγοντας φρυγανιες με μαρμελαδα κ φετα πεφταν ψιχουλα κατω στο χωμα. Πεινουσε κ ετρωγε λαιμαργα. Ειχε φαει σχεδον ένα πακο φρυγανιες κ το χωμα ηταν γεματο ψιχουλα. Ετσι εφτιαξε κ το μυρμηγκι. Το απογευμα. Το πρωι της αργιας του δημιουργησε το σκαθαρι κ το απογευμα της ιδιας μερας το μυρμηγκι. Τα δυο τελευταια του δημιουργηματα. Αντιπροτελευταιος ο ανθρωπος. Κ απο τοτε το σκαθαρακι συνεχως μαζευει τις κοπριες των ζωων κ το μυρμηγκακι τα ψιχουλα. Κ ο ανθρωπος να σκοτωνει να καταστρεφει κ να κτιζει το εγω του. Απληστια. Ο τρελος της υπαρξης. Ο παρίας.

Μισοβυθισμενο τανκερ που ξεβραζει πετρελαιο στη θαλασσα. Τεραστια πετρελαιοκηλιδα γυρω από το καραβι. Κ μεσα στο τανκερ, στις δεξαμενες του, ανθρωπινα οντα να πετουν πισσα ο ενας στον άλλο. Με τον καπετανιο να κρατα ένα τιμονι κ να το γυριζει σαν ροδα ποδηλατου που είναι στον αερα. Κομμένα, σκουριασμενα συρματοσχοινα πηδαλιου.

-Τι βλεπω στο βαθος; Εχω τον ηλιο κατά προσωπο κ δεν μπορω να δω καλα. Περιμενετε ενα λεπτο να φορεσω τα αντιηλιακα μου γυαλια. Ναι. Βλεπω τον ανθρωπο πανω σε μια αμαξα, να εχει ζεψει το θεο για αλογο κ να του φωναζει γεματος θυμο να προχωρησει. Εχει μουλαρεψει. Δεν προχωρα.

Μια φορα ηταν μια πετρα. Μια τοσο δα μικρη πετρα που ηθελε να γινει δεντρο. βαρεθηκε να είναι πετρα κ λεει στο δημιουργο:

-Βαρεθηκα την πετρινη ζωη. Θελω να γινω δεντρο. Μπορεις να κανεις κατι για μενα;

-Βεβαια ειπε η υπαρξη. Γιατι ειμαι εδώ κ γιατι αποκαλουμε υπαρξη; Mπορω να κανω τα παντα. Τι δεντρο θελεις;

-Θελω να γινω λευκα .

- οκ ειπε η υπαρξη.

Το παιδικό μυθιστόρημα αυτό εξιστορεί τις γοητευτικές εμπειρίες και περιπέτειες δύο παιδιών· του εντεκάχρονου Πέτρου που έχει κλίση στις κατασκευές, στις εφευρέσεις και γενικά στην τεχνολογία και της γλυκιάς Ελενίτσας, της ευαίσθητης γειτονοπούλας του. Και οι δύο μαζί «κλέβουν» το μυστικό της μηχανούπολης, ένα παλιό μαχητικό αεροπλάνο που ονομάζεται γέρο Τομ. Ο Πέτρος καταφέρνει να πιλοτάρει το αεροπλάνο μέχρι να φτάσουν σ’ ένα άγνωστο νησί, στο «Νησί της Ελπίδας» που βρίσκεται στο Νότιο Ειρηνικό Ωκεανό. Το νησί κατοικείται από τους ιθαγενείς της φυλής «Καμόα», οι οποίοι αν και επιφυλακτικοί στην αρχή, καλωσορίζουν τα δύο παιδιά και τα εμπιστεύονται, γιατί πιστεύουν σε μια άγραφη παράδοση πως τα παιδιά είναι εκείνοι οι ξένοι που περιμένουν, οι πρώτοι που πάτησαν το πόδι τους εκεί μετά τον Μέγα Αλέξανδρο, και θα οδηγήσουν το νησί τους πάλι πίσω στη χερσόνησο από την οποία είχε αποκοπεί, ύστερα από έναν προϊστορικό κατακλυσμό.

Άφησε πίσω την πατρίδα παραμονή Χριστούγεννα ,την φτώχεια να ξεφύγει .
Αμούστακο παιδί  δεκαεφτάχρονο, πήρε των ματιών του με την υπόσχεση
μια μέρα να γυρίσει .
Αργά ,γρήγορα ,δεν είχε σημασία .Θα γύριζε.
Γύρευε να' βρει την καλή, που στις πληγές της η πατρίδα δεν την είχε.
Ήθελε να ξεφύγει τούτη την μοίρα που οι μεγάλοι επέβαλλαν κι ας
αγαπούσε αυτό το χώμα .Τούτη την γη. Τούτα τα καταγάλανα ακρογιάλια
που κάθε μέρα τον χάιδευε το κύμα κι ο αφρός ,όταν ένα γινόταν με την
θάλασσα .

Ο Σ. ταράχτηκε πολύ εκείνο το απόγευμα. Όταν κατάλαβε, όταν αντιλήφθηκε, όταν ανοίχτηκε ο νους του διάπλατα και τον πλημμύρισε ένα αλλόκοτο φως. Ένα παχύρευστο, σκοτεινό φως σαν… μαύρος υδράργυρος! Ήταν το απόγευμα που αποφάσισε να γράψει για τον Προμυθέα. Ήταν τέτοιος ο πυρετός που τον έκαιγε ώστε έπιασε το πρώτο μολύβι που βρήκε μπρος του, μάζεψε όποιο κουρελόχαρτο συνάντησε το βλέμμα του μέσα στο ακατάστατο δωμάτιο, και άρχισε να χαράζει τις λέξεις, με μανία.