Ένα Έλατο στο Σαλόνι Φεγγοβολώντας Χριστούγεννα…

Το σαλόνι του παλιού σπιτιού μύριζε πάντα μελάνι, παλιό χαρτί και αποξηραμένο γιασεμί. Εκεί, ανάμεσα στις ψηλές βιβλιοθήκες που έγερναν ελαφρώς από το βάρος των τόμων, των χρόνων και των αιώνων που αντιπροσώπευαν και τα σκόρπια χειρόγραφα που περίμεναν τη σειρά τους για να πάρουν φωνή και βήμα, ο χρόνος φαινόταν να κυλά με διαφορετικό ρυθμό. Είχε τον δικό του, ήσυχο και αθόρυβο καρδιακό παλμό…

Εφέτος όμως, αν και λίγο πρώιμα.. κάτι άλλαξε τη γνώριμη γεωμετρία του δωματίου. Στη γωνία, ακριβώς δίπλα στο παράθυρο που έβλεπε τον χειμωνιάτικο ουρανό, στήθηκε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο, στολισμένο έλατο. Τα κλαδιά του έμοιαζαν να έχουν πλεχτεί από λεπτές γραμμές και στίχους, ενώ αντί για γυάλινες μπάλες, κρέμονταν επάνω του μικρές, φωτεινές λέξεις.

Κάθε λαμπάκι που άναβε, φώτιζε και μια διαφορετική ιστορία. Μια λέξη για την ελπίδα που επιμένει να ανθίζει μέσα στο σκοτάδι. Μια άλλη για τη μνήμη που κρατά ζωντανούς όσους έφυγαν μακριά. Στην κορυφή του, αντί για το κλασικό αστέρι, έλαμπε ένας χρυσός, αθόρυβος τόνος… Στεκόταν ψηλά, αγέρωχος, έτοιμος να χαρίσει ρυθμό, ανάσα και ψυχή σε κάθε συλλαβή που τολμούσε να εμφανιστεί δειλά μέσα στη σιωπή της νύχτας.

Όταν έπεφτε το βράδυ και τα φώτα του δωματίου έσβηναν, το σαλόνι γέμιζε από μια παράξενη, ζεστή μουσική. Ήταν ο ήχος της σκέψης που συναντούσε το συναίσθημα. Οι σκιές των βιβλίων χόρευαν στους τοίχους, και οι περαστικοί που κοιτούσαν για μια στιγμή μέσα από το τζάμι, ένιωθαν πως εκεί μέσα δεν γιορταζόταν απλώς μια μέρα του ημερολογίου, αλλά η ίδια η μαγεία της ανθρώπινης δημιουργίας.

Γιατί τελικά, αυτό το δέντρο δεν είχε στηθεί για να μετρήσει τις μέρες μέχρι την Πρωτοχρονιά. Είχε στηθεί για να θυμίζει πως, όσο υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν, θυμούνται και ονειρεύονται, το φως βρίσκει πάντα τρόπο να νικά τη λήθη.

Ξαφνικά, μέσα στη βαθιά σιωπή της νύχτας, η παλιά ξύλινη πόρτα του σαλονιού έτριξε ελαφρά και άνοιξε. Στην είσοδο στάθηκε η Ερατώ. Φορούσε ένα μακρύ, σκούρο παλτό πασπαλισμένο με τις πρώτες νιφάδες του χειμώνα, μα τα μάτια της έλαμπαν πιο δυνατά κι από το χρυσό τόνο στην κορυφή του δέντρου. Δεν έδειχνε να ξαφνιάζεται από το παράξενο θέαμα των φωτεινών λέξεων που κρέμονταν στα κλαδιά. Αντίθετα, χαμογέλασε με εκείνη τη γνώριμη, γαλήνια κατανόηση ανθρώπου που γνωρίζει καλά τα μυστικά και την πορεία των στίχων, και έχει περπατήσει και συνομιλήσει μαζί τους.

« Το Ήξερα πως θα το άναβες απόψε, γρηγορότερα από κάθε άλλη χρονιά….» ψιθύρισε, κλείνοντας αθόρυβα την πόρτα πίσω της. Η φωνή της έμοιαζε να δένει αμέσως με τη ζεστή μουσική του δωματίου, σαν νότα που έλειπε από μια ημιτελή μελωδία.

Περπάτησε αργά προς το κέντρο του σαλονιού. Καθώς πλησίαζε το δέντρο, οι φωτεινές λέξεις στα κλαδιά έτρεμαν απαλά, λες και αναγνώριζαν την παρουσία της. Άπλωσε το χέρι της και άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της ένα μικρό λαμπάκι που έγραφε «Ελπίδα».

