◆ Των τεσσαράκοντα ημερών η ακολουθία στολίζει την παράδοση των ημερολογιακών αναμνήσεων. Ο Μάρτιος, λέξημα παροιμιώδες της εκφράσεως, επισυνάπτει στα δευτερολογήματα του χρόνου την καταλυτική παρουσία του. Ενώ το επίθετο της μεγαλοπρέπειας χαρακτηρίζει τη σημαντικότητα της επαναλήψεως και δίνει στο διάστημα την κατανυκτική τελετουργία μίας νοσταλγικής αναστάσεως.
◆ Η καθημερινότητα θλιβερή, πλησίασε τη συνήθεια και οι περιπατητές με αλλοιωμένα χαρακτηριστικά περιορίζονται στα καθιερωμένα. Η σκέψη αρνείται το λεπτολόγημα και οι μορφασμοί, εγκατεστημένα σχήματα, αρκούνται στα ίδια ερμηνεύματα μίας εξαναγκαστικής εκδήλωσης της ομοιοτυπίας.
◆ Κατάρρευση των ιδεών και τα αποτελέσματα, εφιαλτικά ιχνογραφήματα, ανακοινωθέντα μελαγχολικά, ξεδιπλώνουν θρασύτατα την παλαιότροπη νοοτροπία αλλοτινών εποχών.
◆ Στη χώρα τη νησιώτικη το πρόσταγμα εκφωνείται, στην αγανάκτηση το αιφνίδιο πρωτοστάτησε, ενώ στις φωνές τα όμοια αποσαφηνίζουν πλήρως την ανυπαρξία.
◆ Στα επιχειρήματα, έμπροσθεν του κρημνού και όπισθεν του ρέματος, η κατάσταση θα δρομολογηθεί συμφώνως προς τας υποδείξεις και η ρητορική, ξεπατικωμένη γελοιότητα, θα αναρτήσει στα υποκοριστικά του μάνδαλου την κατευθυνόμενη ανάγκη προς την εξαθλίωση.

• Όπως ένας περιπλανής. Με τη σκέψη να φέρνει στα ίσα την ψευδοτροπία με τα προσχήματα και στις άκρες του χωμάτινου δρόμου οι στιγμές σαν τοιχοκολλημένα σημειώματα να ζητιανεύουν την επεξήγηση των ερωτηματικών μορίων. Στην εικόνα ενός τοπίου που ξέφυγε στον καθιερωμένο χρωματισμό της κοινοτοπίας αφήνοντας πίσω του άναρθρους ήχους που κατρακυλούν στα κακοτράχαλα πασχίζοντας να βρουν τις γραμμές στο σβησμένο τετράδιο.
• Στην αναζήτηση του νοήματος, ένα γιατί δίνει πάντοτε στη φωνή τον τίτλο του επιμυθίου.
• Και με την ευκολία της απλοϊκότητας οι προτάσεις, και οι κύριες και οι δευτερεύουσες, αποσυνθέτουν την προσπάθεια της κατανοήσεως.