…πες μου ένα ονομα,

στα σιγανα θα σε ακουσω,

κ εφυγε ο ψιθυρος στα ανοιγμενα χερια.

Ειναι ενα αποσπασμα από το: «Ακουσματα περιορισμενης αισθητικης» του φιλου admin.

Μολις διαβασα το: «Θεοφιλος Καϊρης: ενας δασκαλος της πρωτοποριας» δημοσιευμενο σημερα στο logoclub μας από τον ιδιο. Τον φιλο μου admin. Αναφερεται για ένα ατομο που πρωτη φορα το ακουω προσωπικα. Τον Θεοφιλο Καϊρη. Στο τελος του αρθρου γραφει ο admin:

«Η κυβέρνηση, με το από 28 Οκτωβρίου 1839 δι­άταγμα, διέταξε την εξορία του Θεόφιλου Καΐρη στη Σκιάθο και μετά στη Θήρα. Με τη Συνταγματική Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 ο Καΐρης, με τη βοήθεια του παλαιού συμμαθητή του Ιωάννη Κωλέττη, επανήλθε στην Ελλάδα και εγκαταστάθη­κε στην Άνδρο, όπου συνέχισε τη λειτουργία του Ορφανοτροφείου του. Παρ’ όλα αυτά, έχει μπει ήδη στο στόχαστρο του σκοταδιστικού κατεστημένου της Εκκλησίας και του κράτους. Έτσι, ο υπουργός Δικαιοσύνης Βόλβης, στηριζόμενος σε έγγραφο της Συνόδου, διατάζει τον εισαγγελέα Πλημμελειο­δικών Σύρου να προβεί εκ νέου σε δίωξη του Καΐρη και των συνεργατών του. Το δικαστήριο της Σύρου εκδίδει την υπ’ αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστι­κή απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότε­ρα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη.
Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλι­κία, μεταφέρεται στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα, στις 13 Ιανουαρίου 1853, αφήνει την τελευταία του πνοή.»

Ήταν όμορφα εκεί. Και μ' έσωζε πάντα το σφύριγμα του σταθμάρχη - τα τελευταία λεπτά της αποκάλυψης -
Το όνειρο νότιζε
πάντα
την παρουσία μου μα, την υγραίνει ακόμη
αφού
περπατώ και χύνομαι αθεράπευτα ερασιτέχνης απολαύσεων.