Ήταν η πρώτη σοβαρή - υπό την έννοια της ουσιαστικής συζήτησης, - συνάντηση με την Ερατώ και τον Ιοθώρ μετά την επιστροφή τους. Ήμουν θα πω περίεργος και κάπως ανυπόμονος να μάθω και να ακούσω από το στόμα της Ερατούς τα όσα βίωσε, τα όσα «είδε», τα όσα «εννόησε» και τα όσα με την καθοδήγηση του Ιοθώρ αντιμετώπισε και ανακάλυψε… Κατανοώντας το «αγχωτικό» γι’ αυτήν « υπέρ φύση άγνωστο » και την σοκαριστική Αλήθεια και πραγματικότητα που συνάντησε πρόσωπο με πρόσωπο, σήμερα ήμουν έτοιμος να μάθω πως ανταπεξήλθε του όλου εγχειρήματος…

Composed
by Nikos Stylianou

1st violin Erato

Τα βήματα πλέον της Ερατούς είχαν γίνει πιο σταθερά αλλά ακόμα παρέκκλιναν της σωστής ευθείας και προκαθορισμένης γραμμής που έπρεπε να ακολουθήσει.

Ο Ιοθώρ φαινόταν κάπως ανήσυχος «έπρεπε να έχει τελειώσει αυτό» ψιθύρισε..

«ποιο ?... τι έπρεπε να τελειώσει ?» είπε η Ερατώ.

«έτσι όπως πηγαίνεις γυρνάς πίσω…»

«γιατί… τι κάνω λάθος… πως πηγαίνω ?»

«δεν πηγαίνεις εσύ…. Σε κατευθύνει στο λάθος… πολέμησε το… μπορείς !»

Το μονοπάτι που είχε αρχίσει να σχηματίζεται μπροστά της δεν έμοιαζε με τίποτα που θα μπορούσε να περιγράψει με ανθρώπινες λέξεις. Δεν ήταν δρόμος, δεν ήταν φως, δεν ήταν γραμμή. Ήταν σαν τρεις κατευθύνσεις που είχαν συμφωνήσει να σταθούν μαζί, περιμένοντας την τέταρτη — τη δική της.

Η Ερατώ ένιωθε τον διπλό παλμό μέσα της να πάλλεται σταθερά, σαν να είχε βρει έναν ρυθμό που δεν ανήκε ούτε στον άνθρωπο ούτε στην προγενέστερη ουσία της, αλλά σε κάτι ενδιάμεσο. Κάτι νέο.

Ο Ιοθώρ εξακολουθούσε και την παρατηρούσε με προσοχή. «Ερατώ… το μονοπάτι περιμένει εσένα.»

Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— έγειρε ελαφρά, σαν να επιβεβαίωνε.

«Δεν χρειάζεται να κινηθείς. Μόνο να αποφασίσεις.»

Η Ερατώ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά της. «Να αποφασίσω… τι;»

Η «εκπαίδευση της Ερατούς βρισκόταν πλέον στα τελευταία «στάδια».. Η «μετάλλαξη» και η επίλυση της γεωμετρίας της σωστής πορείας προς τη Πύλη του «Αληθινού Κόσμου» πήγαινε προς ολοκλήρωση… με τον Ιοθώρ πάντα δίπλα της, παρακολουθώντας τα βήματα και την προσπάθεια της….

[ Η «Η ανάρτηση 31 είναι η στιγμή όπου η αντίληψη της Ερατούς διπλώνει. Δεν βλέπει απλώς κάτι νέο — βλέπει με δύο τρόπους ταυτόχρονα. Ο ανθρώπινος τρόπος και ο προγενέστερος τρόπος επικαλύπτονται για πρώτη φορά. Αυτό δεν πρέπει να παρουσιαστεί σαν «όραμα» ή «μαγεία», αλλά σαν μια αλλαγή στον τρόπο που φτάνει πλέον η καινούρια της πραγματικότητα.]

Η Ερατώ ένιωσε για πρώτη φορά ότι δεν αντιλαμβανόταν τον χώρο μόνο με τα μάτια της.

Υπήρχε κάτι άλλο.

Κάτι που δεν είχε όνομα…

Η Εκπαίδευση της Ερατούς υπό την εποπτεία του Ιοθώρ, συνεχιζόταν με αδιάκοπο ρυθμό, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα, με κάθε κτύπο της καρδιάς της…. Όσο εναγκαλιζόντουσαν η μέρα με τη νύχτα και τανάπαλι….

