Κοιμάσαι με σκοπό να ξεχάσεις.Να βγεις για λίγο από την μιζέρια που σε τρώει.Από αυτή την πουτάνα θλίψη που χρωματίζει κάθε σου κίνηση.

Αλλά ο ύπνος σου είναι και αυτός ανήσυχος.Γεμάτος πρόσωπα και εφιάλτες.Ζεις ξανά τις ίδιες γαμημένες καταστάσεις που δεν θα ήθελες ούτε ξύπνιος.Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι ούτε να κοιμάσαι αξίζει.Θα λεγες ότι σε πονάει περισσότερο αυτή η ονειρική σου φωλιά.Κι εκεί σε κείνο το φρικτό σταυροδρόμι χάνεις απλά τον ύπνο σου.Τις βουβές μέρες ακολουθούν βουβές νύχτες.Νύχτες με ένα μπουκάλι τεκίλα και άφθονα τσιγάρα.Κι έναν καναπέ για να σε υποφέρει.

Εκει παραμενει το μικροβιο,ανθεκτικο,και ωριμο σαν το παλιο κρασι..
Κανει κυκλους μεσα στο μυαλο μου και το διασκεδαζει..

Σχετικά με την « ΠΟΙΗΣΗ » και το εφαλτήριο ερώτημα/απορία Μέλους μας ( Σοφία ) για το έργο του Αντώνη Μυκονιάτη ( sailor ) με τίτλο « ‘Όλοι…. » που έχει δημοσιεύσει, αλλά και γενικά για την Ποίηση και τους δημιουργούς παραθέτουμε ορισμένες σκέψεις/απόψεις/απαντήσεις που μπορεί ίσως να βοηθήσουν σε πολλά και εύλογα μπορώ να πω ερωτήματα σε λιγότερο ίσως μυημένους σχετικά με το τι ακριβώς σημαίνει και πως λειτουργεί αυτό που ονομάζουμε « Ποίηση και Ποιητής ». Άλλωστε μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει και δεν μπορεί να αποδώσει έναν τέλειο ορισμό για την Ποίηση.

H καταιγίδα συνέχισε να χτυπάει με μανία τα δέντρα έξω από το άνοιγμα. Αποκλεισμένη σε αυτήν την άθλια σπηλιά, καθώς η βροχή με βρήκε μακρυά από το χωριό. Κι όμως από το πρωί κάτι δε μου άρεσε, μια ανησυχία τάραζε την ηρεμία του καλοκαιριάτικου μεσημεριανού. Ένας φόβος, ο φόβος του σκοταδιού, του υποχθόνιου σκίαζε τα γέλια των παιδιών. Όχι δεν φταίνε οι ιστορίες που μας έλεγαν παιδιά για να μας εμποδίσουν να απομακρυνθούμε κι όμως στα πρόσωπα όλων των γηραιότερων έβλεπες ένα σκοτεινό μήνυμα.

Μέρες εορτών, δέντρα Χριστουγεννιάτικα που τα κλαριά τους βαραίνουν απ’ τις πολύχρωμες λάμπες , πρόσωπα που κοιτούν τις στολισμένες βιτρίνες, φευγαλέα και βαριεστημένα, πόθοι απραγματοποίητοι να χορεύουν σε μια μελωδία που θυμίζει κλάμα παιδικό.

--- Παύλο ξέρεις τι πρόσεξα ; Τη σκιά σου, πάντα σ’ ακολουθεί. Γιατί δεν παίρνει χρώμα ;

--- Γλαύκη κάτι ξέχασες ακόμα…

--- Τι ;

Ο διδασκαλοσ ιησΟΥΣ και το μηνυμα τησ αγαπηΣ…

«αὕτη ἐστίν ἡ ἐντολή ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθώς ἠγάπησα ὑμᾶς» {Ιω. ιε΄12}

Όταν των ανθρώπων γνώρισα 
τους τρόπους, τις μεθόδους και τα όνειρα, 
δεν απογοητεύθηκα 
όπως η συνήθεια επιβάλλει.

Είχε απόλυτη ησυχία.Μόνο ο ήχος των κυμάτων ακουγόταν. Μπορείς να πεις ότι και αυτό ήτανε κάτι.Ότι έδινε λίγη αξία στον κόπο σου.

Τα βράδια ονειρεύομαι την θάλασσα

Την αχνά των κυμάτων της αγγίζω

Κι ας λένε την ζωή μου πως την χάλασα

Παλεύω με το μαύρο και το γκρίζο