Ωστε ετσι λοιπον. Τα πραγματα ειναι εντελως ξεκαθαρα, ο ανθρωπος ειναι εναντιον του ανθρωπου. Ειμαστε εδω, σε αυτο το σημειο, κ πλεον γνωριζουμε οτι ο ανθρωπος αντιστρατευεται τον ανθρωπο. Ολοκληρη η φιλοσοφια μας, εχει περιοριστεί πλεον σε κατι το πολυ απλο, σχεδον παδαριωδες: η παλη του ανθρωπινου ειδους με το ανθρωπινο ειδος. Σαν να παλευει το ενα χερι μου, το δεξι, με το αλλο χερι μου το αριστερο. Ειμαστε σε αυτο το σημειο. Στην πραγματικότητα δεν εχουμε κανει ουτε μισο βημα, ειμασταν εκει παντα, απλως η κινηση μας ειναι πηδηματακια επι τοπου. Εν δυο κατω, εν δυο κατω. Οι ανθρωπινες κοινωνιες ειναι μια στρατιωτικη σχολη που εκπαιδευει ανθρωπους για να πολεμουν το καθε τι. Το να δωσεις το χερι σου στον συνανθρωπο σου θεωρείται δειλία, να τον σκοτωσεις θεωρειται ηρωισμος. Δεν αναφερομαι μονο στη διαμαχη μεταξυ των κρατων, αναφερομαι στις απλες σχεσεις των ανθρωπων.

Μου αρεσει να γραφω. Αυτο μου δινει χαρα. Το γραψινο ειναι σαν να εισαι σε ενα νησι, εντελως μονος σου. Αφου γραψεις δεν ειναι κανεις εκει για να το διαβασει. Αργοτερα κατι ναυαγοι αφου βρουν καταφύγιο στο νησι, μπορει να πεσουν πανω στα ξεσχισμενα απο τον χρονο χαρτια κ να διαβασουν κατι αν ξερουν την γλωσσα. Ομως κ την γλωσσα να ξερουν θα λειπουν πολλες σελιδες κ θα ειναι δυσκολο να βγαλουν ενα συμπερασμα απο τα γραφόμενα. Ακομα κ να ειναι λόγιοι κ καταλαβουν ορισμενα πραγματα παλιν δεν θα μπορεσουν να αποκρυπτογραφήσουν το κειμενο. Στην απιθανη περιπτωση που μπορεσουν να το αποκρυπτογραφησουν θα ειναι ενας κωδικός χωρις καμια σημασια, διοτι ο συγγραφεας απο την στιγμη που εχει γραψει ταυτοχρονα εχει φυγει ανεπιστρεπτί. Οι λεξεις δεν μπορουν να αντικαταστήσουν την Ζωη. Ειναι αδυνατον. Αυτο που πραγματικα υπαρχει ειναι Αορατο, απιαστο, απροσαρμοστο, ρεει συνεχως.