Η Ερατώ ένιωθε το σώμα της να βαραίνει, σαν να είχε ξαφνικά αποκτήσει δύο κέντρα βάρους. Ο ένας παλμός ήταν ο δικός της — γνώριμος, ανθρώπινος. Ο άλλος… ο άλλος ήταν σαν να ερχόταν από μια παλιά υπόσχεση που δεν θυμόταν ότι είχε δώσει, πριν γεννηθεί.

Η μορφή που είχε ανοίξει διάλογο εμφανιζόμενη μπροστά της, σταθεροποιήθηκε λίγο ακόμη. Το περίγραμμά της έμοιαζε τώρα με κάτι που προσπαθούσε να γίνει σχήμα, αλλά δίσταζε. Σαν να μην ήθελε να την τρομάξει. Ή σαν να μην είχε ξεχάσει ότι κάποτε την είχε ήδη τρομάξει.

>>> Δεν καταλαβαίνω», είπε η Ερατώ, και η φωνή της έτρεμε ελαφρά. Τι άφησα πίσω μου ? Πότε ?…. μονολόγησε..

[ Δυο λόγια, που τα θεωρώ χρήσιμα, καθώς φθάσαμε στην ανάρτηση 27, όπου πλέον εισήλθαμε και πλέουμε σε βαθιά και «αταξίδευτα νερά», που εδώ και ο αναγνώστης εύλογα ίσως να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να αφομοιώσει… μη νοώντας την αιτία που συμβαίνει η αλλαγή της πλεύσης και όπου πρέπει να γίνει μια καθαρή μετατόπιση, όχι απαραίτητα προς τη λύση, αλλά προς την αποκάλυψη του μηχανισμού που κινεί τα γεγονότα… Η προηγούμενη ανάρτηση έκλεισε με τη μεταβολή του χώρου __ τώρα χρειάζεται να δώσουμε στην Ερατώ την πρώτη πραγματική εμπειρία αυτού που «κουβαλά μέσα της». Και η «βάσανος» πρέπει να υπάρξει για να γαλουχηθεί, να εμπεδώσει και να καταλάβει όλη την γεωμετρία της πορείας προς την Πύλη της Αλήθειας που οδηγεί στον Αληθινό κόσμο και το ασφαλές μονοπάτι που αν το διαβεί τότε δεν κινδυνεύει να επιστρέψει ξανά στο σκοτάδι… και πάλι δυο βήματα από τον Άδη… όπως εύστοχα αναφέρει και στο τραγούδι της…. Που σε ανύποπτη στιγμή και χωρίς να το καταλάβει εκείνη τη στιγμή τραγούδησε… Και πως αν αποτύχει τώρα και «επιστρέψει πίσω» τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία και πλέον μοιραία όπως όλοι οι άλλοι θα έχει να αντιμετωπίσει στον μελλοντικό της θάνατο το «τούνελ των ψυχών», αυτή την εγκληματική και απροσπέλαστη σατανική παγίδα που 99,9 % η «μετενσαρκωμένη επιστροφή» της είναι μαθηματικά βέβαιη….. Και είναι Άγνωστο εάν θα συναντήσει ή όχι και πάλι τον Ιοθώρ για να την βοηθήσει……! ]

*********************************************************************************************

Ο χώρος δεν άλλαζε όπως αλλάζει ένα τοπίο όταν το κοιτάς μέσα από νερό. Δεν υπήρχε παραμόρφωση, ούτε θόλωση. Ήταν σαν να ξεδιπλωνόταν ένα δεύτερο στρώμα πραγματικότητας, που πάντα βρισκόταν εκεί, απλώς μέχρι τώρα δεν είχε λόγο να φανερωθεί.

Η Ερατώ ένιωσε το έδαφος κάτω από τα πόδια της να γίνεται πιο σταθερό, όχι σαν πέτρα, αλλά σαν κάτι που την αναγνώριζε. Σαν να την υποδεχόταν. Ο Ιοθώρ στεκόταν δίπλα της, αλλά η παρουσία του είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ο οδηγός· ήταν ο μάρτυρας.

>>> Μην προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις, της είπε… Άφησέ το να σε δει πρώτα...

Η Ερατώ πήρε μια αργή ανάσα. Μπροστά της, ο αέρας άρχισε να πυκνώνει, να αποκτά μια σχεδόν χρυσή υφή. Δεν ήταν φως — ήταν μνήμη… Μνήμη που δεν ανήκε σε κανέναν άνθρωπο.