στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Ένα χαμηλό , τεράστιο , παγωμένο πλινθόκτιστο υπόστεγο, με χωμάτινο δάπεδο και δύο διαζώματα, γεμάτο λάσπες από τα νερά της βροχής που έσταζαν συνέχεια από την οροφή με τα σπασμένα κεραμίδια, σχεδόν από όλα τα σημεία, είναι ως φαίνεται το εστιατόριο των κρατουμένων... Περισσότεροι από 300 – 350 κατάδικοι παραταγμένοι σε ουρές των 30 – 35 ατόμων, όλοι τους σχεδόν μουσκεμένοι, στριμωγμένοι και δεμένοι με χοντρές αλυσίδες στα πόδια αλλά και στα χέρια, με κόπο προσπαθούσαν να κινηθούν και να πάρουν ένα κουτάλι και μια σιδερένια καραβάνα, από τη μικρή σιδερένια «θυρίδα» μπροστά τους, για να προχωρήσουν στη δεύτερη «θυρίδα», όπου κάθε φορά εμφανιζόταν το ίδιο χέρι με την ξύλινη κουτάλα που άδειαζε γρήγορα στο σκεύος που κρατούσαν, το απροσδιόριστο.. «ζουμί» που ήταν το μοναδικό φαγητό, και ένα κομμάτι μπαγιάτικο ψωμί, μουχλιασμένο και μουλιασμένο απ’ τα νερά που έσταζαν παντού.....
Για μια στιγμή αισθάνθηκα ένα ελαφρό « άγγιγμα ».... Είδα τον μοναχό Μάξιμο περίλυπο για τα όσα διαδραματίζονταν, αλλά και πόση αγάπη έδειχνε γι’ αυτούς τους δυστυχισμένους , που κατάλαβα πόσο άγια ήταν η ψυχή του..... Τα λόγια του σπασμένα από τη συγκίνηση μου είπε....
>>> Καταλαβαίνω από τον παλμό της ψυχής σου τέκνο μου το πόσο συγκλονισμένος είσαι... Έχεις μεγάλο δίκιο... Αλλά κουράγιο, για να φέρεις εις πέρας την αποστολή που σου έχει ανατεθεί.... Κοίταξε τώρα ευθεία μπροστά σου !.... Αυτός που βλέπεις, είναι ο Γονέας του Ιοθώρ !.....
Ναι !... Τον είδα !... Ξεχώριζε, ούτως ή άλλως... και εγώ τον είχα από προηγουμένως προσέξει χωρίς να το ξέρω ακόμα... Ίσως και ο ψηλότερος από όλους... Η σωματική του διάπλαση ξεχώριζε από τα σχεδόν οστεωμένα σώματα των υπολοίπων ... Και μόλις τώρα παρατήρησα και κάτι που δεν είχα προσέξει... Στον λαιμό του υπήρχε ένα «βαρύ» σιδερένιο κολάρο με μια πλακέτα στο πλάι που φωσφόριζε ακανόνιστα !....Και όπως παρατήρησα τώρα εντυπωσιασμένος, κανένας άλλος δεν φορούσε κάτι παρόμοιο στο λαιμό του...
Η ατμόσφαιρα εδώ ήταν «βαριά» και «περίεργα ομιχλώδης»... Μια αδιόρατη ανησυχία και αγωνία σιγά – σιγά άρχισε να κορυφώνεται, όταν ξαφνικά.... ένα τσούρμο «επίλεκτοι φρουροί», διαφορετικοί από τους προηγούμενους, βαριά οπλισμένοι και με ασυγκράτητη βία, εισέβαλαν τρέχοντας προς όλες τις κατευθύνσεις αποκλείοντας κάθε έξοδο...
>>> ΑΚΥΡΩΣΤΕ !.. Ελάτε πίσω αμέσως !... Έσκασε ξαφνικά σαν βόμβα η έντονη και δυνατή φωνή του Ιοθώρ που « έσκισε » το μυαλό μου σαν αστραπή... Ενώ σχεδόν ταυτόχρονα, ακουγόντουσαν περίεργα βογγητά , φωνές και ουρλιαχτά από τα σπασμένα παράθυρα του απέναντι κτηρίου... Αυτό όμως που με ξάφνιασε περισσότερο, ήταν όταν είδα τέσσερις μεγαλόσωμους «φρουρούς» να συλλαμβάνουν και να απομακρύνουν γρήγορα τον Γονέα του Ιοθώρ, ο οποίος αντιστεκόταν γενναία ώστε, για μια στιγμή τους απώθησε όλους μακριά του... Επενέβη τότε ο Ασμοδαίος, τις διαταγές του οποίου εκτελούσαν.... Όταν στάθηκε απέναντί του, ο «δεσμώτης Άγγελος», ο οποίος και δεν θυμόταν - λόγω της αμνησίας και της λήθης που του είχε επιβληθεί – την πραγματική «ταυτότητα» και «καταγωγή» του , έκανε μια απότομη κίνηση που κανείς δεν φανταζόταν, σχηματίζοντας με τους δείκτες των χεριών του, σταυρώνοντας τα δάκτυλα του σε σχήμα σταυρού !!.... ΤΟ Ουρλιαχτό του Δαίμονα Ασμοδαίου που ακούστηκε και διαπέρασε απ’ άκρη σε άκρη όλη την γύρω περιοχή, έφερε ένα απαίσιο ρίγος στις ραχοκοκαλιές όλων... ενώ το καταραμένο «σώμα του» έτρεμε από ανείπωτη οργή και μίσος.....
