Ο κόσμος έφερνε στροφή μια γύρα κι εκεί που πιο πριν ήταν ένας μικρός Κινέζος που κάπνιζε σε ένα σοκάκι της Σαγκάης , που πιο πριν από αυτόν ροχάλιζε κάτω από έναν ίσκιο κίτρινης τέντας ένας χοντρός Μεξικανός , εκεί στο σημείο αυτό τώρα ήμουν εγώ που πάλευα να ακούσω τι λέγανε ο πατέρας με τη μητέρα σκυφτοί πάνω στο ξύλινο τραπέζι . Οι παράλληλοι με βοηθούσαν να κοιμηθώ παλιά αλλά τελευταία αυτό το παιχνίδι που μου είχε μάθει ο θείος Τζ. δεν έπιανε καθόλου . Η παράλληλη γραμμή πάνω στην οποία κινιόμουν εγώ και τόσοι άλλοι άνθρωποι , δεν με νανούριζε , ίσα ίσα με κράταγε ξύπνιο βραδιές τις οποίες μέσα μου ευχόμουν να κοιμάμαι .

Φαντάσματα οι αναμνήσεις της παιδικής μου νιότης

Και συ έχεις φύγει –έχεις χαθεί

Ο δρόμος έχει γίνει μικρός

Φθινόπωρο η εποχή των ποιητών !

Βρέχει σιωπή στα όνειρά μου

Πώς κλαίνε σιωπηλά οι νύχτες σου ;

Αυτές που ζήσαμε ,εγώ και εσύ

εραστές στον τροπικό του Αιγόκερου.

Εκείνη
κι εκείνος μαζί
μιλά ακόμη για τη βροχή
Βροχή μου, λέει
και γρυλίζει πιο κάτω
με τις λέξεις μαζί
να βρει τη μεγάλη
που θα αποθεώσει
το σώμα

Δεσμοφύλακας  που κρατάει
αιχμάλωτη την θέλησή σου.

"Έμαθα να ζω
κοιτάζοντας τοίχους
φθαρμένους τοίχους
με γηγενείς ζωγραφιές ..."

Όταν τελείωσα,ξάπλωσα ιδρωμένος στο πλάι της.Αυτή έβαλε το κεφάλι της στο στήθος μου και με το ένα της χέρι άρχισε να με χαϊδεύει σε όλο μου το σώμα.Έχεις ακόμα όρεξη,σκέφτηκα από μέσα μου..

Με την πρώτη ματιά μοιάζει με  ένα χάος από σκέψεις, όμως, όλα είναι μια μεγάλη αλυσίδα.

Τώρα που  σουρουπώνει και οι φωνές από το πεζοδρόμιο δυναμώνουν.

Τώρα που σαν ταινία του Φίνου έρχονται οι φιγούρες μπροστά σου.

Τώρα που τα πιτσιρίκια κλωτσούν τα συμβάντα και τα πεπραγμένα.

Τώρα θυμήσου.