Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια ηλιόλουστη, φωτεινή πολιτεία, ζούσαν τρεις αδελφές∙ η Πανωραία η ωραία, η Χάρις η χαριτωμένη και η Ευγενία η ευγενική. Η Πανωραία ήταν το πιο όμορφο κορίτσι της πολιτείας. Τα ξανθά της μαλλιά έπεφταν στους ώμους της σαν χρυσός ποταμός, τα μάτια της καθρέφτιζαν το γαλάζιο του ουρανού, τα δόντια της ήταν άσπρα σαν το γάλα και το δέρμα της βελούδινο σαν τα πέταλα του τριαντάφυλλου.

Η δεύτερη αδελφή, η Χάρις ήταν η πιο χαριτωμένη κοπέλα της πολιτείας. ΄Εμοιαζε με κύκνο, έτσι που ο λαιμός της ήταν ψηλός και καμαρωτός. Περπατούσε με ανάλαφρα, παιχνιδιάρικα βήματα σαν μπαλαρίνα και οι κινήσεις των χεριών της θύμιζαν το απαλό πέταγμα της πεταλούδας.

Η μικρότερη από τις αδελφές, η Ευγενία, ήταν ένα ασχημούλικο κορίτσι με γυαλιά και σιδεράκια στα δόντια. Είχε όμως τόσο καλούς τρόπους και τόσο ευγενική καρδιά, που το πρόσωπό της φωτιζόταν από ένα παράξενο, δυνατό φως. Η Ευγενία είχε να δώσει κάτι καλό σε όλους. Στα λουλούδια και στα ζώα ένα χάδι και λίγο νεράκι, στα πουλιά λίγα ψίχουλα και στους ανθρώπους μια καλή κουβέντα. Κι αν στην αρχή τα παιδιά την κορόιδευαν για τα σιδεράκια της, αυτή ήταν τόσο ευγενική μαζί τους, που στο τέλος έγιναν οι καλύτεροι φίλοι.

Πολυτεχνειο 1974, κ ο Ριτσος διαβαζει Ρωμιοσυνη.

40 χρονια από τοτε. Πολλα εχουν αλλαξει.

«Μονεμβασια. Το πετρινο καραβι μου που με ταξιδευει σε ολο τον κοσμο»,ειπε ο Ριτσος.

Πολυτεχνειο,

βαλαμε πανιά πανω σε βραχους,

πανω σε Πολυτεχνεια στησαμε πειρατικες σημαιες.

Πισω από τις καλαμιες οι ηδονικες φωνες τους,

κ στην παραλια να ανεμιζουν πανω σε δυο ξυλακια οι ασπρες τους φανελλες.

Το ιδιο ακριβως σκηνικο όπως παντα. Ο Ερωτας.

Αυτή η εισαγωγη είναι αφιερωμενη στο Logoclub μας,

με εκτιμηση κριστοφ.