στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Τα βήματα πλέον της Ερατούς είχαν γίνει πιο σταθερά αλλά ακόμα παρέκκλιναν της σωστής ευθείας και προκαθορισμένης γραμμής που έπρεπε να ακολουθήσει.
Ο Ιοθώρ φαινόταν κάπως ανήσυχος «έπρεπε να έχει τελειώσει αυτό» ψιθύρισε..
«ποιο ?... τι έπρεπε να τελειώσει ?» είπε η Ερατώ.
«έτσι όπως πηγαίνεις γυρνάς πίσω…»
«γιατί… τι κάνω λάθος… πως πηγαίνω ?»
«δεν πηγαίνεις εσύ…. Σε κατευθύνει στο λάθος… πολέμησε το… μπορείς !»
Το μονοπάτι που είχε αρχίσει να σχηματίζεται μπροστά της δεν έμοιαζε με τίποτα που θα μπορούσε να περιγράψει με ανθρώπινες λέξεις. Δεν ήταν δρόμος, δεν ήταν φως, δεν ήταν γραμμή. Ήταν σαν τρεις κατευθύνσεις που είχαν συμφωνήσει να σταθούν μαζί, περιμένοντας την τέταρτη — τη δική της.
Η Ερατώ ένιωθε τον διπλό παλμό μέσα της να πάλλεται σταθερά, σαν να είχε βρει έναν ρυθμό που δεν ανήκε ούτε στον άνθρωπο ούτε στην προγενέστερη ουσία της, αλλά σε κάτι ενδιάμεσο. Κάτι νέο.
Ο Ιοθώρ εξακολουθούσε και την παρατηρούσε με προσοχή. «Ερατώ… το μονοπάτι περιμένει εσένα.»
Η παρουσία —η προγενέστερη ουσία της— έγειρε ελαφρά, σαν να επιβεβαίωνε.
«Δεν χρειάζεται να κινηθείς. Μόνο να αποφασίσεις.»
Η Ερατώ ένιωσε ένα ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά της. «Να αποφασίσω… τι;»
Η παρουσία απάντησε με φωνή που έμοιαζε να έρχεται από το ίδιο της το στέρνο:
«Την κατεύθυνση της πρόθεσής σου. Ο ιστός δεν ακολουθεί πράξεις. Ακολουθεί εσωτερική κίνηση.»
Η Ερατώ έκλεισε τα μάτια της.
Για μια στιγμή, όλα γύρω της —ο αέρας, το φως, ο Ιοθώρ, το άνοιγμα— έμοιασαν να απομακρύνονται.
Όχι να χάνονται.
Να δίνουν χώρο.
Και τότε, μέσα στη σιωπή, συνέβη κάτι απλό.
Μια μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη μετατόπιση μέσα της.
Όχι σκέψη.
Όχι επιθυμία.
Όχι φόβος.
Μια πρόθεση.
Καθαρή.
Ήρεμη.
Απόλυτη.
Και ο ιστός… αντέδρασε.
Οι τρεις ροές μπροστά της πάλλονται ταυτόχρονα, σαν να είχαν λάβει σήμα.
Σαν να είχαν ακούσει κάτι που δεν ειπώθηκε.
Σαν να είχαν αναγνωρίσει την κατεύθυνση που εκείνη δεν είχε καν εκφράσει.
Ο χώρος τρεμόπαιξε.
Όχι ορατά.
Αλλά σαν να είχε αλλάξει η φορά της ίδιας της πραγματικότητας.
Ο Ιοθώρ έκανε ένα βήμα πίσω. «Ερατώ… το μονοπάτι… κινείται.»
Η Ερατώ άνοιξε τα μάτια της.
Και το είδε.
Οι ροές είχαν αρχίσει να ευθυγραμμίζονται.
Όχι προς το άνοιγμα.
Όχι προς τον χώρο.
Προς εκείνη.
Σαν να περίμεναν να τις οδηγήσει.
Η παρουσία μίλησε τότε:
«Αυτή ήταν η πρώτη σωστή σου κατεύθυνση. Μικρή. Αλλά δική σου.»
Η Ερατώ ένιωσε την καρδιά της να χτυπά δυνατά. «Και… τι σημαίνει αυτό;»
Η παρουσία απάντησε με μια φράση που έκανε τον χώρο να θαυμάσει :
«Σημαίνει ότι μπορείς να δημιουργήσεις να υφάνεις. Όχι ακόμη. Αλλά μπορείς.»
Η Ερατώ καταλάβαινε τον κόσμο γύρω της να αλλάζει.
Όχι επειδή έκανε κάτι.
Αλλά επειδή ήταν κάτι.
Και κατάλαβε ότι η επόμενη στιγμή δεν θα είναι απλώς κατεύθυνση.
Θα είναι η πρώτη ύφανση. Η πρώτη δική της αποκλειστική και ανεξάρτητη δημιουργία ..
----για πρώτη φορά---- η Ερατώ είχε δείξει με θάρρος και δύναμη την πρόθεση της να δημιουργήσει… μόνη της χωρίς παρέμβαση, χωρίς υπόδειξη, χωρίς παρέκκλιση…
Όχι προς το άνοιγμα.
Όχι προς τον χώρο.
Προς εκείνη.
Και τότε κατάλαβε ότι η επόμενη στιγμή δεν θα είναι απλώς κατεύθυνση.
Θα είναι η πρώτη πράξη της αρχής ενός ποθητού και επιζητούμενου τέλους, θα είναι η πόρτα της εξόδου και η πύλη της εισόδου στον προθάλαμο της Αλήθειας και στην πραγματικότητα του Αληθινού Κόσμου !... Θα είναι το ζητούμενο και το τέλος της εκπαίδευσης, γιατί θα έχει καταφέρει να αποκτήσει το εισιτήριο και την Αληθινή ταυτότητα που θα της επέτρεπαν να μην χρειαζόταν να εισέλθει στο τούνελ των ψυχών όταν θα πεθάνει και ----στην εγκληματική παγίδα του Ιαλδαβαώθ---- αλλά να προχωρήσει κατ’ ευθείαν, χωρίς κανένα εμπόδιο και χωρίς καμία δύναμη να μπορεί να την σταματήσει, στο σωστό μονοπάτι και στην οδό που θα την οδηγούσε στον Αληθινό κόσμο !...
Ο Ιοθώρ δεν έκρυβε πλέον την ικανοποίησή του που έβλεπε πως η Ερατώ τα είχε σχεδόν καταφέρει. Μια λεπτομέρεια έμενε μόνο, αλλά αυτή εξαρτάτο και μόνο από την Πίστη της….
«Ερατώ σχεδόν τα κατάφερες και δεν σου κρύβω πως σε θαυμάζω γι’ αυτό, έως εδώ που έφθασες. Πιστεύεις πως αυτό που απέμεινε ως το Τέλος, θα το καταφέρεις ?»
«ΝΑΙ … ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ !...»
(……………..συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού
