Αν το αίτημα της ελευθερίας δεν ήταν τόσο δυσδιάκριτο από ένα άλλο, όμορο αλλά σχεδόν κατοπτρικό, αυτό της απ-ελευθέρωσης, ίσως να μην υπήρχε καν αιτία και λόγος ύπαρξης φιλοσοφικών ερωτημάτων… γιατί ακόμη κι ο θάνατος που η μελέτη του, ως γνωστόν κατά τον Πλάτωνα, είναι ο πυρήνας της φιλοσοφίας, δεν έχει προβολικά σημεία, δεν έχει δηλαδή υπαρκτικές ορίζουσες που να είναι αντιληπτές από τον άνθρωπο, αν δεν τίθενται σε συνάφεια και συνοχή και… συνενοχή με το αίτημα της ελευθερίας… κι έτσι, με συνέπεια και ακολουθία, το ανθρώπινο ον, συγχέοντας την ελευθερία με την απελευθέρωση, στέκεται αλαζονικά και με έπαρση όρθιο και κοιτάζει τα άστρα… ενώ θα έπρεπε να κοιτάζει τα ένδον άστρα, τους ένδον γαλαξίες, τους ένδον κόσμους… ας πούμε ότι απελεύθερος είναι εκείνος που ρουφάει άπληστα το οξυγόνο της ζωής και παλεύει να την παρατείνει έστω κι ένα λεπτό όχι για να της δώσει ένα περιεχόμενο αλλά, απλώς για να ζήσει… πόσο απλό είναι αυτό το ‘απλώς’ είναι ένα άλλο ζήτημα… τουναντίον, ο ελεύθερος άνθρωπος δεν έχει καν την ανάγκη να ζήσει ή να μην ζήσει οτιδήποτε, να πράξει ή να μην πράξει, να σκεφτεί ή να αδρανήσει, να ομοιάσει με ένα ανώτερο Ον ή να παραμείνει σκυφτός και αθέατος στον ενικό του χώρο…

• Στην άλλη πλευρά του ξημερώματος η αισθητική φρόντισε τη συνέχεια.
• Προσωπογραφίες της παρακμής, φουσκωμένα πετεινά της ηλιθιότητας στην εκδήλωση του ουρλιαχτού, όταν το αυτονόητο στην εφαρμογή αρθρώνει τον λόγο της ουσίας.
• Στα σημειώματα οι τίτλοι άφησαν την εικόνα να δώσει τους ορισμούς και η συμπεριφορά, ιδεολογική περίληψη της ευήθειας, έδωσε με σαφήνεια την προσήλωση του μορφασμού στην αηδία.
• Τριχόπτωση στη μεταφορά της ευτραπελίας, ενώ στην κυριολεξία το ερώτημα βασανιστικό, παραμένει αναπάντητο.
• Η απορία γέρασε να ξεφωνίζει και τα αίτια ταυτίζονται με τις αφορμές του παραλόγου.