◆ Υποδοχή παρατεταμένης προσβολής.

◆ Στη συνέχεια της εισόδου του χρόνου.

◆ Απογυμνωμένη η εξαθλίωση των πεπραγμένων και η απορία για την τόση εκδήλωση της ηλιθιότητας ξεπερνά τα όρια των δεδομένων. Στα διαστήματα των γραμμών η παχυδερμία των πράξεων δηλώνει τη σαθρότητα του περιβάλλοντος χώρου, ενώ τα ερωτηματικά πασχίζουν να βρουν στους κρυμμένους κώδικες την απάντηση.

◆ Εις μάτην, η παράνοια εγκατεστημένη για τα καλά έγραψε το ύστερον του παλαιού και δρομολόγησε την ομοιότητα του επερχόμενου.

◆ Στην επικράτεια πλήθυναν οι φωνές των αθώων και οι μνήμες αποκαλυπτικές απέδωσαν στη γενίκευση το πολυσύλλαβο μεγαλείο της εξαπλωμένης αχρειότητας.

Για μιαν ακόμη χρονιά, παρακολουθούμε με μελαγχολική καρτερία ένα σύμπτωμα που αποδεικνύει τη βαθύτατη κρίση ταυτότητας που περνά η χώρα. Μια χώρα που δεν ξέρει πια πώς να... παρελάσει! Μια χώρα που δεν ξέρει πια πώς να παρακμάσει, μια χώρα που δεν καταφέρνει να πραγματοποιήσει μια εθνική παρέλαση δίχως να αυτο-γελοιοποιείται μέσω των θεσμικών, πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών της παραγόντων. Κάθε μια από τις εν λόγω θορυβώδεις και βδελυρές φατρίες που λυμαίνονται τον τόπο, θεωρεί κατάλληλες τις εθνικές στιγμές – ό,τι δηλαδή απέμεινε να μας ενώνει – για να διατυπώσει τις ιδεοληψίες της, τις άρρωστες εμμονές της, τις αγκυλώσεις της. Όλοι θεωρούν τις εθνικές επετείους ως κατάλληλη στιγμή να θίξουν στην ουσία ό,τι πολύτιμο έχει απομείνει στον τόπο: αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές της Ιστορίας μας που μπορούν με τον τρόπο τους να συντηρούν την ταλαιπωρημένη μας υπερηφάνεια, τη χαμένη μας αξιοπρέπεια, την εξουθενωμένη μας εθνική ύπαρξη...