Στη σιωπή των αιώνων
σε μήτρα μυστική
τα λόγια που δεν γεννήθηκαν ακόμα
και η μοίρα των ανθρώπων
διαβήτης που κύκλους ολοένα χαράζει
με κέντρο πάντα τη μήτρα μιας γυναίκας
κάτω από τη σύναξη των πουλιών
όταν συλλάβιζαν στην καμπύλη του πετάγματος
τη μουσική μιας νότας
χαράζοντας κρυφά τατουάζ
στο διάφανο κορμί
μικρού αλήτη ανέμου .
Στις αυλές του φεγγαριού
σε λευκά σεντόνια άπλωσαν
τα όνειρα των κύκνων
όταν ροδομάγουλες παρθένες
σκορπούσαν στη στράτα των μαλλιών τους
την ευωδιά των κρίνων
μην και πλανέψουν
τον μικρό θεό του έρωτα
που μονοσάνδαλος έτρεχε
στις κάμαρες του ονείρου.
Σε πορφυρά ποτάμια έπεσαν
με το βάρος μιας πέτρας
τα λόγια των αγαπημένων,
πυξίδα στα ταξίδια του έρωτα ,
πουλιά που ξέφυγαν λαχανιάζοντας
από τα χείλη μιας νύχτας
όταν μυστικά οι εραστές πρόσφεραν
σπονδές στους βωμούς του έρωτα,
κορμί που έψαχνε άλλο κορμί
παράφορα να αγαπήσει .
Από την ποιητική συλλογή μου
« ΝΥΧΤΑ ΗΝΙΟΧΟΣ »
Εκδόσεις Γαβριηλίδη