«Ο Ιοθώρ είχε δίκιο», είπε στρέφοντας το βλέμμα της προς το σκοτεινό παράθυρο. «Το ταξίδι μπορεί να είναι μακρύ και ο κόσμος έξω να μοιάζει βυθισμένος στη λήθη. Μα όσο υπάρχει έστω κι ένα τέτοιο φως αναμμένο, κανένας δρόμος δεν οδηγεί στο πουθενά. Σε οδηγεί σε μια πλατεία που έχεις την ευκαιρία εσύ να διαλέξεις που θέλεις να φθάσεις..».

Έβγαλε από την τσέπη της ένα μικρό, διπλωμένο χαρτί και το ακούμπησε προσεκτικά στη βάση του δέντρου, ανάμεσα στις τόσες κλειστές προσδοκίες που υπήρχαν στα κλειστά κουτιά των δώρων σπαρμένα γύρω του. Ήταν ένας νέος στίχος, γραμμένος από τη καρδιά της βιαστικά στη διαδρομή, έτοιμος να ριζώσει και να ανθίσει κι αυτός. Έπειτα, στάθηκε ακίνητη πλάι στο παράθυρο, αφήνοντας το φως των λέξεων να φωτίζει το πρόσωπό της, έτοιμη για το επόμενο βήμα της κοινής τους πορείας.

Πριν προλάβει να σβήσει ο απόηχος των λόγων της, η πόρτα άνοιξε ξανά, αυτή τη φορά με ένα βήμα σταθερό, γνώριμο και γεμάτο αποφασιστικότητα. Στο κατώφλι εμφανίστηκε ο Ιοθώρ. Το βλέμμα του αγκάλιασε αμέσως το φωτισμένο δέντρο, έπειτα στάθηκε πάνω στην Ερατώ και το πρόσωπό του φωτίστηκε από ένα ζεστό χαμόγελο.

«Σε βρήκα, λοιπόν», της είπε με εκείνη τη βαθιά, γαλήνια φωνή του, καθώς πλησίαζε κοντά της. «Ήμουν σίγουρος πως εδώ θα σε οδηγούσαν τα βήματά σου απόψε»…

Η Ερατώ γύρισε προς το μέρος του, με τα μάτια της να λαμπυρίζουν από το φως των λέξεων. «Πώς θα μπορούσα να λείπω, Ιοθώρ; Εδώ γεννιούνται όλα».

«Κι όμως, απόψε γεννιέται κάτι ακόμα πιο μεγάλο, κι οφείλουμε να είμαστε εκεί», απάντησε εκείνος, απλώνοντας το χέρι του προς το μέρος της.

«Πέρασα να σε πάρω για να πάμε μαζί στη Σάλα της Συμφωνικής Ορχήστρας. Μας κάλεσε ο Νίκος. Απόψε γίνεται η τελευταία, καθοριστική πρόβα που έχει ετοιμάσει για το φετινό Χριστουγεννιάτικο Λογοκλάμπ όπως είπε και θέλει οπωσδήποτε να την παρακολουθήσουμε από κοντά. Περιμένει τα σχόλια και τη γνώμη μας για το νέο του έργο».

Η Ερατώ κοίταξε για μια τελευταία στιγμή το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ο χρυσός τόνος στην κορυφή έμοιαζε τώρα να πάλλεται σε συγχρονισμό με τον χτύπο της καρδιάς τους, σαν να έδινε το σύνθημα για να ξεκινήσει η συμφωνία…

«Ας πάμε, λοιπόν», ψιθύρισε εκείνη, ακουμπώντας το χέρι της στο δικό του. «Οι λέξεις που άναψαν εδώ απόψε, ήρθε η ώρα να γίνουν μουσική»…

Μαζί, πέρασαν το κατώφλι του σαλονιού και βγήκαν στη χειμωνιάτικη νύχτα, αφήνοντας πίσω τους το δέντρο να φωτίζει τη σιωπή, ενώ μπροστά τους απλωνόταν ο δρόμος προς τη μεγάλη σάλα, εκεί όπου η σκέψη επρόκειτο να συναντήσει επιτέλους τον ήχο της και να ελευθερώσει τον ρυθμό του συναισθήματος...

