• Στους χρόνους των ρημάτων με την πρέπουσα αρχαιοτροπία των κλίσεων καταγράφονται κατάδηλα τα συμπεράσματα.
• Στην ακολουθία των γεγονότων, προβλέψιμες οι αναπνοές και οι λέξεις, εξαγορασμένα αντικείμενα αφομοιώσεως, περιφέρονται ασυναρτήτως έτσι όπως αρμόζει στο αντίστοιχο επίθετο χαρακτηρισμού του ουσιαστικού της εποχής.
• Ακαλαίσθητα δευτερολογήματα και στις ανακοινώσεις τα μέρη του λόγου συντάσσονται διακοσμώντας τις προτάσεις, συμμετέχοντας διαφοροτρόπως στο καθιερωμένο παιχνίδι της παρανοήσεως
• Απερίγραπτη η αναπαράσταση των ιδίων θεαμάτων και η απόγνωση πασχίζει να ξεφύγει αφήνοντας τη μονοσύλλαβη επανάληψη της ηχομιμητικής παραγωγής να ορίζει τη διάθεση της ειρωνείας.

Βαρύσαρκος και ψιλόφωνος, χοντρό κεφάλι χωρίς λαιμό. Χείλια της αφθονίας και γλώσσα με όλα τα επίθετα, πλαταγίζουσα και απορροφούσα, παραμορφωμένη και υπερκινητική προς όλας τας κατευθύνσεις.
Πλατιές πλάτες, σωστό ορθογώνιο μέχρι τη μέση.
Χοντρή ζώνη να κρατά τις προεκτάσεις και περίσσια υπόλοιπα να ξεχύνονται στα πλαϊνά καλύπτοντας τη δερμάτινη υποστήριξη.
Κοιλιακή χώρα στο καμπυλόγραμμο και στις καταλήξεις, πόδια πλαδαρά.

• Επικοινωνίας το απαύγασμα και στην ανυπαρξία η πολυλογία της συνοικίας χαρακτηριστικόν της ημεδαπής νοοτροπίας αναρτήθηκε στα έξω φύλλα των χάρτινων απόψεων καθώς και στην υάλινη εκδοχή της απαγγελίας.
• Αμηχανίας αξιοπρόσεκτον το ακατανόητον ενώ στους απάνω δρόμους περιφέρονται ασκόπως ολίγιστοι οι οπαδοί της ασυναρτησίας και αγορεύουν ανερυθρίαστα τη νηπιακή δομή της συλλογιστικής αδιαφορώντας πλήρως διά την παρακείμενη νοημοσύνη.
• Φωνές δυνατές και πομπώδεις οι εκφράσεις της προσεγγίσεως της ευστροφίας ανακηρύσσουν διά της βοής τη δοκησισοφία ως το επικρατέστερο ουσιαστικό των καιρών.
• Και στις γειτονιές οι γελωτοποιοί ξεπέρασαν τον μονοψήφιο πρώτο αριθμό της γραφικότητας συλλαβίζοντας τη ρητορική της παλινδρομικής κινήσεως, εξυπηρετώντας τοιουτοτρόπως και παντοιοτρόπως τα μητρικά ένστικτα της κοινωνίας.

• Αναπροσαρμογή των αισθήσεων και η καθημερινότητα, πρωτοφανούς κοινοτοπίας σύνθεμα, αφηγείται με τη θεατρικότητα της εποχής το θλιβερό αποτύπωμα των πεπραγμένων της παραβατικότητας.
• Στην περίληψη ούτε καν ένα δικαιολόγημα να αντιστέκεται στην ανυπαρξία ούτε καν ένα σημείο αλληγορικό να ξαφνιάζει τη σύνταξη ούτε καν μια άνω τελεία να απομονώνει την αναπνοή αφήνοντας το νόημα να ξεφεύγει στην παράγραφο. Μόνο τα λεξήματα να περιφέρονται ασυναρτήτως διακοσμώντα τις μεταμφιέσεις με τη λεπτομέρεια της παράνοιας.

