Μετά το σοκαριστικό γεγονός της ανεξήγητης πυρκαγιάς που κατέστρεψε την ιδιωτική κλινική που νοσηλευόταν η Ερατώ και η γιαγιά της, τα γεγονότα συνεχίστηκαν ενίοτε με μεγάλη ένταση.... Εκεί που φάνηκε πως είχε επέλθει κάποια ηρεμία στην καθημερινότητα του νησιού, ξαφνικά 2^η μέρα μετά τη φωτιά και η Γη άρχισε αξημέρωτα ακόμα να τρέμει με μεγάλη ένταση...... Σεισμός ! μονολόγησα και έως ότου να σηκωθώ από το κρεβάτι, ακούστηκαν φασαρία και φωνές στο δρόμο, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα είχε κοπεί και κυριαρχούσε παντού σκοτάδι..... ο ήχος από τα διάφορα αντικείμενα που έπεφταν στο δωμάτιο από τη δόνηση, ήταν ανατριχιαστικός... Με δυσκολία ψαχουλεύοντας, βρήκα τα κλειδιά και το τηλέφωνο μου, ενώ ο σεισμός συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση .... πετάχτηκα έξω ... ο πολύς κόσμος όπως - όπως κατηφόριζε πανικοβλημένος προς τη παραλία, Ορισμένοι ήταν πρόχειρα τυλιγμένοι με το σεντόνι τους ακόμα ... ενώ ο πανικός και η ταραχή τους ήταν έκδηλη...

Υπολόγισα πως η ισχυρή δόνηση κράτησε περίπου 35-40 ατέλειωτα δευτερόλεπτα... . Είχε μεγάλη διάρκεια σκέφτηκα... Άνοιξα το κινητό, δεν υπήρχε σήμα.... Έφτασα στο αυτοκίνητο και πήγα να γυρίσω το κλειδί της μηχανής , όταν είδα μπροστά μου έναν μαυροφορεμένο άνδρα, αν και δεν φαινόταν καλά, να μου κλείνει τον δρόμο με υψωμένα τα χέρια...

>>> Όχι... μη προχωρήσεις από αυτό το δρόμο, πέφτουν βράχοι, είναι κλειστός !....τον άκουσα να φωνάζει...

Άνοιξα την πόρτα και βγήκα να δω ποιος ήταν, και να τον ρωτήσω... Κοίταξα γύρω... δεν υπήρχε κανείς !....

Δεν ήταν οι παγωμένες ψιχάλες της βροχής που μ’ έκαναν να ανατριχιάσω, ήταν το χρώμα της βροχής, που έπεφτε στο κορμί μου.. Ήτανε το συναίσθημα που έτρεχε με πάθος μπροστά, αλλά που έπρεπε να περάσει ένα απροσμέτρητο σε μέγεθος τείχος που το έσπρωχνε ένας παγωμένος μαύρος βοριάς με αβάσταχτη δύναμη, και δεν μπορούσε να το προσπεράσει...

Οι εξελίξεις ήταν πλέον καταιγιστικές. Ο ήλιος είχε κρυφτεί για μέρες... Η σκοτεινιά έκρυβε τα ίχνη ένθεν – κακείθεν... Το πλάκωμα στη καρδιά ήταν βαρύ... Τότε φάνηκαν οι πρώτες σπίθες. Και ήταν πολλές... Έγιναν σύννεφο και έτρεχαν προς όλες τις κατευθύνσεις... Δεν μπορούσε κανένα εμπόδιο να τις ανακόψει... Καθώς οδηγούσα με τα φώτα αναμμένα 2 η ώρα μεσημέρι... κτύπησε το τηλέφωνο !..

>>> Έρχεσαι ?.... Η φωνή της Ερατούς ήταν πάλι γλυκιά όπως πρώτα... Αποθύμησα να σε δώ, που είσαι ?...

>>> Έχω βγει με το σκάφος... είμαι λίγο μακριά !...

>>> .....................................

Ένα παρατεταμένο συνεχές μπιπ ακουγόταν... Το τηλέφωνο ήδη είχε κλείσει !....... Η παγίδα μου λειτούργησε σκέφτηκα... Κάλεσα γρήγορα το γιατρό στην κλινική.... Χτυπούσε συνεχώς αλλά καμιά ανταπόκριση... Άλλαξα αμέσως πορεία, ανέβασα ταχύτητα και κατευθύνθηκα προς την κλινική, όταν άκουσα τις πρώτες σειρήνες... Κοίταξα τον καθρέφτη και με θάμπωσαν οι προβολείς που αναβόσβηναν συνεχώς πίσω μου... έκανα στην άκρη... και το πυροσβεστικό με προσπέρασε με ταχύτητα, με τη σειρήνα του να ουρλιάζει....