Written by ΠΑΤΕΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
August 24, 2010 Προβολές: 2809
0
Το κρύο, απόψε, έκανε τη στέγη μου να τρίζει. Τα τζάμια θαμπά, σαν όλη τη ζωή μου.
Κι η νύχτα, η φοβερή νύχτα, γαντζώθηκε πάνω μου και γίναμε ένα.
Τα κεριά έλιωσαν, μόνο ένα αντέχει ακόμη. Φτάνει όμως μόνο αυτό για να εμφανίζονται οι αναμνήσεις στους τοίχους, και παραφορτωμένοι όπως είναι, θάλεγα ότι βογκούσαν σαν ετοιμοθάνατοι γίγαντες της μυθολογίας, σηκώνοντας το βαρύ τους πεπρωμένο, να στέκουν όρθιοι πάντα μέσα στις αλλεπάλληλες εναλλαγές εποχών, ανθρώπων, έργων τέχνης και έργων ατεχνίας. Σήμερα και οι τέσσερις τοίχοι μου, δεν ξέρω γιατί, συμπίεσαν το ταβάνι. Το συμπίεσαν πολύ, το έκαναν αόρατο για τα κοινά μάτια των ανθρώπων και σχημάτισαν μια τετράγωνη πυραμίδα. Μάλλον θα σκέφτηκαν ότι έτσι ίσως αλλάξει η τύχη τους. Ίσως αποκτήσουν κάποια φήμη, παρομοιάζοντας τους εαυτούς τους με τις αρχαίες Αιγύπτιες πυραμίδες...ενώ μέσα, ελάτε να δείτε, ανασαίνει ακόμη η κοκαλιάρικη μούμια του Φαραώ...
στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
