Η εκπαίδευση της Ερατούς συνεχιζόταν μήνες τώρα και οι επαφές μου με τον Ιοθώρ και την ίδια είχαν κατά το ελάχιστο ελαττώσει..

Σήμερα όμως ήταν μια άλλη μέρα που ξεκίνησε με χαρά καθώς η σκυλίτσα μου η Ζήνα γέννησε 8 υπέροχα κουταβάκια.... και συνεχίστηκε με το ξαφνικό κάλεσμα του Ιοθώρ να συναντηθούμε στην «Πιρόγα» μια καφετέρια ιδιαίτερα αγαπητή στην Ερατώ...

>>> Ξέρω πως σου λείψαμε... Είχαμε πάει μια βόλτα !... Είπε ο Ιοθώρ μόλις συναντηθήκαμε και αυτή τη φορά ήταν μαζί του και η Ερατώ...

Τώρα τη είδους « βόλτα» θα μπορούσαν «να έχουν πάει»... - για κάποιον που δεν γνωρίζει και μάλιστα έχοντας μαζί του και την Ερατώ, η οποία την χρονική αυτή περίοδο βρισκόταν σε περίοδο «training» και το πιο «σοβαρό» με κάποια επιπλέον πίεση, μιας και ο Ιοθώρ το είχε ξεκαθαρίσει πως «ο χρόνος τελειώνει» - κανείς δεν μπορεί ούτε καν να υποθέσει...

Η συζήτηση και οι διάλογοι έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο αυτή την ημέρα... Και ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέροντες μεταξύ του Ιοθώρ και της Ερατούς που εγώ ως ουδέτερος ακροατής το «απολάμβανα»... Έως τη στιγμή που αναφέρθηκε μετ’ επιτάσεως το όνομα μου όταν η Ερατώ στον έντονο διάλογο της με τον Ιοθώρ επέμενε συνεχώς να της μιλήσει για «το Τούνελ των Ψυχών»...

>>> Το έχεις αναφέρει πολλές φορές, είπε στον Ιοθώρ, αλλά ποτέ δεν μου εξήγησες ακριβώς περί τίνος πρόκειται με σαφήνεια για να το καταλάβω !... Όλο το προσπερνάς αλλά σε εμένα υπάρχει ένα κενό μέσα μου γεμάτο με ερωτηματικά, που πλέον έχουν αρχίσει να κολυμπούν μέσα στο άγχος....

Η απάντηση του Ιοθώρ ήρθε απροσδόκητη για μένα που δεν περίμενα ποτέ να δηλώσει εμφανώς «άγνοια» και δυσκολία να της απαντήσει !....

[ Δυο λόγια, που τα θεωρώ χρήσιμα, καθώς φθάσαμε στην ανάρτηση 27, όπου πλέον εισήλθαμε και πλέουμε σε βαθιά και «αταξίδευτα νερά», που εδώ και ο αναγνώστης εύλογα ίσως να δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να αφομοιώσει… μη νοώντας την αιτία που συμβαίνει η αλλαγή της πλεύσης και όπου πρέπει να γίνει μια καθαρή μετατόπιση, όχι απαραίτητα προς τη λύση, αλλά προς την αποκάλυψη του μηχανισμού που κινεί τα γεγονότα… Η προηγούμενη ανάρτηση έκλεισε με τη μεταβολή του χώρου __ τώρα χρειάζεται να δώσουμε στην Ερατώ την πρώτη πραγματική εμπειρία αυτού που «κουβαλά μέσα της». Και η «βάσανος» πρέπει να υπάρξει για να γαλουχηθεί, να εμπεδώσει και να καταλάβει όλη την γεωμετρία της πορείας προς την Πύλη της Αλήθειας που οδηγεί στον Αληθινό κόσμο και το ασφαλές μονοπάτι που αν το διαβεί τότε δεν κινδυνεύει να επιστρέψει ξανά στο σκοτάδι… και πάλι δυο βήματα από τον Άδη… όπως εύστοχα αναφέρει και στο τραγούδι της…. Που σε ανύποπτη στιγμή και χωρίς να το καταλάβει εκείνη τη στιγμή τραγούδησε… Και πως αν αποτύχει τώρα και «επιστρέψει πίσω» τότε δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία και πλέον μοιραία όπως όλοι οι άλλοι θα έχει να αντιμετωπίσει στον μελλοντικό της θάνατο το «τούνελ των ψυχών», αυτή την εγκληματική και απροσπέλαστη σατανική παγίδα που 99,9 % η «μετενσαρκωμένη επιστροφή» της είναι μαθηματικά βέβαιη….. Και είναι Άγνωστο εάν θα συναντήσει ή όχι και πάλι τον Ιοθώρ για να την βοηθήσει……! ]

*********************************************************************************************

Ο χώρος δεν άλλαζε όπως αλλάζει ένα τοπίο όταν το κοιτάς μέσα από νερό. Δεν υπήρχε παραμόρφωση, ούτε θόλωση. Ήταν σαν να ξεδιπλωνόταν ένα δεύτερο στρώμα πραγματικότητας, που πάντα βρισκόταν εκεί, απλώς μέχρι τώρα δεν είχε λόγο να φανερωθεί.

Η Ερατώ ένιωσε το έδαφος κάτω από τα πόδια της να γίνεται πιο σταθερό, όχι σαν πέτρα, αλλά σαν κάτι που την αναγνώριζε. Σαν να την υποδεχόταν. Ο Ιοθώρ στεκόταν δίπλα της, αλλά η παρουσία του είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια ο οδηγός· ήταν ο μάρτυρας.

>>> Μην προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις, της είπε… Άφησέ το να σε δει πρώτα...

Η Ερατώ πήρε μια αργή ανάσα. Μπροστά της, ο αέρας άρχισε να πυκνώνει, να αποκτά μια σχεδόν χρυσή υφή. Δεν ήταν φως — ήταν μνήμη… Μνήμη που δεν ανήκε σε κανέναν άνθρωπο.