Written by κριστοφ
November 20, 2014 Προβολές: 2619

0
Ειναι γεματος φανταχτερα αστραφτερα χρωματα σαν πετεινος. Ειναι πετεινος. Γυρω του οι κοτες να τρωνε σκουλικια κ σπορους απο σιταρι, καλαμποκι, πιτουρα. Καθε πρωι κικιρίζει. Τοτε σηκωνονται ολοι, κ βαριεστημενα πιανουν δουλεια. Η ιδια μερα η χθεσινη. Ο πετεινος δεν ειναι πλουσιος ανθρωπος αλλα ο πλουσιος ανθρωπος μπορει να ειναι πετεινος. Ο πλουτος ειναι ενα παραμυθι που με αυτο σε εχουν νανουρισει απο τα παιδικα σου χρονια. Στην πραγματικοτητα ολα τα παραμυθια ασχολουνται με τους πλουσιους ανθρωπους. Αν καμια φορα χρησιμοποιουν κ τον φτωχο το κανουν σαν εφε, σαν ντεκορ, σαν σκηνικο του εργου που ονομαζεται: Πλουτισμος. Οι κοινωνιες ειναι ενας μηχανισμος που κρατα την μάζα χαμηλα για να δωσει την ευκαιρια σε καποιον να παει ψηλα κ να ξεχωρισει. Ομως τετοια συνθηκη δεν υπαρχει στην Ζωη, περπαταμε ολοι πανω στην γη, ασχετα αν καποιος ειναι ντυμενος με φανταχτερα ρουχα ή ειναι ζητιανος. Πετεινοι κ κοτες ζουν μεσα στο ιδιο κοτετσι. Το προβλημα με τους ανθρωπους ειναι οτι η πορτα ειναι ανοιχτη κ ανα πασα στιγμη μπορουν να βγουν εξω. Ομως για καποιο λογο, που δεν γνωριζω, τους αρεσει να ζουν μεσα σε κοτετσι, ισως τους αρεσει η ασφαλεια του συρματοπλεγματος.