Η Ερατώ δεν ακούει πια μόνο…. Βλέπει !.... Η μορφή που την αναγνωρίζει αρχίζει να της δείχνει κάτι που δεν είναι ανάμνηση, αλλά πρωταρχική εικόνα — ένα ίχνος της προγενέστερης ύπαρξής της. Όχι πλήρης αποκάλυψη, αλλά ένα πρώτο, συγκλονιστικό θραύσμα.

Ο χώρος γύρω τους άρχισε να σκοτεινιάζει, όχι σαν να έσβηνε το φως, αλλά σαν να υποχωρούσε ο κόσμος για να αφήσει χώρο σε κάτι παλαιότερο. Η Ερατώ ένιωσε τον αέρα να γίνεται πιο πυκνός, σαν να είχε γεμίσει με λεπτά, αόρατα σωματίδια που περίμεναν να πάρουν μορφή.

Η παρουσία μπροστά της —η προγενέστερη ουσία της— άφησε έναν απαλό παλμό φωτός να διαχυθεί. Δεν ήταν φως που φώτιζε τον χώρο… ήταν φως που φώτιζε μέσα της.

Και τότε, χωρίς προειδοποίηση, η Ερατώ είδε…

Όχι με τα μάτια της.

Με κάτι βαθύτερο.

Μια εικόνα άρχισε να σχηματίζεται μπροστά της, σαν να ξεδιπλωνόταν από το ίδιο της το στέρνο. Στην αρχή ήταν θολή, σαν ανάμνηση που δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θέλει να γίνει καθαρή. Αλλά σιγά σιγά, άρχισε να αποκτά μορφή.

Ένα τοπίο. Όχι γήινο. Όχι ουράνιο. Κάτι ..ενδιάμεσο. Ένα φωτεινό τούνελ που περιστρεφόταν γύρω της…

Ένα πεδίο από θολές στην αρχή σκιές, που κινούνταν σαν να ανέπνεαν. Και στο κέντρο, μια μορφή — μια οικειότητα που έκανε την Ερατώ να νιώσει τα πόδια της να μουδιάζουν…

Η μορφή αυτή ήταν η μητέρα της που είχε πεθάνει 13 χρόνια πριν…

Η εκπαίδευση της Ερατούς συνεχιζόταν μήνες τώρα και οι επαφές μου με τον Ιοθώρ και την ίδια είχαν κατά το ελάχιστο ελαττώσει..

Σήμερα όμως ήταν μια άλλη μέρα που ξεκίνησε με χαρά καθώς η σκυλίτσα μου η Ζήνα γέννησε 8 υπέροχα κουταβάκια.... και συνεχίστηκε με το ξαφνικό κάλεσμα του Ιοθώρ να συναντηθούμε στην «Πιρόγα» μια καφετέρια ιδιαίτερα αγαπητή στην Ερατώ...

>>> Ξέρω πως σου λείψαμε... Είχαμε πάει μια βόλτα !... Είπε ο Ιοθώρ μόλις συναντηθήκαμε και αυτή τη φορά ήταν μαζί του και η Ερατώ...

Τώρα τη είδους « βόλτα» θα μπορούσαν «να έχουν πάει»... - για κάποιον που δεν γνωρίζει και μάλιστα έχοντας μαζί του και την Ερατώ, η οποία την χρονική αυτή περίοδο βρισκόταν σε περίοδο «training» και το πιο «σοβαρό» με κάποια επιπλέον πίεση, μιας και ο Ιοθώρ το είχε ξεκαθαρίσει πως «ο χρόνος τελειώνει» - κανείς δεν μπορεί ούτε καν να υποθέσει...

Η συζήτηση και οι διάλογοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο αυτή την ημέρα... Και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντες μεταξύ του Ιοθώρ και της Ερατούς που εγώ ως ουδέτερος ακροατής το «απολάμβανα»... Έως τη στιγμή που αναφέρθηκε μετ’ επιτάσεως το όνομα μου όταν η Ερατώ στον έντονο διάλογο της με τον Ιοθώρ επέμενε συνεχώς να της μιλήσει για «το Τούνελ των Ψυχών»...

>>> Το έχεις αναφέρει πολλές φορές, είπε στον Ιοθώρ, αλλά ποτέ δεν μου εξήγησες ακριβώς περί τίνος πρόκειται με σαφήνεια για να το καταλάβω !... Όλο το προσπερνάς αλλά σε εμένα υπάρχει ένα κενό μέσα μου γεμάτο με ερωτηματικά, που πλέον έχουν αρχίσει να κολυμπούν μέσα στο άγχος....

