Ενώ η Γη έτρεμε πάλι... Ένας ξαφνικός, δυνατός, απότομος άνεμος στην αρχή, γρήγορα εξελίχτηκε σε μια σφοδρή καταιγιστική ανεμοθύελλα που σάρωνε τα πάντα γύρω μας και είχε ως αποτέλεσμα να κρατιόμαστε με δυσκολία, καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να μη μας παρασύρει, γαντζωμένοι όπως μπορούσαμε καλύτερα, στα κοντινά δέντρα.,, Η Ερατώ βρισκόταν τώρα καθισμένη στο γρασίδι, και είχε αγκαλιάσει ένα δέντρο που βρέθηκε κοντά της, ενώ η Γιαγιά βρισκόταν ξαπλωμένη μπρούμυτα και ακίνητη δίπλα της... Είχε περάσει αρκετή ώρα που βρισκόμαστε σ’ αυτή τη κατάσταση... Στο διάστημα αυτό είχα κάνει κάποιες προσπάθειες να πλησιάσω την Ερατώ, αλλά αυτή φαινόταν πως δεν ήθελε κανέναν κοντά της , δείχνοντας με τον τρόπο της πως η παρουσία μου... την ενοχλούσε... Όταν ξαφνικά τα δυνατά αστραπόβροντα και οι κεραυνοπτώσεις σταμάτησαν και η Γη έπαψε να τρέμει, ενώ ο ουρανός είχε σχεδόν καθαρίσει και τα τελευταία μαύρα σύννεφα έτρεχαν γρήγορα πάνω απ’ τα κεφάλια μας καθαρίζοντας τον ουρανό από την απειλητική παρουσία τους...

Ήταν η στιγμή που ο Μοναχός Κοσμάς βγήκε από την εκκλησία και ήρθε κοντά μας με γρήγορα βήματα...

Μετά το σοκαριστικό γεγονός της ανεξήγητης πυρκαγιάς που κατέστρεψε την ιδιωτική κλινική που νοσηλευόταν η Ερατώ και η γιαγιά της, τα γεγονότα συνεχίστηκαν ενίοτε με μεγάλη ένταση.... Εκεί που φάνηκε πως είχε επέλθει κάποια ηρεμία στην καθημερινότητα του νησιού, ξαφνικά 2^η μέρα μετά τη φωτιά και η Γη άρχισε αξημέρωτα ακόμα να τρέμει με μεγάλη ένταση...... Σεισμός ! μονολόγησα και έως ότου να σηκωθώ από το κρεβάτι, ακούστηκαν φασαρία και φωνές στο δρόμο, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα είχε κοπεί και κυριαρχούσε παντού σκοτάδι..... ο ήχος από τα διάφορα αντικείμενα που έπεφταν στο δωμάτιο από τη δόνηση, ήταν ανατριχιαστικός... Με δυσκολία ψαχουλεύοντας, βρήκα τα κλειδιά και το τηλέφωνο μου, ενώ ο σεισμός συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση .... πετάχτηκα έξω ... ο πολύς κόσμος όπως - όπως κατηφόριζε πανικοβλημένος προς τη παραλία, Ορισμένοι ήταν πρόχειρα τυλιγμένοι με το σεντόνι τους ακόμα ... ενώ ο πανικός και η ταραχή τους ήταν έκδηλη...

Υπολόγισα πως η ισχυρή δόνηση κράτησε περίπου 35-40 ατέλειωτα δευτερόλεπτα... . Είχε μεγάλη διάρκεια σκέφτηκα... Άνοιξα το κινητό, δεν υπήρχε σήμα.... Έφτασα στο αυτοκίνητο και πήγα να γυρίσω το κλειδί της μηχανής , όταν είδα μπροστά μου έναν μαυροφορεμένο άνδρα, αν και δεν φαινόταν καλά, να μου κλείνει τον δρόμο με υψωμένα τα χέρια...

>>> Όχι... μη προχωρήσεις από αυτό το δρόμο, πέφτουν βράχοι, είναι κλειστός !....τον άκουσα να φωνάζει...

Άνοιξα την πόρτα και βγήκα να δω ποιος ήταν, και να τον ρωτήσω... Κοίταξα γύρω... δεν υπήρχε κανείς !....