Μια αφιερωση:

Σημερα που πηγα να υποβαλω το 4 μερος του διηγηματος 1,000,000, ειδα το: « Πολύ σπανιως» του Καβαφη. Ασφαλως εκατσα κ το ειδα κ το ακουσα,

υστερα αναψα ένα κερακι,

κ αυτό, η φλογιτσα του, χαρουμενη με τον αερα να παιζει,

κ ολο επαιζε χαρουμενη,

μεχρι που στα χερια μου εμεινε το λυωμενο κερι,

το λυωμενο κερι,

που μυριζε μελισσοκερι,

μαζεμενο από τις μελισσες απο ολων των ειδων τα ανθη.

Αφιερωμενο στο logoclub μας,

με μεγαλη εκτιμηση κριστοφ. Δικος σας

1,000,000. Μερος 4

Ο Αγώνας με την φύση μας είναι άνισος και σκληρός,τι ειίναι άραγε πιο ανώδυνο τα κάγκελα στις ματωμένες σου παλάμες ή τα κάγκελα που φυτρώνουν μέσα μας.

· Ένα παιδί  μόλις σχόλασε από το απογευματινό του μάθημα. Στο

δρόμο του για το σπίτι, αργοπορεί εσκεμμένα, με αποτέλεσμα να

περιφέρεται χαμένος στα διάφορα στενά της πόλης. Η

συνάντηση του με μια αλλόκοτη παρουσία ίσως αποβεί μοιραία.

· Ο τίτλος "Μέσα από μια στράτα απόκοσμη και απόσκια" είναι εμπνευσμένος  από την πρώτη στροφή του ποιήματος "Dreamlands" του E. A. Poe σε μετάφραση του  Νίκου Προεστόπουλου.

Ειχα καποιο προβλημα με τα γονατα μου. Εβγαλα ακτινογραφιες. «Αρθριτικα. Εχεις αρθριτικα ειπε ο γιατρος». «Αρθριτικα; Εχω αρθριτικα ειπες; Τοσο νεος κ εχω αρθριτικα; Αδυνατον. Εγω ημουν παντα αθλητικος τυπος. Αποκλειεται.Δεν εχω τιποτε. Ειμαι υγιεστατος κ κοιταξε με! Τρεχω σαν καθαροαιμο αραβικο αλογο».

Πηγα να τρεξω κ εβγαλα μια κραυγη από τον πονο. «Γεια σου Κριστοφ! Τα αρθριτικα σου σε χαιρετουν».

Η Αληθεια είναι εκει.Ητε θελεις να το πιστεψεις ητε όχι. Αρθριτικα. Τελεια κ παυλα.

Όσοι ασχολούνται καθημερινά με τις ποικίλες εκδηλώσεις της γραφής και την ανάπτυξη των μορφών αυτής διακρίνουν ως κυριότερους παράγοντες στην αξιολόγηση των κειμένων τους την αισθητική αρτιότητα και τον συμβολισμό, ο οποίος μπορεί να συνυπάρχει στην έκφραση του λόγου σε δεύτερο επίπεδο αφήγησης.

Ο υποψιασμένος αναγνώστης αντικρίζει με μια διαφορετική ματιά τα έργα, προϊόντα της φαντασίας του στοχαστικού νου και της ανταπόκρισης των ατομικών συναισθημάτων του συγγραφέα σε μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή ατομική πραγματικότητα.

Μια καινούργια πόρτα ανοίγει
Καθισμένη στην βαλίτσα την γεμάτη από όνειρα η ζωντανή μελαγχολία στα
μάτια παρακολούθησε το τραίνο που δεν πρόλαβε. Σε ένα έρημο σταθμό που
πριν λίγο είχε πάρει το μοναδικό όνειρο της καρδιάς ν,αναρωτιεται
γιατί δεν την περίμενε μα να επιμένει .
Κι απόμεινε αμίλητο κι αδάκρυτο το χθες να περιμένει το επόμενο
τραίνο να συνεχίσει να κυνηγάει το τετράχρονο όνειρό της Να το
περιπλέξει μαζί με τ'άλλα που φύλαγε η βαλίτσα .Αν όχι για τίποτε άλλο
να πάρει πίσω την καρδιά της που πήγε μαζί του
Να διαβάσει εκείνα τα μάτια του γρίφου να διακρίνει αν το όνειρό της
ήταν και το δικό του.

για το μυστικό υπόβαθρο του πόνου

Ενα σπουδαιο ευθυμογραφημα. Μην το χασετε.

Airport. Βρισκομαι στο αεροδρομιο. Μετα από ένα εξονυχιστικο ελεγχο ειμαι στην αιθουσα αναμονης.Πτηση: CY349, Κυπρος. Παρατηρω το αεροδρομιο. Τον σχεδιασμο του. Παλια, της περασμενης γενιας αεροδρομια, τα αεροπλανα όταν προσγειωνονταν, μετα από λιγο ερχοταν το λεωφορειο κ σε πηγαινε στην αιθουσα αφιξεων. Τωρα το αεροπλανο δενει στη προκυμαια. Μια μακρυα μακρυα προκυμαια. Αφου βγεις από το αεροπλανο κ μπεις στη φυσουνα-το φυσερο διαδρομος σαν ακορτεον που κολλα στην πορτα του αεροπλανου-τοτε αρχιζει το περπατημα.Αρχιζεις κ περπατας κ περπατας κ περπατας. Ένα ατελειωτο περπατημα μεχρι να φτασεις στην αιθουσα αφιξεων. Τα συγχρονα αεροδρομια: Περπατας κ περπατας κ περπατας. Ένα στουντιο γυμναστικης, Fitness.