Ο Ιοθώρ συναντήθηκε μαζί μας καθώς υποχωρούσαμε, χωρίς όμως τους τέσσερις εναπομείναντας μαζί του μοναχούς !...
>>> Γιατί γυρίσατε πίσω ?? !!!........... Ίσως δεν καταλάβατε !!............. Γυρίστε στους κρατουμένους αμέσως ΤΩΡΑ !!! ...
Τα Απροσδόκητα - απρόβλεπτα - περίεργα και απίστευτα αυτά λόγια του Ιοθώρ «ξεκλείδωσαν» αυτόματα πως, στη μνήμη μου, τα όσα μου είχε πει σε προηγούμενο χρόνο... << Ό,τι βλέπεις όταν με κοιτάς, ή όπως και να με βλέπεις, εάν ταυτόχρονα θα βλέπεις και αυτό το μικρό γαλάζιο φως θα είμαι ΕΓΩ !.... Εάν όμως με βλέπεις χωρίς να υπάρχει αυτό το φως, τότε ΔΕΝ θα είμαι εγώ !.... Πρόσεχε να είσαι πάντα συγκεντρωμένος να μη κάνεις λάθος γιατί αυτό είναι σημαντικό...>>
Αμέσως σχεδόν παρατήρησα πως κανένα «γαλάζιο φως» δεν συνόδευε την εικόνα του Ιοθώρ !!.... ΔΕΝ ήταν αυτός ο Ιοθώρ !...
Ήταν Δαίμονας !... Και ήταν ο Ασμοδαίος !!....
Ένιωσα προς στιγμή μία « γενική παράλυση» ένα πρωτόγνωρο αίσθημα, που δεν ήταν ακριβώς φόβος ή καλύτερα όχι μόνο φόβος, αλλά μια γενική κατάπτωση.... σαν «ψυχική κατακρήμνιση» του «είναι» μου..... ένιωσα μια φωτιά να είναι αναμμένη στο μυαλό μου και να καίει τη σκέψη μου, ώσπου... μια ξαφνική περίεργη Δύναμη με έκανε να επανέλθω στη «πραγματικότητα» της στιγμής...
Κατάλαβα πως ο Ασμοδαίος με είχε «καθηλώσει» ενώ παρά την όποια προσπάθεια μου δεν «φαινόταν» πουθενά οι μοναχοί, ούτε ο Μάξιμος... Τι είχε γίνει ? αναρωτήθηκα, ενώ ο τρόμος άρχισε να μου κτυπά την πόρτα.... Τι έγιναν όλοι τους ? Που είναι ο Ιοθώρ που είχε πει πως αν και έμεινε πίσω με παρακολουθούσε ? Και οι μοναχοί ?.... Και οι 7...? !!....
Ακριβώς σε εκείνο το σημείο που είχε «σκαλώσει» η σκέψη μου και είχα εγκλωβιστεί στο δίχτυ της Απορίας και της Απόγνωσης, έγινε και η μεγάλη Ανάφλεξη !.....
Ένας φοβερός άνεμος που φυσούσε ακόμα και μέσα στη ψυχή μου, έγινε ξαφνικά ένας καυτός στρόβιλος που ξερνούσε κεραυνούς και ένας από αυτούς έκαψε το χέρι του Ασμοδαίου τη στιγμή που πήγε να μου αποσπάσει την πλακέτα που μου είχε δώσει ο Ιοθώρ για τον Γονέα του... και η απαίσια-διαπεραστική κραυγή του Ασμοδαίου ήταν αυτή που κάλεσε τους δαίμονες να έρθουν σε υποστήριξη και βοήθεια του...
Όμως !!!..........
