η Μεγαλη Συναυλια

Σταλινγκραντ. 72 χρονια απο την ιστορικη αντεπιθεση «Ουρανος».

Μαζευτηκαμε εδω για να τιμησουμε τους αγωνες της νεολαιας. Ηλθαν καλλιτέχνες απο την Ελλαδα κ την Κυπρο. Εξω απο το γηπεδο,υπηρχε πληθος νεκρων. Οταν τελειωσε η μαχη του σταλινγκραντ 800,000 νεκροι γερμανοι, κ αλλοι τοσοι κ παραπανω σοβιετικοι νεκροι. Σκουντουφλουσαμε πανω στους νεκρους που με δυσκολια περπατουσαμε. Ενα νεκροταφειο ατελειωτο. Στην πραγματικοτητα η συναυλια δοθηκε στο προαυλιο του νεκροταφειου. Εκτος απο τους νεκρους ανθρωπους υπηρχαν κ καμποσα δεντρα καμενα, ισως απο βομβαρδισμους. Ενα καδρο της Τζοκοντας που ηταν κρεμασμενο πανω σε ενα δεντρο ειχε μια σφαιρα στην καρδια του, κ ο ανθρωπος του Νταβιντσι, το σκιτσο που δειχνει τον ανθρωπο γυμνο μεσα σ’ενα κυκλο κ ενα τετραγωνο ηταν τωρα εγχρωμο κ διαφημιζε ενα σαμπουαν μαλλιων. Παραδιπλα κατι τρωκτικα μετεφεραν ενα ξεσχισμενο χαρτονομισμα σε μια τρυπα.

ενα παραμυθι.

υπηρχε καποτε ενας κοσμος. ο κοσμος αυτος ηταν κατι σαν παραμυθι. μια φορα κ ενα καιρο υπηρχε ενας κοσμος που επλαθε το χωμα, του φυσουσε κ γινοταν ζωη. μετα το καθε ζωντανο τραβαγε τον δρομο του. ορισμενες δημιουργιες ηταν μεγαλες, αλλες μικρες, αλλες μικροσκοπικες, αλλες γιναντιες. αλλες ηταν ακίνητες, αλλες πετουσαν, αλλες κολυμπουσαν. μερικα ειδη περπατουσαν. υπηρχε μεγαλη ποικιλια κ ηταν ολα φτιαγμενα απο χωμα, απο τον ιδιο πυλο. σε αυτον τον παραμυθενιο κοσμο δεν υπηρχε κατι για να ανακαλυψεις. ηταν ολα ετοιμα για σενα κ το μονο που εσυ επρεπε να κάνεις ηταν να ζησεις κ να χαρεις την ζωη. υπηρχε μεγαλη αφθονια για ολους τους κατοικους αυτου του παραξενου παραμυθένιου κοσμου. αυτο το παραμυθι αρχισε να γραφετε πριν πολλα εκατομμυρια χρονια πριν.