Δεν πρόλαβαν να κάνουν παρά λίγα βήματα έξω από το κατώφλι, μέσα στον παγωμένο αέρα της νύχτας, όταν η Ερατώ σταμάτησε ξαφνικά. Το βλέμμα της στράφηκε αργά προς τα πίσω, εκεί όπου το παράθυρο του σαλονιού φέγγιζε ακόμα απαλά στο σκοτάδι. Έμοιαζε να νιώθει πως κάτι πολύτιμο, ένα κομμάτι του ίδιου της του εαυτού, είχε μείνει εκεί μέσα.

Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, άκουσε τη φωνή του Ιοθώρ δίπλα της, γεμάτη κατανόηση και μια γλυκιά βεβαιότητα..

«Το ήξερα πως θα γύριζες πίσω για να πάρεις το βιολί σου, Ερατώ... Σίγουρα η θέση σου στην ορχήστρα πάντα είναι άδεια και πάντα σε περιμένει, όπως μου έχει πει και ο Νίκος… Πάμε λοιπόν πρώτα να πάρεις το βιολί».

Ένα βαθύ, φωτεινό χαμόγελο απλώθηκε στο πρόσωπο της Ερατούς. Εκείνη τη στιγμή ένιωσε πως το ταξίδι της είχε βρει τον αληθινό του προορισμό. Δεν θα πήγαινε στη σάλα απλώς ως ακροάτρια, αλλά ως ψυχή που έρχεται να ενώσει τη δική της φωνή με τη μεγάλη αρμονία, που πάντα αναζητούσε η ψυχή της και ήθελε να βρίσκεται και να αναπνέει ανάμεσα της.

Επέστρεψαν αθόρυβα στο μισοσκόταδο του σαλονιού. Η Ερατώ πλησίασε τη γνωστή γωνία δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο, εκεί όπου ακουμπούσε πάντα την παλιά, δερμάτινη θήκη με το βιολί της. Καθώς την έπαιρνε στα χέρια της, οι φωτεινές λέξεις στα κλαδιά άστραψαν για μια στιγμή πιο δυνατά, σαν να της έδιναν την ευχή τους.

Έσφιξε τη θήκη πάνω της, κοίταξε τον Ιοθώρ με λάμψη αποφασιστικότητας στα μάτια και μαζί βγήκαν ξανά στη νύχτα. Τώρα πια, κάθε τους βήμα στον δρόμο προς τη Σάλα της Συμφωνικής Ορχήστρας έμοιαζε να έχει αποκτήσει τον δικό του, αλάνθαστο ρυθμό…

Οι βαριές, βελούδινες πόρτες της Σάλας της Συμφωνικής Ορχήστρας άνοιξαν αθόρυβα. Ο ζεστός φωτισμός της αίθουσας πλημμύρισε το κατώφλι, αποκαλύπτοντας τη μεγάλη ορχήστρα και τα παιδιά της χορωδίας που εκείνη τη στιγμή είχαν κάνει ένα μικρό διάλειμμα, συζητώντας χαμηλόφωνα ανάμεσα στα αναλόγια.

Μόλις όμως οι πρώτες ματιές έπεσαν στην είσοδο και αντίκρισαν την Ερατώ —με τη θήκη του βιολιού σφιχτά στην αγκαλιά της— και τον Ιοθώρ στο πλευρό της, μια ηλεκτρισμένη συγκίνηση διαπέρασε ολόκληρη την αίθουσα. Οι ψίθυροι σταμάτησαν απότομα και, μέσα σε μια στιγμή, μουσικοί και χορωδοί ξέσπασαν σε ένα αυθόρμητο, θερμό χειροκρότημα. Ήταν ένα καλωσόρισμα γεμάτο αγάπη, αναγνώριση και προσμονή, λες και η αίθουσα περίμενε ακριβώς αυτή τη στιγμή για να νιώσει την ολοκλήρωση.

Από το Πόντιουμ κατέβηκε αμέσως ο Νίκος, με το βλέμμα του να λάμπει από βαθιά χαρά και συγκίνηση. Περπάτησε γρήγορα προς το μέρος τους και τους αγκάλιασε και τους δύο σφιχτά, σαν να έσμιγαν ξανά παλιοί συνοδοιπόροι μετά από ένα μακρύ ταξίδι.

