σε καποια φαση της εξέλιξης τους, τα πουλια, αρχισαν να συσσωρευουν σε μεγαλες αποθηκες σπορους. Επεσε μια μεγαλη επιδημια συσσωρευσης σπορων, κ οπως ηταν φυσικο αρχισε να πεφτει πεινα στον πολυπληθη κοσμο των πουλιων. Ηταν συνηθως πουλια αθωα κ απονηρευτα. Οσα ηταν πονηρα συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν κ συσσωρευαν. Αυτοι οι πονηροι κοκοβιοι εκαναν μεταξυ τους συνασπισμο, τραστ, κ λαικα κομματα,γιατι ηταν ενα αναγκαιο κακο για να διασφαλιστουν τα συμφεροντα τους. Ορισμενα καλα κ φιλεύσπλαχνα πουλια που εμοιαζαν με αρσενικα παγωνια κ ειχαν απλωμενη την ομορφη ουρα τους,αρχιζαν να κανουν δωρεες κ να μοιραζουν ελεημοσυνες. Η κατασταση αυτη παγιωθηκε. Βεβαια το κακο συνεχιζε να μεγαλωνει, γιατι τα πονηρα πουλια χρησιμοποίησαν την τεχνολογια για να αυξησουν την συσσωρευση σπορων, κ ετσι ολο κ πιο πολυ μεγαλωνε ο τεραστιος σωρος των σπορων, κ φτασαμε στο σημειο ολοι οι σποροι να εχουν μαζευτει σε λιγα χερια. Η αγορα δεν ειχε σπορους , δεν ειχε ρευστο σπορο στην αγορα. Επήλθε κριση. Τοτε ξαφνικα επεσε μπουρίνι μεγαλο, εφερε συννεφα κ εγινε κατακλυσμος κ εξαφάνισε ολο τον κοσμο. Μονο ο Νωε εμεινε κ η κιβωτος του. Οταν αποσυρθηκαν τα νερα ξαναρχισε η ζωη σχεδον απο το μηδεν, κ φτασαμε στην ιδια καταρα που ειχαν περιελθει τα πουλια. Την ακατασχετη συσσωρευση πλουτου.

Ο κοσμος πλεον ειχε αλλαξει. Ολα αυτα τα ανταγωνιστικά στοιχεία ειχαν εκλειψει απο τον κοσμο. Οι αθλητες στους ολυμπιακους αγωνες τρεχανε για την χαρα του τρεξιματος. Στον στίβο, τον οικονομικο, το καπιταλιστικο συστημα εδωσε την θεση του σε ενα νεο συστημα που ονομάστηκε Κριστοφικό, στην μνημη καποιου σπουδαιου συγγραφεα που εφεύρε το εμβολιο της «ανταγωνιστικης ανοησίας». Ηταν ενα εμβολιο που έφερνε ανοσία σε αυτη την αρρωστια. Ηταν ενα πολυ απλο συστημα με κεντρο το αυτονόητο, τον ανθρωπο. Ο ανθρωπος σαν οντοτητα κ οχι σαν αντικείμενο. Μεχρι το 2015 μΧ ολα ηταν φτιαγμενα με βαση τον ανθρωπο σαν εμπορευμα. Τωρα τα πραγματα ξανάβρισκαν την φλεβα της ζωης κ οχι του θανατου.Ολοι οι πολιτικοι κλείστηκαν σε ψυχιατρικες μοναδες για να επανεύρουν τον ανθρωπισμο τους που ειχε χαθει μεσα σε μια στοίβα απο διαφορες διακηρύξεις του τυπου: εγω, ο σωσιας του κοσμου. Οι καπιταλιστες μετα απο μια μακριά μεγαλη ιστορικη αναμέτρηση με την ιστορια εχασαν την μαχη κ πτωχευσαν, κ ο κοσμος σαν ένδειξη εκτιμησης δημιουργησε ενα ψυχιατρικο κεντρο σε σχημα ναου παρθενωνα κ τους εβαλε εκει μεσα μεχρι να πεθανουν, γεροι πια κ εξαντλημενοι απο τον αγχωδη απατηλό κοσμο του κυνηγητου του χρηματος. Ο θεος τους, μια μαγισσα καθισμενη πανω σε μια σκουπα, ηταν στον κεντρο του ναου κ εκανε παρεα με τους αρρωστους αυτου του ψυχιατρικου κεντρου. Μεσα σε αυτο τον ναο υπηρχαν οι ιερεις που εκαναν διαφορες τελετες. Οι ιερεις δεν ηταν υπάλληλοι του κρατους, δεν ηταν δημοσιοι υπαλληλοι αλλα ηταν κ αυτοι οικοτροφοι του ναου.