στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Προχωρούσαμε ανεβαίνοντας το μονοπάτι προς το εξωκλήσι του Αγίου Νικόδημου που σύμφωνα με τα λόγια του Ιοθώρ θα μας περίμεναν οι «7 Αόρατοι Μοναχοί» να μας δώσουν την ευχή τους γι’ αυτό μας το ταξίδι. Η Ερατώ προπορευόταν και φαινόταν να βιάζεται να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα για τον προορισμό μας, που η ίδια είχε επιλέξει και είχε κατορθώσει να πείσει τον Ιοθώρ να ικανοποιήσει το αίτημα της.
Πλησιάζοντας στο εκκλησάκι είδαμε πως η πόρτα ήταν ανοιχτή, αλλά μέσα φαινόταν σκοτεινά. Ο Ιοθώρ προσπέρασε και μπήκε πρώτος. Τον ακολουθήσαμε και βρεθήκαμε σε ένα απόλυτα σκοτεινό περιβάλλον, όταν ξαφνικά μόλις μπήκαμε και οι τρεις μέσα, άναψαν τα καντήλια φωτίζοντας τις εικόνες και τα κεράκια αναμμένα όπως και 3 λαμπάδες μπροστά από την ωραία πύλη που βρισκόταν και οι μοναχοί που μας περίμεναν, αλλά αυτή τη φορά αντικρύσαμε απέναντι μας μόνο τους 6 από τους 7, γιατί όπως είπαν ο Μάξιμος ευρίσκετο σε ειδική αποστολή …
***********
Το «ταξίδι μας», χάρις στον Ιοθώρ, ήταν «στιγμιαίο» θα έλεγα, όσο.. η σκέψη να ταξιδέψει στον χρόνο και στην εικόνα όπου και το επίκαιρο «θεατρικό» πεδίο της Ιστορίας εν προκειμένω…
Ήταν ένα συννεφιασμένο, υγρό και «μουντό» απόγευμα βουτηγμένο σε μια ενοχλητική ομίχλη και η ατμόσφαιρα στην Κωνσταντινούπολη εκείνες τις τραγικές και πικρές ώρες, ήταν ένα κράμα απόλυτης απόγνωσης, θρησκευτικής έκστασης, και ψυχαναγκαστικού τρόμου, αλλά και μιας συγκινητικής, ολοκληρωτικής και αδελφικής ενότητας μπροστά στο αναπόφευκτο, που όλα τα μάτια είχαν καρφωθεί επάνω του και το έβλεπαν πως ερχόταν … Ο πληθυσμός στην Πόλη, εξαντλημένος από την πολύμηνη πολιορκία, την πείνα και τον συνεχή βομβαρδισμό από τα κανόνια του Μωάμεθ Β', βίωνε τις στιγμές ως τις στιγμές του τέλους του κόσμου… Ο κόσμος πίστευε βαθιά πως ζούσε τις ημέρες της Αποκάλυψης.