Η απάντηση του Ιοθώρ ήρθε απροσδόκητη για μένα που δεν περίμενα ποτέ να δηλώσει εμφανώς «άγνοια» και δυσκολία να της απαντήσει !....

Μετά από την τελευταία επαφή που είχα με τον Ιοθώρ και την Ερατώ, τους έχασα και τους δύο για κάποιο χρονικό διάστημα… και μετά τα όσα είχε πει ο Ιοθώρ - πως,… < Η Ερατώ είναι πλέον ο καιρός να «ανέβει επίπεδο», να «μάθει», να «γνωρίσει» και να «μυηθεί» την Πραγματική Αλήθεια.. και πως τώρα είναι ευκολότερο που φέρει πλέον και την «προστασία» Του Θείου Ουριήλ !.... Και σε αυτό έπρεπε πλέον να επικεντρωθεί γιατί ο χρόνος τελειώνει !...> Το συνέδεσα λοιπόν με όσα είπε και θεώρησα καλό να μην τους ενοχλήσω. Έως σήμερα πλέον που έλαβα την κλήση να βρεθούμε…

Και σήμερα η μέρα ήταν κάπως παράξενη… Κάπως διαφορετική… Φαινόταν καθαρά κάποια αλλαγή…

Η Ερατώ φαινόταν πως πάλευε με κάτι άγνωστο μέσα της. Κάτι που λες ότι προσπαθούσε να το μετατοπίσει και να το βάλλει στη σωστή του θέση, ένιωσε για πρώτη φορά πως ο αέρας γύρω της δεν ήταν απλώς άνεμος, αλλά μια μνήμη που την άγγιζε. Σαν να την αναγνώριζε. Σαν να της ψιθύριζε ότι τίποτα από όσα είχε ζήσει δεν ήταν τυχαίο — ούτε οι συναντήσεις, ούτε οι απουσίες, ούτε οι σιωπές που την είχαν διαμορφώσει περισσότερο από τα λόγια.

[ Ακολουθεί ΑΦΗΓΗΣΗ ]

H Ιστορία επαναλαμβάνεται όπως φαίνεται, το ίδιο, σε ολόκληρο το σύμπαν !... Και η ίδια ακριβώς σκηνή εκτυλίχτηκε, όταν μας είδε ξαφνικά μπροστά της η Ερατώ, μόλις φθάσαμε... Έτρεξε αμέσως προς το μέρος μας, με εμφανή τη χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της...

>>> Καλωσορίσατε ! Ανυπομονούσα και σε περίμενα, είπε γρήγορα και έτρεξε αμέσως και αγκάλιασε περιχαρής τον Ιοθώρ !...

Πήγα να πω... ήρθα και εγώ .... αλλά δεν είχε κανένα νόημα... Ήταν φανερό ότι το μόνο που την ενδιέφερε αυτή τη στιγμή ήταν ο Ιοθώρ !...

Η στιγμή ήταν μοναδική και η άδολη Αγάπη που εξέπεμπαν τα πρόσωπα τους, φώτιζε άπλετα το σύμπαν γύρω τους, διώχνοντας κάθε μαύρη σκιά μακριά τους...

>>> Καλό το χιούμορ, αλλά σοβαρέψου τώρα... Το γνωρίζω πως το «ακατάσχετο» χιούμορ που επιδεικνύεις σε αυτή τη φάση, είναι ψυχολογικό απείκασμα του φόβου σου !.... Όμως συγκεντρώσου και μη φοβάσαι.... είμαστε πολύ κοντά στο σκοπό μας....αλλά ο κίνδυνος από εδώ και πέρα να το θυμάσαι, πως είναι συνεχώς σε επίπεδο συναγερμού... Πρόσεχε λοιπόν !...

>>> Τον « ακούς» αυτό το θόρυβο ? Ρώτησε ξαφνικά ο Ιοθώρ..

>>> Όχι... Απάντησα..

