Written by Nikos Stylianou
May 07, 2026 Προβολές: 156
0
Τα βήματα πλέον της Ερατούς είχαν γίνει πιο σταθερά αλλά ακόμα παρέκκλιναν της σωστής ευθείας και προκαθορισμένης γραμμής που έπρεπε να ακολουθήσει.
Ο Ιοθώρ φαινόταν κάπως ανήσυχος «έπρεπε να έχει τελειώσει αυτό» ψιθύρισε..
«ποιο ?... τι έπρεπε να τελειώσει ?» είπε η Ερατώ.
«έτσι όπως πηγαίνεις γυρνάς πίσω…»
«γιατί… τι κάνω λάθος… πως πηγαίνω ?»
«δεν πηγαίνεις εσύ…. Σε κατευθύνει στο λάθος… πολέμησε το… μπορείς !»
Το μονοπάτι που είχε αρχίσει να σχηματίζεται μπροστά της δεν έμοιαζε με τίποτα που θα μπορούσε να περιγράψει με ανθρώπινες λέξεις. Δεν ήταν δρόμος, δεν ήταν φως, δεν ήταν γραμμή. Ήταν σαν τρεις κατευθύνσεις που είχαν συμφωνήσει να σταθούν μαζί, περιμένοντας την τέταρτη — τη δική της.
Η Ερατώ ένιωθε τον διπλό παλμό μέσα της να πάλλεται σταθερά, σαν να είχε βρει έναν ρυθμό που δεν ανήκε ούτε στον άνθρωπο ούτε στην προγενέστερη ουσία της, αλλά σε κάτι ενδιάμεσο. Κάτι νέο.
Ο Ιοθώρ εξακολουθούσε και την παρατηρούσε με προσοχή. «Ερατώ… το μονοπάτι περιμένει εσένα.»
Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— έγειρε ελαφρά, σαν να επιβεβαίωνε.
«Δεν χρειάζεται να κινηθείς. Μόνο να αποφασίσεις.»
Η Ερατώ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά της. «Να αποφασίσω… τι;»
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
