θα πρέπει να αισθάνομαι ευγνώμων

μπόρεσα κάποτε

πριν πολύ καιρό

να αρχίσω την δική μου πορεία

 Συλλογικό Ποίημα μελών logoclub

Μοιάζεις με του ήλιου του καλοκαιριού
το βλέμμα όταν θυμώνει..
Τα λόγια σου σκορπίζονται
με ψεύτικα χαμόγελα,
σαν κρύσταλλα στο χιόνι.

Ήταν πρωτόγνωρο και πως αλλιώς…
ήταν συγκλονισμός ψυχής…
ήταν ο χτύπος της Ζωής
κι’ ήταν ο τελευταίος.

όπως αφήνεσαι

στην υδάτινη αγκαλιά του Ποσειδώνα

και στα απέραντα πλάτη του ενοσίχθονα

το κορμί απλώνεται νωχελικά

Στον φεγγίτη του μυαλού μου, μπήκε αχτίνα ήλιου κρυφή, χαράζοντας .....

Σταγόνα της βροχής μοιάζει το δάκρυ

Ρυάκι μ αλμυρό νερό της λησμονιάς

Κι αν η ελπίδα ακόμα μέσα μου υπάρχει

Ψεύτικη είναι και αρχίζεις να ξεχνάς

Όταν άδειασα άλλο ένα μπουκάλι με αναμνήσεις στο πιθάρι της μελαγχολίας,
είδα δυο δυνατούς κύκλους ν’ ανοίγονται,
να συγκρούονται και να γυρίζουν πίσω αδύναμοι,
να σβήνουν στην ηρεμία της αρχής,
στην διαύγεια του τέλους,
παγιδεύοντας το βλέμμα στο βαθύ περασμένο.

Είμαστε

χορευτές από φωτιά

σ'ένα χιονισμένο σεντόνι

σαλεύουμε

αέναα απροσανατόλιστοι

ερωτικά και λάγνα

λατρεύοντας το θάνατό μας

Μια σταγόνα...ουράνιας κραυγής
Προάγγελος βροχής.

ΑΙ  ΓΕΝΕΑΙ  ΠΑΣΑΙ
Όταν άνοιξε η βαριά μπρούτζινη πόρτα,
η χωρίς πετούγιες, κλειδαριές
κι’ αυτό το παντοτινό χέρι,
με το σκληρό σιδερένιο γάντι, ως τον αγκώνα,
ν’ αρπάζει, σωριάζοντας τον καθένα,
στον σωρό των αμίλητων, των άκαμπτων σχημάτων,
με το παγωμένο πέτρινο χαμόγελο,
ειρωνικό κι’ επώδυνα σαρκαστικό,
και κάτω εκεί στο τέλος,
πριν γκρεμιστούν στα στεφάνια των βράχων,
κάτι φαίνεται πως αντίκρισαν το ωραίο
και χαμογέλασαν για να το συναντήσουν,
άγνωστο ακόμα, μα νοερά γνώριμο.