Οι παλιές προφητείες που έλεγαν ότι η Πόλη θα έπεφτε όταν ο αυτοκράτορας θα λεγόταν Κωνσταντίνος και η μητέρα του Ελένη (όπως ακριβώς και οι ιδρυτές της), κυκλοφορούσαν ευρέως και πάγωναν το αίμα των κατοίκων. Ταυτόχρονα, πολλοί ήλπιζαν στο θαύμα, ότι τη στιγμή που οι Οθωμανοί θα έφταναν στον Κίονα του Κωνσταντίνου, ένας άγγελος με ρομφαία θα κατέβαινε από τον ουρανό για να σώσει την Πόλη…
Ο Ιοθώρ φυσικά και μεταφορικά ήταν ο… Ξεναγός - οδηγός και ο Προστάτης μας. Η Ερατώ σχεδόν γαντζωμένη στο χέρι του κρεμόταν κυριολεκτικά επάνω του γεμάτη από έκσταση, περιέργεια, συγκίνηση και δέος, ρωτώντας συνεχώς τον Ιοθώρ για ότι έβλεπε και για ότι καταλάβαινε.. και δεν καταλάβαινε πάλι… Έτσι ο Ιοθώρ αποφάσισε καλύτερο και άρχισε να εξιστορεί αργά στην διαδρομή την όλη κατάσταση…
« Για χρόνια, η Πόλη σπαρασσόταν από το μίσος μεταξύ Ενωτικών (υπέρ της ένωσης με την Καθολική Εκκλησία) και Ανθενωτικών. Ωστόσο, το βράδυ της 28ης Μαΐου, λίγες ώρες πριν την τελική έφοδο, το μίσος παραμερίστηκε. Ορθόδοξοι και Καθολικοί, ιερείς, στρατιώτες και απλός λαός συγκεντρώθηκαν στην Αγία Σοφία για την τελευταία, συγκλονιστική κοινή λειτουργία. Ο κόσμος έκλαιγε, συγχωρούσε αλλήλους και ετοιμαζόταν για τον θάνατο.» Κοίταξε την Ερατώ δίπλα του και συνέχισε..
«Τις τελευταίες μέρες σημειώθηκαν φυσικά φαινόμενα – όπως βλέπετε ότι συμβαίνει και αυτή τη στιγμή με την ομίχλη - ερμηνεύτηκαν ως θεϊκά σημάδια εγκατάλειψης. Η πυκνή αυτή, αφύσικη ομίχλη σκέπασε την πόλη όλο τον Μάιο, και μετά από λίγο ένα σεληνιακό φαινόμενο (έκλειψη) σκοτείνιασε τον ουρανό, ενώ το πιο συνταρακτικό γεγονός ήταν όταν, κατά τη διάρκεια μιας λιτανείας, η ιερότερη εικόνα της Πόλης, η Παναγία η Οδηγήτρια, γλίστρησε από τα χέρια των ιερέων και έπεσε στις λάσπες, προκαλώντας πανικό και θρήνο.»
Η Ερατώ τον άκουγε κρεμασμένη λες απ’ τα χείλια του.. και παρατηρώντας την είδα ένα ελαφρό τρέμουλο στους ώμους της.. – υπέθεσα από την συγκίνηση…
«Ιοθώρ πες μας για τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο.. Θα τον δούμε ;» ρώτησε για μια στιγμή.
«Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, την παραμονή της Άλωσης (28 Μαΐου 1453),- σήμερα δηλαδή ! - θεωρείται ένα από τα πιο συγκλονιστικά κείμενα της βυζαντινής ιστορίας., ο Αυτοκράτορας συγκέντρωσε τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες, Έλληνες και Λατίνους, και τους απηύθυνε έναν λόγο γεμάτο τραγικό μεγαλείο, γνωρίζοντας πως το τέλος ήταν πια αναπόφευκτο.» Εκεί πηγαίνουμε λοιπόν αφού το θέλετε να τον ακούσετε με τα αυτιά σας !...
.. Όταν και βρεθήκαμε σε μια πλατεία, ανάμεσα σε ένα μεγάλο συγκεντρωμένο πλήθος που άκουγε με μεγάλη προσοχή και κατάνυξη τα λόγια του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου ο οποίος στεκόταν αγέρωχα μπροστά τους ευθυτενής και αποφασισμένος…
Ακούγοντας την τελευταία ομιλία του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, ο οποίος τους κάλεσε να πεθάνουν για την Πίστη, την Πατρίδα, τον Βασιλέα και την Οικογένεια, οι υπερασπιστές ένιωσαν μια τραγική αποφασιστικότητα. Η φράση του λαού και των στρατιωτών "Αποθάνωμεν υπέρ της Χριστού πίστεως και της πατρίδος" αντικατόπτριζε την πλήρη αποδοχή της μοίρας τους, επιλέγοντας τον ένδοξο θάνατο από την υποταγή.
