Η μοναξιά του Ήλιου πάνω από τα σύννεφα,
μια χειμωνιάτικη παραλία,
ένα αμάζευτο κοχύλι,
μια άπαιχτη μελωδία.

O τύπος έτρεχε πίσω από το λεωφορείο για καμιά εικοσαριά μέτρα ακόμα.Η μαύρη δερμάτινη τσάντα του σίγουρα τον δυσκόλευε στο κυνηγητό του.Αφού είδε τελικά ότι δεν θα κατάφερνε τίποτα,σταμάτησε απογοητευμένος.

Αρνούμαι να καμώνομαι την ανήξερη και να πηγαινοέρχομαι στον ίδιο χώρο, σαν ένα είδος άμυνας απέναντι σε αυτά που συμβαίνουν γύρω μου.

Ώρες ώρες πιστεύω πως όλα τα αντίο χώρεσαν σε ένα χαμόγελο ,σε μια ζουμερή καλημέρα και σε ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο..
Αυτά είχα και αυτά ακολούθησα μέσα στην ζεστή λάμψη του τζακιού μου και στους φρεσκοβαμμένους τοίχους της κάμαρας μου...

Όλα ξεκίνησαν με ένα απότομο και σπαστικό γέλιο που άρχισε να βγαίνει από μέσα μου.Στην αρχή νόμιζα ότι κάποιος άλλος γελούσε αντί για μένα,αλλά μετά θυμήθηκα ότι ήμουν μόνος στο σπίτι.Με συνεπήρε ολόκληρο και σπασμοί κυρίευσαν το κορμί μου.Σωριάστηκα στην πολυθρόνα αφήνοντας το Captain Morgan να πέσει από τα χέρια μου.Μια μικρή τελευταία γουλιά που είχε μείνει,βγήκε σιγά σιγά από το μπουκάλι λερώνοντας το χαλί.

Το Τέλος και η Πλήρωση στην ελληνική αλληλοσχετίζονται. Είναι ενδιαφέρον ότι και οι δύο λέξεις εμ-περιέχουν μία ταυτόσημη αμφισημία. Σηματοδοτούν τόσον την ολοκλήρωση μιας πορείας ή μιας εργασίας, όσον και την καταβολή του Κόστους της.

Ανάσες κοφτές ιλίγγου πνοές
διάχυτη αίσθηση
format διαίσθηση
ευτραφές ερώτημα
θεώρημα
αιώρημα
που ξεδιψά αχόρταγα
πηγή της απορίας.

Μια παρτίδα σκάκι... Μόνος να κοιτάζω τα μαύρα, τα λευκά πιόνια στην τετράγωνη σκακιέρα. Κίνηση... χάνω τον αξιωματικό μου. Ο καπνός σχηματίζει δαχτυλίδια καθώς απομακρύνεται αργά από το στόμα μου στην αποπνιχτική ατμόσφαιρα του δωματίου.

2.Το όνειρο του πατέρα

Τι μονοτονη που ειναι η ζωη μου...
Πως γινεται ο συρμος μου να μην εχει ουτε ενα παρακλαδι?