• Θλιβερά αφηγήματα και τα εικονογραφήματα έκνομης αισθητικής παρασκευάσματα, καταδεικνύουν του ξεπεσμού τα συνώνυμα.
Μυώνες δίχως την ουσία του φαιού, αστειολογήματα φωνής βραχνής, πετεινά του μεσονυκτίου στην υπηρεσία του μηχανισμού των προσδιορισμένων συνθηκών
• Αμηχανία ψαλμωδού ο βηξ και στα απαντήματα πάμπολλες οι πιθανές συλλαβές σκορπίζουν στα νοήματα την αμφιβολία.
• Εποχή των προθέσεων ενώ το παρά ξεπέρασε την ερμηνεία της αντιθέσεως και της εναλλαγής, άφησε δίπλα στο πόδας το υπολείπομαι και βρήκε τη χαμένη ταυτότητα στο μετά συνθέτοντας απερίγραπτα εφιάλτες φρικώδους αναμνήσεως.
• Και η ενοχή προσυπογράφεται διά γυμνού οφθαλμού αφήνοντας τα επιχειρήματα στην πολυλογία της καθημερινότητας.

• Αποτομή της ψευδαισθήσεως και ο πρόδρομος των σκέψεων συμμαζεύει τη δυσαρέσκεια των μορφασμών. Οι αποστάσεις των σημείων έδωσαν στα τέρατα τον σύνδεσμο και οι ερμηνείες, ηχοβολήματα γρήγορης αναπνοής, μεταποιούν τις εκφωνήσεις.
• Κάπως έτσι στον επίλογο των εκδηλώσεων, με το συμπύκνωμα των νοημάτων να αποπροσανατολίζει την ευκολία της αναγνώσεως, ξεκίνησε ο προσδιορισμός του φθινοπώρου.
• Οι ανακοινώσεις στην επικράτεια δίνουν στις απαντήσεις τα παρερμηνεύματα της εποχής και ένας πανικός ακουμπισμένος πάνω στις προτάσεις αφήνει στα φωνήεντα την οξεία του παραλόγου.

◆ Του Υπερίωνος η συνέχεια όταν ο Αύγουστος αφήνει στα διαστήματα την ανάμνηση.
◆ Και ο χρόνος, δημιούργημα των ήχων, μουσικολογία του βοριά, όπως εκείνο το σφύριγμα που παίζει ανάμεσα στις καλαμιές, χωρίς το άχρηστο προαναφώνημα του δικαιολογήματος, συνθέτει την απορία του χάους.
◆ Έτσι οι μεγάλες προτάσεις ευφυώς και με περίσσια χάρη φτιάχνουν από μόνες τους τις διαθέσεις των φωνών.
◆ Τα φεγγάρια και οι ανοητολογίες ξεπέρασαν τον εαυτό ακόμα και του παρακείμενου. Η δοκησισοφία, έννοια ταυτισμένη με την εθνικότητα, εξεδήλωσε τη ρητορική της εις τας παραλίας εις διαφορετικάς στάσεις αναλόγως των επιρρημάτων.
◆ Καλά κρατούν τα σχήματα την υπερφίαλη αισθαντικότητά τους και η χυδαιότητα των πλαδαρών απεικονίσεων φεύγει μακριά από την κυριολεξία αποκαθιστώντας τη μεταφορά στα πρωτοσέλιδα.

◆ Με την ευλογία του Βοριά κι αυτό το καλοκαίρι. Του επιμανούς ανέμου, που δεν πολυνοιάζεται για το ξεσήκωμα των υπολοίπων της πέτρας, μήτε για τα μισόκλειστα μάτια στο λογάριασμα των σκέψεων.
◆ Κι απέναντι στο λιοπύρι οι ξαπλωμένοι συντροφιά με τις καθιερωμένες φωνές των προστακτικών εγκλίσεων αφήνουν το προσδιορισμένο της καλοκαιρίας να συνεχίζεται.
◆ Στις μεγάλες πόλεις τα όρια ξεπέρασαν την ηλιθιότητα και τα κατασκευάσματα εκ του παρερμηνεύματος της ελευθερίας προερχόμενα, ασελγούν απροσχημάτιστα δίνοντας διά των πράξεων και του λόγου την αθλία εκφώνηση του ενεστώτος.
◆ Στην εμβροντησία οι ορισμοί ψάχνουν τον δρόμο τους και οι μέρες τρέχουν να προλάβουν τις νύχτες για να περνά και να χάνεται ο χτύπος στους λεπτοδείκτες.

Η αγανάχτηση   έννοια  διαχρονική εξαρτώμενη ποικιλοτρόπως από τις διάφορες μορφές εκδηλώσεως των επιθυμιών, είναι συνδεδεμένη αρρήκτως με τις προσλαμβάνουσες του υποκειμένου.

Τοιουτοτρόπως εντοπίζεται σε υποκατηγορίες, αλλά πάντοτε υποταγμένη στην ερωτική μεγάλη οικογένεια των  αλλοπρόσαλλων παρορμήσεων.