στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

logoclub.gr - Ιστοχώρος του Λογοτεχνικού Club

Τα παλιά τα ξυραφάκια / - Δήμητρα Καφρομάνη

Written by admin August 28, 2014 Προβολές: 5148 Αγαπημένα

0.0

Τα παλιά τα ξυραφάκια / - Δήμητρα Καφρομάνη

Από την σελίδα του logoclub στο facebook

Πάντα ακουμπισμένο το δεξί του πόδι στη μπανιέρα. Πάντα τα σύνεργα του στοιχισμένα σχεδόν, στο πλάι του νιπτήρα.

Το πινέλο, το κυπελάκι για τη σαπουνάδα, και εκείνο το άθλιο πορτοκαλί ξυράφι με τη μια λάμα.

Και μέσα στο ντουλάπι του μπάνιου, το αιμοστατικό και οι μπατονέτες σε πρώτη παράταξη.

Για εκείνον το ξύρισμα είχε μια ιεροτελεστία. Ιεροτελεστία που σταματούσε να είναι ιερή, όποτε κοβόταν.

Και κοβόταν κάθε φορά.

Τετράγωνο το πρόσωπο, λακάκι στη μέση του σαγονιού, σκληρά τα γένια.

Περισσότερα...

Γιακάδες σηκωμένοι

Written by admin November 24, 2011 Προβολές: 4333 Αγαπημένα

0.0

Χτες.

Χαμηλωμένα φώτα. Οι δρόμοι αδειανοί. Σκοτάδι πυκνό. Κλεφτές ματιές δεξιά -αριστερά. Χνότα να φωτίζουν τη νύχτα. Φόβος. Γιακάδες σηκωμένοι. Κρύο. Τρία κτυπήματα στην πόρτα. Μετά άλλα δυο. Ησυχία. Μια λέξη. Κι άλλη μια. Τρίξιμο. Χαιρετισμός. Μια σκάλα. Ένα υπόγειο.

Περισσότερα...

ΠΟΙΗΣΩΜΕΝ... [1] z,

Written by Nikos Stylianou July 06, 2020 Προβολές: 6005 Αγαπημένα

0.0

Όταν και το τελευταίο αγγελικό άλογο πάτησε με δύναμη τις οπλές του στο έδαφος σηκώνοντας σύννεφο σκόνης, όλοι οι άγγελοι ξεπέζεψαν ταυτόχρονα από τα άλογά τους που χλιμίντριζαν ασταμάτητα, κάνοντας τον αέρα να πάλλεται, και να μεταφέρει όλους τους ήχους απ' άκρου εις άκρον.... Μία ανεπανάληπτη εικόνα θείου μεγαλείου ξετυλίχτηκε με ταχύτητα φωτός μπρός στα μάτια μου... Άπειροι στον αριθμό - έως εκεί που έφτανε το βλέμμα μου - δυστυχισμένοι, ταλαιπωρημένοι, βασανισμένοι, αλυσοδεμένοι άνθρωποι με σκυφτά κεφάλια... και δίπλα σε κάθε έναν από αυτούς, να στέκεται και ένας άγγελος βαστώντας τις αλυσίδες που τους βάραιναν, με τα δυό του χέρια ανυψωμένα στον ουρανό... Όταν ξαφνικά με μια γρήγορη/απότομη κίνηση, όλοι οι άγγελοι την ίδια ακριβώς στιγμή, κινούνται και σπάνε τις αλυσίδες με πολύ θόρυβο, ψελλίζοντας λόγια ακατάληπτα σε μένα, κοιτώντας όλοι μαζί και δείχνοντας προς το μέρος του Ταξιάρχη, ελευθερώνοντας έτσι τους "αιχμαλώτους" από τα δεσμά των υλικών τους σωμάτων, χαρίζοντας τους κατ' αυτόν τον τρόπο την "κλεμμένη" Αιώνια Ζωή και Ελευθερία που τους ανήκε ανέκαθεν !...

Περισσότερα...

Στον πατέρα μου

Written by Μαρία Λεμεσού April 30, 2019 Προβολές: 6054 Αγαπημένα

0.0

Τα βιβλία ήταν ο τρόπος σου να με αγαπάς
Τα άφηνες εδώ κι εκεί κι εγώ τα έβρισκα όπως τα ψίχουλα στο παραμύθι σημάδια για να επιστρέψω " στο σπίτι μου "
Δεν ξέρω γιατί το έκανες Νομίζω, αν γνώριζες τι επιρροή θα είχαν πάνω μου δεν θα το έκανες Διαβάζοντας έμαθα να πιστεύω στο αδύνατο ή όπως λέει ο ποιητής σεργιάνισα τόσο πολύ μέσα σε ένα άλλο κόσμο που είπα δεν μπορεί να μην υπάρχει, δεν μπορεί.. Από τότε όλο πάω όλο πάω όλο πάω προς αυτόν τον κόσμο μα δεν τον έχω βρει Ίσως τελικά να μην υπάρχει μα είναι αργά να αλλάξω τρόπο, μονάχα έτσι μπορώ να προχωρώ Στα σκοτεινά όπως λέει ο άλλος ποιητής χωρίς να γνωρίζω κανέναν, μα προχωρώ.Κρατώ τα ποιήματα και τα προτάσσω όπως το ραβδί του ο τυφλός να μη με βρει γκρεμμός να μη με βρουν τα άγρια χόρτα των ανθρώπων να μη με βρει κακό

Περισσότερα...