Υπάρχει αυτή η μυστήρια, ανεξήγητη «αναζωογονητική» και «προωθητική» θεία αύρα, όποτε πλησιάζω σε Μοναστήρι !... Υπάρχει κάτι που πηγάζει απροσδιόριστα από κάτι μεγάλο, αληθινό που είναι τόσο μακριά αλλά και τόσο κοντά μου που με περιβάλλει και που σχεδόν αισθάνομαι πως το αγγίζω, κάτι που λες τρυπώνει μέσα μου και αγαλλιάζει τη ψυχή και το πνεύμα !... 7 το πρωί – Σεπτέμβριος.. Ο πιο παράδοξος και απροσδιόριστος μήνας μου τα τελευταία χρόνια... Η ιερά μονή των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης, με εντυπωσίασε με τη θετική «φόρτιση» που με γέμισε ακόμα από τα πρώτα βήματα μόλις εισήλθαμε στο προαύλιο του κτηριακού συγκροτήματος, κατευθυνόμενοι στο δασύλλιο που θα γινόταν η συνάντηση με τους 7 «Αόρατους Ερημίτες».

... Ήταν όλοι τους εκεί – παρόντες αυτή τη φορά και μας περίμεναν !...

Kαι μόνο ότι βρισκόμουν ακόμη στον ορίζοντα της Σκέψης Του, με έκανε να σκιρτήσω από  χαρά, Τιμή και Ευγνωμοσύνη...
Ήταν η στιγμή και πάλι που άκουσα τις καμπάνες να Χτυπούν δυνατά και χαρμόσυνα... όταν ο Ιοθώρ μου μετέφερε τα Λόγια και το Μήνυμα του Θείου Ουριήλ…

>>> Και ο Ιοθώρ επανέλαβε, πως Κατ’ εντολή Του, έπρεπε να κόψω ένα κομμάτι από το Σταυρό, που μου είχε δώσει στη μικρή ξύλινη κασετίνα «Εκεί και Τότε» και να τον προσφέρω στην Ερατώ, ως Ασπίδα Προστασίας της από τους Δαίμονες !...

Έτσι και έγινε ! Η Ερατώ όταν το έμαθε και όταν ήρθε η ώρα .... τελείως αυθόρμητα γονάτισε, έκανε το σταυρό της και βγάζοντας ένα λευκό μαντήλι από την τσάντα της, παρέλαβε το Θείο φυλαχτό με αργές κινήσεις και το τύλιξε με μεγάλη προσοχή, διπλώνοντας το σταυρωτά !.... Ενώ έκλεισε τα μάτια, κάνοντας ψιθυριστά «ευνόητη» προσευχή, ευχαριστώντας Τον Θείο Ουριήλ, για το τόσο Πολύτιμο και Ακριβό Δώρο, Ζωής !... Αμέσως μετά σηκώθηκε βάζοντας το φυλαχτό στην αριστερή τσέπη στο πουκάμισο της, κουμπώνοντας τη και φέρνοντας τη δεξιά παλάμη της στο μέρος της καρδιάς της....

Ο ουρανός, άγριος, βαρύς και θεοσκότεινος... Ο αέρας Καυτός μαστίγωνε το ψέμα, την απάτη, την αλαζονεία, το μίσος, τον φθόνο, τη δολοπλοκία, την πλαστή έρπουσα φύση... και άλλες τόσες προεκτάσεις των δομικών στοιχείων της δαιμονικής προσωπικότητας του Ιαλδαβαώθ....

Να λοιπόν και κάτι για το οποίο... παρεξήγησα και μάλωσα τον εαυτό μου... που δεν το γνώριζα τόσο καιρό !... Ό,τι η Ερατώ δηλαδή, ήταν και απόφοιτος Ωδείου και έπαιζε... Κλασικό Βιολί ! Είχε αποφοιτήσει με άριστα !... Αλλά και η Ερατώ δεν γνώριζε πως έγραφα μουσική... και ενώ ποτέ δεν υπήρξε το κύριο επάγγελμα μου, είχε γίνει από μικρός η δεύτερη φύση μου, μαζί με την Ποίηση... Πάντα ερασιτεχνικά, μιας και το επάγγελμά μου ήταν εντελώς σε αντίθετη σφαίρα.... Οργώνοντας θάλασσες και Ωκεανούς 32 ολόκληρα χρόνια.... πλεύσιμα... Ο.. δράστης αυτής της αποκάλυψης δεν ήταν άλλος από το Ιοθώρ... Και θα καταλάβετε πως, από το διάλογο που ακολουθεί...

>>> Πότε ξεκινάς την “Panspermia ?....”

>>> Από την ερχόμενη Πέμπτη ξεκινάω πρόβες... Αλλά μου λείπει ένα «πρώτο» βιολί αριστερά... Και θα ήμουν πολύ τυχερός εάν έβρισκα Σολίστ ! Είναι σπάνιο είδος... Το ψάχνω...