«Ήρθατε...», ψιθύρισε με ζεστασιά, κοιτάζοντας πρώτα τη θήκη στα χέρια της Ερατούς και έπειτα τον Ιοθώρ. «Τώρα η μουσική μπορεί επιτέλους να αναπνεύσει ολόκληρη ψιθύρισε »…

Το χειροκρότημα έσβησε σιγά σιγά, δίνοντας τη θέση του σε μια γλυκιά, δημιουργική ανυπομονησία. Σε λίγο, χωρίς να χρειαστεί κανένα παράγγελμα, όλοι άρχισαν να παίρνουν τις θέσεις τους. Τα παιδιά της χορωδίας ευθυγραμμίστηκαν στο βάθος της σκηνής, οι μουσικοί κούρδισαν τα όργανά τους, ο Ιοθώρ κάθισε στην πρώτη σειρά των θεατών έτοιμος να αφουγκραστεί κάθε νότα, και η Ερατώ προχώρησε με ανάλαφρο βήμα προς εκείνη τη γνώριμη, άδεια καρέκλα στην καρδιά της ορχήστρας, βγάζοντας το βιολί της από τη θήκη.

Η σιωπή που απλώθηκε στη σάλα ήταν τώρα γεμάτη υπόσχεση. Ο Νίκος σήκωσε την μπαγκέτα του, κοίταξε την Ερατώ, ένευσε στον Ιοθώρ, και η μεγάλη πρόβα ήταν έτοιμη να ξεκινήσει… Όταν ξαφνικά ο Ιοθώρ σηκώθηκε όρθιος διακόπτοντας την εξέλιξη της σκηνής και με υψωμένο το χέρι ανέβηκε γρήγορα στο πλατό και κατευθύνθηκε στο Πόντιουμ… Στα χέρια του φάνηκε πως κρατούσε δύο μικρόφωνα !… Γρήγορα έφθασε στο Πόντιουμ δίπλα στον Νίκο και του πήρε την μπαγκέτα από τα χέρια.. λέγοντας δυνατά και απευθυνόμενος προς όλους...

« Θα παρακαλέσω τον Νίκο να κατέβη και να πάει στο Πιάνο του.. έτσι η πρόβα θα γίνει πιο τέλεια… Εγώ μαζί με την Ερατώ την οποία καλώ να έρθει εδώ δίπλα μου, θα ερμηνεύσουμε τους στίχους που έχει γράψει ο Νίκος και θα μας συνοδεύσει και η Χορωδία !..... Μαέστρο…- φώναξε, γυρίζοντας προς τα πίσω και δείχνοντας τον τακτικό Μαέστρο της ορχήστρας που καθόταν στην πρώτη σειρά για να αναλάβει την διεύθυνση μετά το τέλος της τελικής Πρόβας, από τον Νίκο… - Έλα εδώ σε παρακαλώ στη θέση σου !....»

Από άκρο σε άκρο στη μεγάλη σάλα είχε απλωθεί μια καθολική σιωπή με διάχυτη την αμηχανία στα πρόσωπα όλων... που έκπληκτοι και με απορία στα μάτια, κοιταζόντουσαν μεταξύ τους !...

Η Ερατώ ακούγοντας όλα όσα συνέβαιναν, είχε και αυτή σηκωθεί όρθια εκφράζοντας έντονα την διαφωνία της προς τον Ιοθώρ, λέγοντας..

« Εγώ… όχι, δεν.. δεν ξέρω να τραγουδάω… Ποτέ μου δεν έχω ξανατραγουδήσει … δημόσια…»

« Δεν πειράζει ! Σήμερα θα τραγουδήσεις σαν.. αηδόνι !...Φέρε και το βιολί σου μαζί !…» της απάντησε ο Ιοθώρ…

Απότομα… και αιφνιδιαστικά στην μεγάλη αίθουσα ξέσπασε ένα δυνατό και αυθόρμητο χειροκρότημα, τόσο από τους μουσικούς της ορχήστρας όσο και από τους άνδρες και τις γυναίκες της χορωδίας !.... Δείχνοντας πως όλοι τους επικροτούσαν τα όσα άκουσαν !...

« Νίκο, ποιος είναι ο ρυθμός που έγραψες τη μουσική ;»

« Σε ρυθμό Βαλς…» απάντησα.

«Το περίμενα !» απάντησε ο Ιοθώρ.. «Απλά σε ρώτησα για να το επιβεβαιώσω !...» « Πάμε λοιπόν.. Δώσε τους στίχους στην Ερατώ… εγώ τους ξέρω τώρα !..»

Πήρα το ντοσιέ μου από το Πόντιουμ και έβγαλα το χαρτί με τους στίχους δίνοντας το στην Ερατώ και παραχώρησα την θέση μου στον μαέστρο, που ήδη είχε έλθει δίπλα μου..

