Ένα χαμηλό , τεράστιο , παγωμένο πλινθόκτιστο υπόστεγο, με χωμάτινο δάπεδο και δύο διαζώματα, γεμάτο λάσπες από τα νερά της βροχής που έσταζαν συνέχεια από την οροφή με τα σπασμένα κεραμίδια, σχεδόν από όλα τα σημεία, είναι ως φαίνεται το εστιατόριο των κρατουμένων... Περισσότεροι από 300 – 350 κατάδικοι παραταγμένοι σε ουρές των 30 – 35 ατόμων, όλοι τους σχεδόν μουσκεμένοι, στριμωγμένοι και δεμένοι με χοντρές αλυσίδες στα πόδια αλλά και στα χέρια, με κόπο προσπαθούσαν να κινηθούν και να πάρουν ένα κουτάλι και μια σιδερένια καραβάνα, από τη μικρή σιδερένια «θυρίδα» μπροστά τους, για να προχωρήσουν στη δεύτερη «θυρίδα», όπου κάθε φορά εμφανιζόταν το ίδιο χέρι με την ξύλινη κουτάλα που άδειαζε γρήγορα στο σκεύος που κρατούσαν, το απροσδιόριστο.. «ζουμί» που ήταν το μοναδικό φαγητό, και ένα κομμάτι μπαγιάτικο ψωμί, μουχλιασμένο και μουλιασμένο απ’ τα νερά που έσταζαν παντού.....

Για μια στιγμή αισθάνθηκα ένα ελαφρό « άγγιγμα ».... Είδα τον μοναχό Μάξιμο περίλυπο για τα όσα διαδραματίζονταν, αλλά και πόση αγάπη έδειχνε γι’ αυτούς τους δυστυχισμένους , που κατάλαβα πόσο άγια ήταν η ψυχή του..... Τα λόγια του σπασμένα από τη συγκίνηση μου είπε....
>>> Καταλαβαίνω από τον παλμό της ψυχής σου τέκνο μου το πόσο συγκλονισμένος είσαι... Έχεις μεγάλο δίκιο... Αλλά κουράγιο, για να φέρεις εις πέρας την αποστολή που σου έχει ανατεθεί.... Κοίταξε τώρα ευθεία μπροστά σου !.... Αυτός που βλέπεις, είναι ο Γονέας του Ιοθώρ !.....

>>> Καλό το χιούμορ, αλλά σοβαρέψου τώρα... Το γνωρίζω πως το «ακατάσχετο» χιούμορ που επιδεικνύεις σε αυτή τη φάση, είναι ψυχολογικό απείκασμα του φόβου σου !.... Όμως συγκεντρώσου και μη φοβάσαι.... είμαστε πολύ κοντά στο σκοπό μας....αλλά ο κίνδυνος από εδώ και πέρα να το θυμάσαι, πως είναι συνεχώς σε επίπεδο συναγερμού... Πρόσεχε λοιπόν !...

>>> Τον « ακούς» αυτό το θόρυβο ? Ρώτησε ξαφνικά ο Ιοθώρ..

>>> Όχι... Απάντησα..