… … >> Με ακούς ?... επανέλαβε ο Γιατρός… τι .... δεν ξέρω… κάτι συνέβη ξαφνικά… με συγχωρείς… με καλεί η νοσοκόμα … είναι η βραδινή… για κάτι επείγον μου λέει…
….. όντως και εγώ άκουσα τη φωνή της από το τηλέφωνο να φωνάζει … --- Γρήγορα γιατρέ !…….

>>> Λοιπόν κλείνω !... με συγχωρείς , θα σε πάρω σε λίγο... μου είπε ο Χάρης και έκλεισε βιαστικά το τηλέφωνο….

Η ώρα περνούσε και τόσο η ανησυχία μου μεγάλωνε… Το ένστικτο μου με προειδοποιούσε για κάτι σοβαρό και άσχημο… Η σκέψη μου ταξίδευε στον Ιοθώρ… Πόσο αλήθεια ένιωθα αναγκαία την παρουσία του αυτή τη στιγμή… Όσα και να σκεφτόμουνα, πάντα κατέληγα στο ίδιο δυστυχώς συμπέρασμα. Το πόσο «Επιτηδευμένα» Μικρός και Αδύνατος Ευάλωτος και Αμελητέος και Ανίκανος είναι γενικά κάθε άνθρωπος, όταν έρχεται αντιμέτωπος με «δύσκολες» «αφύσικες» και «ανεξήγητες» παρόμοιες καταστάσεις, που εν πρώτοις φαίνονται ως «φυσιολογικές», αλλά Δεν είναι… «Δεν είναι θέλημα… θεού !...» όπως λένε οι αδαείς, οι επιπόλαιοι, οι απαίδευτοι και οι άσχετοι… Και πάλι ήλθαν στο μυαλό μου λέξη προς λέξη τα Λόγια Του Ουριήλ… που και πάλι «κούμπωσαν» στον ενεστώτα χρόνο…. Και ερμηνεύουν καθ’ ολοκληρία και τα γεγονότα που εξελίσσονται Τώρα….

Ευχαρίστησα τον Ηγούμενο και βγήκα από το γραφείο του. Πηγαίνοντας προς την εκκλησία της μονής, πήρα πάλι τηλέφωνο τον γιατρό φίλο μου στην κλινική, που κανονικά όπως υπολόγισα, έπρεπε ήδη να βρίσκονται εδώ και πολύ ώρα η Ερατώ και η γιαγιά, για να μάθω νέα… Ευτυχώς απάντησε αμέσως…

>> Σε περίμενα να πάρεις… Άκου, τα νέα είναι σχετικά καλά για την ηλικιωμένη … Δεν υπάρχει κάτι το σοβαρό… έχει κάποια θεματάκια.. αλλά και πάλι για την ηλικία της, θα σου έλεγα ότι είναι αναμενόμενα…. Αντιμετωπίζονται με απλή φαρμακευτική αγωγή… Για την νεαρά τώρα… δεν ξέρω… κάτι περίεργο συμβαίνει που προσπαθούμε να βρούμε…