Μου αρεσει να γραφω. Αυτο μου δινει χαρα. Το γραψινο ειναι σαν να εισαι σε ενα νησι, εντελως μονος σου. Αφου γραψεις δεν ειναι κανεις εκει για να το διαβασει. Αργοτερα κατι ναυαγοι αφου βρουν καταφύγιο στο νησι, μπορει να πεσουν πανω στα ξεσχισμενα απο τον χρονο χαρτια κ να διαβασουν κατι αν ξερουν την γλωσσα. Ομως κ την γλωσσα να ξερουν θα λειπουν πολλες σελιδες κ θα ειναι δυσκολο να βγαλουν ενα συμπερασμα απο τα γραφόμενα. Ακομα κ να ειναι λόγιοι κ καταλαβουν ορισμενα πραγματα παλιν δεν θα μπορεσουν να αποκρυπτογραφήσουν το κειμενο. Στην απιθανη περιπτωση που μπορεσουν να το αποκρυπτογραφησουν θα ειναι ενας κωδικός χωρις καμια σημασια, διοτι ο συγγραφεας απο την στιγμη που εχει γραψει ταυτοχρονα εχει φυγει ανεπιστρεπτί. Οι λεξεις δεν μπορουν να αντικαταστήσουν την Ζωη. Ειναι αδυνατον. Αυτο που πραγματικα υπαρχει ειναι Αορατο, απιαστο, απροσαρμοστο, ρεει συνεχως.

Γυρω μας οι μηχανες, η τεχνολογια. Κ δεν ξερω τι συνεβηκε; Καποιος εστρεψε την μηχανη εναντιον του ανθρωπου, εναντιον του ανθρωπου κατασκευστη μηχανων. Σαμπως κ η μηχανη αποκτησε ευφυΐα κ κινηθηκε εναντιον του κατασκευαστη της. Αν κοιταξεις λιγο πιο προσεκτικα θα παρατηρησεις οτι πισω απο την μηχανη στεκεται ενας σκοτεινος τυπος, που φορα ψηλο καπελο, εχει μαυρο χαρτοφυλακα, φορά απαραίτητα γραβατα κ ειναι ντυμενος στα ολομαυρα, ενα κοστουμι του οικου Βουϊτόν αξιας καμποσων εκατομμυριων. Μεσα στο σακακι του,

εκει που ηταν πριν η καρδια του,

εχει ενα Κενό. Η καρδια του ειναι εκει, αλλα ειναι σε κατασταση απλης τροφοδοσίας αιματος για να μην πεθανει-οχι η καρδια- αλλα αυτος που την εχει.

Αυτος ο σκοτεινος τυπος δεν ανηκει μονο στην μερκελ κ στην καθε μεργκελ, αλλα ειναι σημα κατατεθεν ολων μας. Το δακτυλο δεν δειχνει εξω αλλα μεσα.