Καλώς ήρθατε
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.
LOGO PAGE **
| Άλλο (15) | Ανένταχτο (68) | Άρθρο (14) |
| Διήγημα (44) | Δοκίμιο (0) | Επιστημονική Φαντασία (7) |
| Μυθιστόρημα (2) | Νουβέλα (0) | Πεζογράφημα (125) |
| Ποίηση (810) |
| 810 results - showing 491 - 500 | « Previous 1 ... 47 48 49 50 51 52 53 ... 81 Επόμενο » |
Ordering
|
Χωρίς ανάσα είμαστε ακόμα εδώ στον ίδιο βυθό στις ίδιες θλιβερές διασταυρώσεις εξόριστοι εξώστιχοι
Κλείνεις τα μάτια σου να δειςΞοφλημένα πρωινά Κυριακής.Σε κάποιο τραγούδι σε θάψανεΚαθώς τρέκλιζες στον δρόμο.
Τα καλοκαίρια
σφάζαμε τη θάλασσα
πίναμε το άσπρο αίμα της
και κάναμε έρωτα
ώσπου να γίνει άηχη η απληστία μας
Ονειρόβατο στερέωμα. Αυλάκια αφυδατωμένα, σκέψεις νεκρές, πόμολα χαρακωμένα στους γρήγορους χτύπους της αγχωμένης παλάμης, πριν γυρίσουν στο άνοιγμα και γκρεμιστούν όλα στο τίποτα του σύνηθες και στο ουδέν...
Όπου κι αν κοιτάξεις μέσα μου
Θα βρεις εσένα
Όπου κι αν μ’αγγίξεις
Το δικό σου ρίγος…
Είμαι ακόμη ένα φοβισμένο παιδί.
στο παιδικό μου δωμάτιο, έχω τις ανάσες όσων λάτρεψα
και όσων με πρόδωσαν για πάντα.
Βαθύ το χρώμα βύσσινο θυμίζει στο βαθύ του τούτο το τώρα δειλινό Γενάρη παγωμένου κι’ ίσως ταιριάζει να το πω και τ’ άρωμα πικρό, βαρύ κι΄ η...
Φοβήθηκα και σκίρτησα μη σκέψη και αλήθεια συναντηθούν παράμερα ίσως κι’ από συνήθεια…
Μην ανταλλάξουν προτροπή κι’ έρθουνε μέρες με ντροπή πολλά ξεσκεπαστούνε, πικρές αλήθειες πένθιμες όλες πως ακουστούνε….
...
Θλίψη γλυκιά σαν το σιρόπι στις τσέπες μια χαμένη νιότη σαν το μετρό περνούν οι νύχτες μ’ άδειες ματιές για καληνύχτες
Πάνε μέρες που έπαψες
Να κλαις
Εκεί κοντά στο παράθυρο.
| 810 results - showing 491 - 500 | « Previous 1 ... 47 48 49 50 51 52 53 ... 81 Επόμενο » | Αποτελέσματα ανα σελίδα: |
Powered by jReviews


0



