στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

logoclub.gr - Ιστοχώρος του Λογοτεχνικού Club

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ (2)

Written by powerlesspower March 30, 2010 Προβολές: 4854 Αγαπημένα

0.0

Καθώς αρχίσαμε να χανόμαστε κυριολεκτικά μέσα στο μαύρο δάσος οι παρέα έσπασε σε μικρότερες ομαδούλες, κοντά η μία στην άλλη , αλλά χώρια. Είχα πάει για νερό, όταν γύρισα η Βίκυ δεν ήταν εκεί που την είχα αφήσει. Κοίταξα τριγύρω αλλά τίποτα, κανένα ίχνος της, αλλά κανένα ίχνος και του Χρίστου.

Περισσότερα...

ενδιαφέρουσα (;) εμπειρία

Written by SAILOR June 16, 2010 Προβολές: 6866 Αγαπημένα

0.0

Το να εμπειρώνεσαι τη κάθε στιγμή είναι η πραγμάτωση του ανθρώπου…

Πραγμάτωση εσωτερική, αξιακά δυναμική, δυναμικά αξιακή, προοπτικά φωτεινή, φωτεινά εποπτική…

Όπου άποψη και έποψη ταυτοποιούνται…

Μετέχοντας στο δρώμενο, αποσπάς από τη στιγμή εκείνο το απόσταγμα που ‘δικαιούσαι’ αλλά αν δεν πραγματώσεις τούτη τη μετοχή στο κοινό άθλημα της κατ’αξίαν βράβευσης, αισθάνεσαι, απλά, πως έχεις αυτο-απομονωθεί σε έναν αγώνα άγονο, σε μια εσωτερική εναντιοδρομία…

Περισσότερα...

Γιώργος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ: (Μυογράφημα)

Written by admin March 23, 2010 Προβολές: 4471 Αγαπημένα

0.0

• Γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό. Ο πατέρας του δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο. Μεροκαματιάρης άνθρωπος που αγωνιζόταν να βγάλει το ψωμί του. Έφευγε με το ξημέρωμα γύριζε με το σούρουπο. Η μάνα του καλή γυναίκα με τα σταυροκοπήματα της και τις προσευχές της τον μεγάλωσε με όλες τις πατροπαράδοτες αξίες που κληρονόμησε.

Περισσότερα...

Σοφία

Written by Ελεωνόρα December 10, 2009 Προβολές: 3094 Αγαπημένα

0.0

Κι αν διάλεξα για χάρτη μου του έρωτα το δρόμο,
δεν ξέχασα στο διάβα του της σκέψης την αντάρα.
Κι αν έκανα σημαία μου ενός ανδρός τον πόθο,
δεν άφησα της φρόνησης να φύγει η κρησάρα.

Περισσότερα...

Κοκκινολαίμης ο ερωτοποιός

Written by lysimaxos November 28, 2011 Προβολές: 5590 Αγαπημένα

0.0

Είχε ωραία χρώματα, εντυπωσιακά αυτός ο κοκκινολαίμης. Φλυαρούσε όμως ακατάπαυστα, κάθε πρωί, πάνω στη μηλιά. Η ομίχλη του βουνού δεν τον φόβιζε, αντιθέτως του προξενούσε μια ψυχική ευφορία, μια εσωστρέφεια με ποιητικές αναζητήσεις.

-Ο έρωτας, μουρμούρισε, είναι τόσο δεμένος με τη φύση μας, ώστε οι άνθρωποι τον παρομοιάζουν μ’ ένα πέταγμα, με το τίναγμα των φτερών, μ’ ένα κελάηδημα που έρχεται και απλώνει γύρω του την ευτυχία.

Περισσότερα...