Γύρισα στην ορχήστρα.. «Ετοιμαστείτε και πάμε.. είπα, ήδη έχουμε καθυστερήσει… και κατευθύνθηκα γρήγορα στο Πιάνο…

Μόλις κάθισα, έκανα νόημα στον μαέστρο και καθώς η μπαγκέτα του μαέστρου κατέβηκε, η πρώτη νότα γέμισε τη σάλα. Τα έγχορδα αγκάλιασαν τον χώρο, τα παιδιά της χορωδίας ένωσαν τις φωνές τους σε μια ουράνια αρμονία, και το βιολί της Ερατούς ξεχώρισε, καθαρό και φωτεινό, υφαίνοντας τη μελωδία της ψυχής. Η Ερατώ ξεκίνησε πρώτη την ερμηνεία με τους στίχους….

Παρατήρησα τον Ιοθώρ που έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του. Μέσα στον ήχο της ορχήστρας, έβλεπε ξανά το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο παλιό σαλόνι. Κάθε φωτεινή λέξη στα κλαδιά του είχε τώρα μεταμορφωθεί σε νότα, κι ο χρυσός τόνος στην κορυφή έλαμπε πια πάνω από ολόκληρη την αίθουσα, χαρίζοντας ρυθμό και ζωή στη σιωπή. Η τελευταία Πρόβα είχε ξεκινήσει… Και η συνέχεια είχε δρομολογηθεί και έτρεχε προς την ολοκλήρωση για την Ημέρα Των Χριστουγέννων…

Όταν η τελευταία συγχορδία έσβησε αργά στον αέρα, κανείς δεν βιάστηκε να μιλήσει. Η σιωπή που ακολούθησε δεν ήταν άδεια, αλλά γεμάτη από την υπόσχεση ενός νέου ξεκινήματος. Ένα ακόμα χειροκρότημα και ένα διαρκές χαμόγελο που είχε απλωθεί στα πρόσωπα όλων ομολογούσε πως το φως των Χριστουγέννων είχε ανάψει τη σπίθα, και το ταξίδι της Ερατούς, του Ιοθώρ και της μουσικής μόλις άρχιζε να ξεδιπλώνεται και να ταξιδεύει... Ένα ταξίδι από το σκοτάδι του χειμώνα προς την άνοιξη, μέχρι να αντηχήσει ξανά η μεγάλη καμπάνα της Ανάστασης και του Πάσχα, μια μέρα σαν και αυτή που πάλι κάποια μουσική μελωδία ίσως, θα έκανε την τελευταία της πρόβα για να ανέβει την επομένη στο σανίδι να κτυπήσει την καμπάνα της Ανάστασης… Ίσως και τότε, ποιος ξέρει, ο Ιοθώρ και η Ερατώ να είναι και πάλι οι πρωταγωνιστές !....

Νίκος Στυλιανού

Υ.Γ. Τα Χριστούγεννα όπως άλλωστε κάθε χρόνο είναι την 25^η του Δεκέμβρη ημέρα Παρασκευή εφέτος.. Λίγο νωρίς θα μου πείτε πως είναι ακόμα, μια και σήμερα έχουμε 13 Νοέμβρη 2026.. Όμως η διαθεσιμότητα της Συμφωνικής ορχήστρας, αλλά και της Χορωδίας δεν θα υπάρχει σε λίγο, λόγω του όγκου των επερχόμενων υποχρεώσεων.. λόγω των εορτών κλπ. Έτσι δεν θα υπήρχαν οι προϋποθέσεις και θα ήταν αδύνατον να την χρησιμοποιήσουμε για το logoclub.gr… Αυτός είναι και ο λόγος που ξεκινήσαμε νωρίς την πραγματοποίηση και ολοκλήρωση του έργου με τίτλο «Ένα Έλατο στο Σαλόνι Φεγγοβολώντας Χριστούγεννα…» Για το Video βέβαια έχουμε χρόνο… Γι’ αυτό και θα το δημιουργήσουμε με την ησυχία μας και θα το παρουσιάσουμε στο YouTube στις αρχές του Δεκέμβρη και φυσικά και στο Λογοκλάμπ στη συνέχεια.. Άλλωστε εφ’ όσον θα έχουμε την ηχογράφηση στα χέρια μας όλα τα άλλα δεν χρειάζονται κανέναν άλλο πάρα μόνο τον Νίκο, οπότε και σε αυτόν θα τα φορτώσουμε πάλι όλα !......