στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

logoclub.gr - Ιστοχώρος του Λογοτεχνικού Club

Αγγελική Ελευθερίου : Ανακαλύπτοντας τις εκρήξεις

Written by sigur1 July 23, 2013 Προβολές: 7939 Αγαπημένα

0.0

Αγγελική Ελευθερίου : Ανακαλύπτοντας τις εκρήξεις

Η ποιητική συλλογή της Αγγελικής Ελευθερίου "Μια άδεια θέση" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης

Περισσότερα...

Tα δέντρα και τα νερά στην πατριδογνωσία μιας εποχής όπου τρεις λαλούν και δυο χορεύουν….

Written by admin March 20, 2014 Προβολές: 6312 Αγαπημένα

0.0

• Εξελικτική ηλιθιότητα στη συμπύκνωση των συμπερασμάτων ενώ οι φράσεις από μόνες τους αφήνουν την εμβροντησία να περιφέρεται μόνιμη επωδός στην εκδήλωση του στερεοτύπου.
• Η γελοιότητα ξεπέρασε τις εκφωνήσεις και η ιδεολογία του τάχα, του δήθεν και των άλλων φαινομενικών καταλήξεων προσέγγισε την ανεξήγητη αυθάδεια δίνοντας στην κειμενογραφία περιποίκιλους συνδυασμούς παραγράφων.
• Κοινωνία της ανυπαρξίας παρατημένη στη γραφικότητα της εκπομπής των αέριων λόγων παρατηρεί την κατάντια της παραληρούσα στα ντουβάρια των κοινωνικών τετραδίων ανήμπορη να συνθέσει φωνή ουσιώδους τοποθετήσεως.
• Και κατά σειρά εμφανίζονται οι αριθμοί, τα δέντρα και τα νερά στην πατριδογνωσία μιας εποχής όπου τρεις λαλούν και δυο χορεύουν. Παροιμιώδες το πέρα δώθε των κινήσεων όπως ακριβώς συνειρμικά συναντά ο νους στην ανάμνηση την αφέλεια των παιδικών χαρακτηρισμών της κυριολεξίας.

Περισσότερα...

Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Written by ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ March 20, 2011 Προβολές: 3173 Αγαπημένα

0.0

Στα σκοτεινά νερά της νύχτας
κοπάδια από ασημένια ψάρια
τα άστρα που βιάστηκαν να σβήσουν
την ηχώ μιας διαβατάρας ημέρας
και απόμειναν τα λόγια σας
νωχελικά να ξεψυχούνε
στα ιδρωμένα σεντόνια
στα σκοτεινά δώματα του ύπνου,
όταν μαστροποί της νύχτας
χειροπόδαρα έδεναν την ημέρα.

Περισσότερα...

Τελευταίο σκαλοπάτι

Written by Nikos Stylianou April 30, 2014 Προβολές: 5209 Αγαπημένα

0.0

Ένα κρύο, φευγαλέο τρέμουλο
έγινε ο γνώριμος φόβος
μα και ο τυραννικός σύντροφος,
που σαν ερχόταν τον αναστάτωνε..
και σαν έλειπε
τότε αδειάζανε λες τα βάσανα του
στο μεγάλο καζάνι
που έβραζε
και ξαλάφρωνε για λίγο,
όμως ο γνώριμος σκοπός
δεν έπαυε ποτέ
και τα σκουριασμένα κουδούνια του
χτύπαγαν αλύπητα στο μυαλό του.