Εκείνη ακριβώς ήταν και η στιγμή της αποκάλυψης.... Και αίφνης οι δαιμονικές δυνάμεις έτρεχαν με μεγάλο φόβο και αγωνία να σωθούν, όταν ενεφανίσθησαν τάγματα των Αγγέλων και τους επιτέθηκαν με Αρχηγό τους για μια ακόμα φορά, τον Άγγελο – «Εκλεκτό Αβριήλ»...
Μετά την απόκοσμη αντάρα και τη μανιασμένη θύελλα, που επικράτησε για κλάσμα χρόνου, σταδιακά ο άνεμος ελάττωνε την ένταση και τώρα είχε κοπάσει εντελώς....
Ξαφνικά και πάλι, ένιωσα τις ψυχικές δυνάμεις μου να έχουν επανέλθει !... Πήρα θέση άμυνας όμως, μόλις αντίκρισα ξανά τον Ιοθώρ να πλησιάζει... Όμως με ανακούφιση και ευχάριστη έκπληξη, παρατήρησα πως τον συνόδευε ένα μικρό γαλάζιο φως !...
>>> Ιοθώρ !... Εσύ είσαι αυτή τη φορά ? Ρώτησα για να σιγουρευτώ....
Ακούστηκε αμέσως το ζεστό του γέλιο, που ακουγόταν πλέον αρκετά συχνά, σε αντίθεση με τον πρώτο καιρό και ήταν μια αστείρευτη πηγή δύναμης !..... Μαζί του εμφανίστηκαν κατ’ ακολουθία και οι 7 «αόρατοι μοναχοί».... !
>>> Έτσι όπως εξελίχτηκε η κατάσταση και η τροπή που πήρε με την εμφάνιση του Ασμοδαίου, ήταν αδύνατο πλέον να την αντιπαλέψουμε μόνοι μας... Ήταν τα πρώτα λόγια του Ιοθώρ... και συνέχισε... Η επίκληση των Ουρανίων Δυνάμεων και του «Εκλεκτού Αβριήλ », ήταν μονόδρομος.... Αλλά, Η οριστική και αμετάκλητη εντολή του πριν «φύγει» είναι να ματαιώσουμε το σχέδιο μας και να αποχωρήσουμε, έως ότου έρθει το πλήρωμα του χρόνου, που Ο Πατέρας Θεός μας επιτρέψει να το εκτελέσουμε με την βοήθεια Του Ταξιάρχη, ή Αρχάγγελου και Δυνάμεων που Αυτός Θα Ορίσει !......
Κατάλαβα, πως τα λόγια του Ιοθώρ σηματοδοτούσαν και το Τέλος της όλης επιχείρησης....
>>> Ναι ! Επιστρέφουμε.... Ο Γονέας μου, αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην απομόνωση.... Οι δαίμονες κατόρθωσαν να αποκωδικοποιήσουν σήματα από αισθητήρες «ψυχικών παλμών» που δεν γνώριζα ότι υπήρχαν, σε κρυφά σημεία....
Αλλά η συνέχεια των λόγων του Ιοθώρ ήταν μαχαίρι, που με πλήγωσε και με συγκλόνισε, γεμίζοντας με τύψεις και ενοχές....
.....>>> Η πηγή που τροφοδότησε αυτούς τους αισθητήρες, ήσουν ΕΣΥ !.... απευθυνόμενος σε μένα !......
>>> Μα... πως... εγώ.. ??... Ψέλλισα...
>>> Φυσικά και δεν φταις εσύ.... οι αισθητήρες «έπιασαν τη συχνότητα των ψυχικών παλμών σου», όταν το αντιλήφτηκε και ο Όσιος Μάχιμος και στο είπε, την ίδια στιγμή έγινε και η «επιβεβαίωση» από τους δαίμονες επί του πρακτέου !......
>>> Εγώ φταίω Τέκνο μου... μίλησε ο μοναχός Μάχιμος... και αποζητώ την συγχώρεση σας, γι’ αυτή μου την αστοχία .... !
>>> Κανείς δεν είπα ότι Φταίει... από όλους σας, συνέχισε ο Ιοθώρ... Ένας μόνο είναι και ο υπαίτιος της αποτυχίας αυτής και αυτός είμαι μόνο ΕΓΩ !.... Στην σχεδίαση υπήρχαν ελλιπή στοιχεία, όπως προέκυψε και για τα οποία έπρεπε να έχω γνώση και να συμπεριλάβω... Η αντιμετώπιση και η διείσδυση στο Δαιμονικό Φάσμα και Πεδίο, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή... Καλύτερη και περισσότερο ενδελεχή προετοιμασία.... Σας Ευχαριστώ όλους σας !
Η επιστροφή μας, ξεκίνησε απόντων των 7 «αόρατων μοναχών» οι οποίοι μας χαιρέτησαν και όπως δήλωσαν, έπρεπε να μεταβούν σε μια αποστολή που τους ανατέθηκε....
