Με λίγη καθυστέρηση λόγω δυσκολίας να προσπεράσω σε κάποιο σημείο ένα φορτωμένο τρακτέρ, έως ότου να φαρδύνει λίγο ο δρόμος, έφθασα στο χωριό και όπως είχα προβλέψει, είδα αμέσως τον ΙΟΘΩΡ να περιμένει στο Μετόχι, όπως ονομάζεται η μεγάλη από σχιστόλιθο, πέτρινη πηγή στο τέρμα του δρόμου, φτιαγμένη το 1894 από ντόπιους μαστόρους...

>>>> Καλημέρα Ιοθώρ σε ευχαριστώ που ήρθες…

>>>> Καλημέρα… Στο είχα πει ότι θα συναντιόμαστε σύντομα !… Δεν είναι κάτι σοβαρό… την δάγκωσε Αράχνη την ώρα που κοιμόταν…. Είναι ακόμη υπό την επήρεια του δηλητηρίου… να της πεις να βάλει σήτα στο παράθυρο… αλλά πάμε να την δούμε από κοντά… θα γίνει γρήγορα καλά !...

Και ενώ θέλαμε λίγα βήματα ακόμα να φθάσουμε στο σπίτι… Είχα και τη διάγνωση… και το αίτιο… και την πρόβλεψη !.... και… εξασφαλισμένη την Θεραπεία 100 % … Γι αυτό άλλωστε και δεν υπάρχουν γιατροί και νοσοκομεία…. Φάρμακα… και χειρουργεία… στον Αληθινό Κόσμο…. Όπως άλλωστε και ο ίδιος είχα διαπιστώσει… Εκεί και Τότε !…

Με το που έβγαλα το μάνταλο και άνοιξα την καγκελόπορτα του κήπου, σχεδόν ταυτόχρονα άνοιξε και η εξώπορτα του σπιτιού !... Κατάλαβα πως με περίμεναν με αγωνία… αλλά σίγουρα όχι τον Ιοθώρ….

Το πρωινό μιας ακόμα ηλιόλουστης Κυριακής του Σεπτέμβρη με βρήκε καθισμένο στη βεράντα του πατρικού μου, πίνοντας τον καφέ μου, δεχόμενος με ευχαρίστηση την ευλογία της πρωινής θαλασσινής αύρας που φυσούσε στο πρόσωπο μου, φέρνοντας  τα ξεχωριστά αρώματα  γιασεμιού και γαρίφαλου που ερχόταν από τον ανθισμένο κήπο, και αναλογιζόμουν  την χθεσινή περιπέτεια, όπως τελικά εξελίχτηκε ένας όμορφος απογευματινός περίπατος στο νησί.

Αναδρομώντας  τη σκέψη στο χθες, κατέληξα στην ηρεμία που τελικά επικράτησε μετά την επεισοδιακή  απώλεια του δαχτυλιδιού, την αναπάντεχη και απίστευτη εύρεση και παράδοση από τον Ιοθώρ !… Την μεγάλη χαρά της Ερατούς για το γεγονός της επανεύρεσης… αν και το θεώρησε  και το θεωρεί πιστεύω ακόμα, απίστευτο… Έτσι  το επίκεντρο πλέον είχε γίνει.. η άγνωστη κατά τη ίδια,  ξεχωριστή  «ικανότητα»  και «ευκολία» της, να πιάνει τα ζαλισμένα από το εκτυφλωτικό φως καβούρια με την απόχη και την πρωτόγνωρη εμπειρία που μεταφραζόταν σε χαρά, και εκδηλωνόταν με επιφωνήματα, γέλια και… χορευτικές κινήσεις.  Αξιοσημείωτο ήταν, ότι δεν έλεγε να σταματήσει ούτε από κούραση, ούτε γιατί πλέον η ώρα είχε προχωρήσει σε μεταμεσονύκτια σκαλοπάτια !...  
Ο Ιοθώρ περισσότερο έδειχνε να χαίρεται με τη χαρούμενη διάθεση και ευφορία της Ερατούς, που ώρες – ώρες έκανε σαν μικρό παιδί, παρά το ότι «έπιανε»… ότι ήθελε και όποτε ήθελε !... Και εγώ ικανοποιημένος  θα πω… εντάξει, το κατά δύναμη…

Εκεί που στεκόταν ιδιαίτερα όμως η σκέψη μου και αναρωτιόμουν συνεχώς, ήταν τι άραγε να είχε πει ο Ιοθώρ στο Λιμεναρχείο… Ποια απάντηση να είχε δώσει, γνωρίζοντας επίσης , ότι δεν μπορούσε να πει ψέματα…. Ένας Γρίφος που όσο και να προσπαθούσα δεν έβρισκα απάντηση…