>>> Το βρήκες !...

>>> Τι είναι αυτό τώρα που άκουσα, δεν καταλαβαίνω...

Ο Ιοθώρ για να με «παιδέψει» περισσότερο, συνέχισε...

Ενώ η Γη έτρεμε πάλι... Ένας ξαφνικός, δυνατός, απότομος άνεμος στην αρχή, γρήγορα εξελίχτηκε σε μια σφοδρή καταιγιστική ανεμοθύελλα που σάρωνε τα πάντα γύρω μας και είχε ως αποτέλεσμα να κρατιόμαστε με δυσκολία, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να μη μας παρασύρει, γαντζωμένοι όπως μπορούσαμε καλύτερα, στα κοντινά δέντρα.,, Η Ερατώ βρισκόταν τώρα καθισμένη στο γρασίδι, και είχε αγκαλιάσει ένα δέντρο που βρέθηκε κοντά της, ενώ η Γιαγιά βρισκόταν ξαπλωμένη μπρούμυτα και ακίνητη δίπλα της... Είχε περάσει αρκετή ώρα που βρισκόμαστε σ’ αυτή τη κατάσταση... Στο διάστημα αυτό είχα κάνει κάποιες προσπάθειες να πλησιάσω την Ερατώ, αλλά αυτή φαινόταν πως δεν ήθελε κανέναν κοντά της , δείχνοντας με τον τρόπο της πως η παρουσία μου... την ενοχλούσε... Όταν ξαφνικά τα δυνατά αστραπόβροντα και οι κεραυνοπτώσεις σταμάτησαν και η Γη έπαψε να τρέμει, ενώ ο ουρανός είχε σχεδόν καθαρίσει και τα τελευταία μαύρα σύννεφα έτρεχαν γρήγορα πάνω απ’ τα κεφάλια μας καθαρίζοντας τον ουρανό από την απειλητική παρουσία τους...

Ήταν η στιγμή που ο Μοναχός Κοσμάς βγήκε από την εκκλησία και ήρθε κοντά μας με γρήγορα βήματα...

Δεν ήταν οι παγωμένες ψιχάλες της βροχής που μ’ έκαναν να ανατριχιάσω, ήταν το χρώμα της βροχής, που έπεφτε στο κορμί μου.. Ήτανε το συναίσθημα που έτρεχε με πάθος μπροστά, αλλά που έπρεπε να περάσει ένα απροσμέτρητο σε μέγεθος τείχος που το έσπρωχνε ένας παγωμένος μαύρος βοριάς με αβάσταχτη δύναμη, και δεν μπορούσε να το προσπεράσει...

Οι εξελίξεις ήταν πλέον καταιγιστικές. Ο ήλιος είχε κρυφτεί για μέρες... Η σκοτεινιά έκρυβε τα ίχνη ένθεν – κακείθεν... Το πλάκωμα στη καρδιά ήταν βαρύ... Τότε φάνηκαν οι πρώτες σπίθες. Και ήταν πολλές... Έγιναν σύννεφο και έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις... Δεν μπορούσε κανένα εμπόδιο να τις ανακόψει... Καθώς οδηγούσα με τα φώτα αναμμένα 2 η ώρα μεσημέρι... κτύπησε το τηλέφωνο !..

>>> Έρχεσαι ?.... Η φωνή της Ερατούς ήταν πάλι γλυκιά όπως πρώτα... Αποθύμησα να σε δώ, που είσαι ?...

>>> Έχω βγει με το σκάφος... είμαι λίγο μακριά !...

>>> .....................................

Ένα παρατεταμένο συνεχές μπιπ ακουγόταν... Το τηλέφωνο ήδη είχε κλείσει !....... Η παγίδα μου λειτούργησε σκέφτηκα... Κάλεσα γρήγορα το γιατρό στην κλινική.... Χτυπούσε συνεχώς αλλά καμιά ανταπόκριση... Άλλαξα αμέσως πορεία, ανέβασα ταχύτητα και κατευθύνθηκα προς την κλινική, όταν άκουσα τις πρώτες σειρήνες... Κοίταξα τον καθρέφτη και με θάμπωσαν οι προβολείς που αναβόσβηναν συνεχώς πίσω μου... έκανα στην άκρη... και το πυροσβεστικό με προσπέρασε με ταχύτητα, με τη σειρήνα του να ουρλιάζει....