Οι δυό μας πάλι.... Ιοθώρ. >>> Πως μπορώ να με συγχωρέσεις ? Πόσο άσχημα αισθάνομαι να ξέρεις....
>>> Το βλέπω... και αυτό με κάνει να πρέπει εγώ να κάνω κάτι, για να καταλάβεις όπως είπα, πως δεν φταις εσύ..... Αλλοίμονο... είσαι Άνθρωπος μη το ξεχνάς και μάλιστα ό,τι κάνεις είναι Υπερβάλλον στη φύση σου, εξ αιτίας μου.... Εγώ πρέπει να σου ξαναπώ ένα Μεγάλο Ευχαριστώ και Πάλι... και ας βάλουμε τελεία εδώ....
>>> Εντάξει Ιοθώρ, είσαι ένας μεγάλος και σπάνιος φίλος... Μου επιτρέπεις να σε λέω Φίλο μου ?
>>> .... Μα και βέβαια Φίλε μου !.... Τιμή μου !
Άντε τώρα μετά από αυτή τη στιχομυθία, να μη συγκινηθείς και να μη δακρύσεις...... και δεν φταίω εγώ που είμαι ευαίσθητος...
Αυτή τη φορά η επιστροφή ήταν μονότονη ρουτίνα... Για να τη σπάσω, αποφάσισα να «ανιχνεύσω» λίγο περισσότερο τον Ιοθώρ...
>>> Αλήθεια Ιοθώρ όσο το σκέφτομαι καμιά φορά, εσύ είσαι.... Αιώνιος !! Όσο το ξανασκέφτομαι.... Εσύ υπήρχες πριν γεννηθώ εγώ και θα υπάρχεις ακόμα και όταν εγώ πεθάνω !.... Για σκέψου..... Τώρα θα μου πεις, αν θέλω να πεθάνω... Όποιον και να ρωτήσεις, λογικά θα σου πει ότι θέλει να ζήσει και όχι να πεθάνει.... Εγώ πάλι το... αντίθετο... αναπολώ καμιά φορά την ώρα του θανάτου...... και......ΧΑΙΡΟΜΑΙ !!.......... θα μου πεις εσύ γιατί συμβαίνει αυτό ?
>>> Μα είναι απλό ! Εσύ είσαι από τους πολύ λίγους που γνωρίζει και έχει συναίσθηση το που βρίσκεται....! Που έπρεπε κανονικά να βρίσκεται, αλλά και που πηγαίνει !... Και εγώ αν το θες θα σου πω, πως αν βρισκόμουν στη θέση σου, το ίδιο με σένα θα έλεγα !.....
>>> Ουφ...! Καλά λοιπόν !... Σε Ευχαριστώ !... Με ενδιέφερε πάντα η γνώμη σου... Αλλά θα σε ρωτήσω και κάτι άλλο... Ίσως αδιάκριτο... αλλά Θέλω να μάθω, αν στην αιώνια ζωή που ζεις, έχεις ξανασυναντήσει ποτέ.... την Ερατώ ?....
>>> Το ξέρεις πως έχεις ξεφύγει αρκετά από τα στενά ανθρώπινα όρια Φίλε μου ! Απάντησε ο Ιοθώρ χαμογελώντας...
>>> Ναι !... Ναι, «Φίλε μου».... έτσι να με λες ! Μου αρέσει !.... του απάντησα, ακούγοντας την προσφώνηση του...
>>> Λοιπόν και Βέβαια !... Συνέχισε... Έχω σε πολλές ζωές της Ερατούς, συναντηθεί και συνδεθεί μαζί της !! Είναι μια αξιόλογη, ορθολογική και πιστή στο Δίκιο, την Αγάπη και την Αλήθεια ψυχή.... Αλλά τα καλύτερα είναι μπροστά της !..... Για να πάρεις μια μικρή ιδέα, σε μια κάποια άλλη περασμένη εποχή, 200 και βάλε περίπου δικά σου χρόνια Πριν !.... Θυμάμαι τη στιγμή, που μόλις είχα γυρίσει από κάποια « μάχη », μόλις με είδε, έτρεξε αμέσως και με αγκάλιασε !.... Αν θες, πάτησε λοιπόν αυτό το link μπροστά σου, για να δεις και με τα μάτια σου !.......
Έκπληκτος με τα τελευταία λόγια του Ιοθώρ, πάτησα το φωτεινό link που παρουσιάστηκε μπροστά μου και..... έμεινα έκπληκτος....!
( ΣΥΝΕΧΊΖΕΤΑΙ..... }
ΝΙΚΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
