Kαι μόνο ότι βρισκόμουν ακόμη στον ορίζοντα της Σκέψης Του, με έκανε να σκιρτήσω από  χαρά, Τιμή και Ευγνωμοσύνη...
Ήταν η στιγμή και πάλι που άκουσα τις καμπάνες να Χτυπούν δυνατά και χαρμόσυνα... όταν ο Ιοθώρ μου μετέφερε τα Λόγια και το Μήνυμα του Θείου Ουριήλ…

>>> Και ο Ιοθώρ επανέλαβε, πως Κατ’ εντολή Του, έπρεπε να κόψω ένα κομμάτι από το Σταυρό, που μου είχε δώσει στη μικρή ξύλινη κασετίνα «Εκεί και Τότε» και να τον προσφέρω στην Ερατώ, ως Ασπίδα Προστασίας της από τους Δαίμονες !...

Έτσι και έγινε ! Η Ερατώ όταν το έμαθε και όταν ήρθε η ώρα .... τελείως αυθόρμητα γονάτισε, έκανε το σταυρό της και βγάζοντας ένα λευκό μαντήλι από την τσάντα της, παρέλαβε το Θείο φυλαχτό με αργές κινήσεις και το τύλιξε με μεγάλη προσοχή, διπλώνοντας το σταυρωτά !.... Ενώ έκλεισε τα μάτια, κάνοντας ψιθυριστά «ευνόητη» προσευχή, ευχαριστώντας Τον Θείο Ουριήλ, για το τόσο Πολύτιμο και Ακριβό Δώρο, Ζωής !... Αμέσως μετά σηκώθηκε βάζοντας το φυλαχτό στην αριστερή τσέπη στο πουκάμισο της, κουμπώνοντας τη και φέρνοντας τη δεξιά παλάμη της στο μέρος της καρδιάς της....

Ο ουρανός, άγριος, βαρύς και θεοσκότεινος... Ο αέρας Καυτός μαστίγωνε το ψέμα, την απάτη, την αλαζονεία, το μίσος, τον φθόνο, τη δολοπλοκία, την πλαστή έρπουσα φύση... και άλλες τόσες προεκτάσεις των δομικών στοιχείων της δαιμονικής προσωπικότητας του Ιαλδαβαώθ....

Εκείνο το χάραμα του πρωινού είχε μια γλυκιά γεύση βανίλιας και απαλό άρωμα κανέλλας... Η ενέργεια παράδοξα πως, ήταν λες αγκαλιά με τη χαρά σε ένα ατέλειωτο ουράνιο βαλς, που σε ανέβαζε σε απροσδιόριστα ύψη ευτυχίας....

Ακριβώς έτσι μου είχε περιγράψει με τα πιο έντονα χρώματα, η Ερατώ εκείνο το πρωινό της Πέμπτης...

Εγώ απ’ τα λεγόμενα της αλλά και τον τρόπο που μίλαγε κατάλαβα ό,τι τα «απροσδιόριστα ύψη» που είπε, δεν ήταν παρά τα ύψη της Αγάπης !.... Μιας Ουράνιας Αγάπης !... Της Αγάπης της για τον Ιοθώρ !...

>>> ΝΑΙ ... μου είπε... όμως ήταν και κάτι άλλο.... Ήταν και αυτό που ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν τραβώντας την βελούδινη αυλαία έμεινα εμβρόντητη από αυτό που αντίκρισα... Ήταν αυτό που ένιωσα όταν τα γόνατα μου λύγισαν... όταν ένας Μαέστρος άφησε τη "μπαγκέτα" του, κατέβηκε από το Πόντιουμ, ήρθε κοντά μου κάνοντας ελαφρά υπόκλιση... και φιλώντας το χέρι μου, με οδήγησε σε μια άδεια καρέκλα , που υπήρχε μια μεγάλη λευκή ανθοδέσμη από λευκά τριαντάφυλλα.... ενώ όλοι χειροκροτούσαν χαμογελώντας μου.... Αυτή την ονειρική στιγμή και αυτή την υποδοχή.. δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ !... Και ούτε ποτέ μπορούσα να φανταστώ πως θα συνέβαινε, ακόμα και στα πιο τρελά όνειρα μου. Oύτε ποτέ θα μπορούσα να φαντασθώ πως θα υπήρχε περίπτωση να παίξω εγώ σε μια τόσο μεγάλη φανταστική ορχήστρα !....

Η Ερατώ ήταν πραγματικά πολύ συγκινημένη... τα μάτια της ήταν συνεχώς δακρυσμένα.....