Μετά από πολύ περπάτημα βρεθήκαμε να καθόμαστε σε μια πέτρινη πεζούλα στις παρυφές της μεγάλης πλατείας και απέναντι από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας που ήταν γεμάτη από κόσμο που προσευχόταν, όταν ακούστηκαν έξω από τα Τείχη ιαχές και πολεμικές κραυγές από τους Γενίτσαρους που ετοιμαζόταν για την τελική έφοδο στα τραυματισμένα τείχη της Πόλης…
Τις επόμενες ώρες και πριν ξημερώσει η 29η Μαΐου, στην Πόλη επικρατούσε μια νεκρική σιγή αναμονής πίσω από τα χτυπημένα Θεοδοσιανά τείχη, την ώρα που από το στρατόπεδο των Οθωμανών ακούγονταν ήδη γενικευμένα οι ιαχές, τα τύμπανα και οι αλαλαγμοί για την τελική επίθεση…
Παρά την τεράστια υπεροχή τους, οι Οθωμανοί δυσκολεύτηκαν πολύ, καθώς η στρατηγική θέση της Πόλης και το πείσμα των υπερασπιστών κράτησαν την πολιορκία για 53 ολόκληρες ημέρες με την σημερινή !.
Το επόμενο πρωί, οι πολιορκημένοι ξύπνησαν και αντίκρισαν με φρίκη περίπου 70 με 72 οθωμανικά πλοία (κυρίως ελαφριές γαλέρες και φούστες) να επιπλέουν μέσα στον Κεράτιο κόλπο, με τα πληρώματά τους να παίζουν τύμπανα και σάλπιγγες.
Αυτό ήταν ένα καταστροφικό στρατηγικό πλήγμα για τους Βυζαντινούς. Πλέον, έπρεπε να αραιώσουν τις ήδη λιγοστές δυνάμεις τους, μεταφέροντας στρατιώτες από τα χερσαία τείχη για να υπερασπιστούν και τα θαλάσσια τείχη του Κεράτιου, τα οποία μέχρι τότε θεωρούνταν ασφαλή χάρη στην αλυσίδα…
Ξαφνικά, μία μεγάλη μπάλα από καυτό μολύβι έπεσε με πάταγο 3 μέτρα μακριά μας. Η Ερατώ τρόμαξε πολύ και μετά από μια αφύσικη στριγκλιά κρεμάστηκε στο αριστερό χέρι του Ιοθώρ… Την συγκράτησε αμέσως και καταλαβαίνοντας ότι είχε λιποθυμήσει την πήρε στα χέρια αγκαλιά καθώς προχωρούσαμε… Ενώ κάποια στιγμή γύρισε και μου είπε..
«Πρέπει να φύγουμε !. Σε λίγες ώρες θα αρχίσει το μακελειό… που παρόλο που το ξέρω, δεν θέλω να το ξαναδώ..» συνέχισε… Και ήταν μια από τις πολύ σπάνιες φορές που τον είδα τόσο ταραγμένο…
Ακουμπήσαμε την Ερατώ και την ξαπλώσαμε σε μια ξύλινη φαρδιά τάβλα, έξω από ένα παράπηγμα και βγάζοντας το παγούρι του της έριξε νερό στο πρόσωπο.. Η Ερατώ άρχισε να συνέρχεται, και φαινόταν αρκετά φοβισμένη..
«Συγχωρήστε με…Δεν ξέρω πως τρόμαξα έτσι… νόμισα πως θα σκοτωθούμε…» Είπε.. Μετά κοίταξε τον Ιοθώρ… «Πως και το επέτρεψες ;» τον ρώτησε.. κάπως επιτιμητικά..
«Ερχόταν ακριβώς επάνω σου !» της απάντησε… αλλά άλλαξε γνώμη και προσγειώθηκε 3 μέτρα μακριά μας…
Η Ερατώ κατάλαβε το παρορμητικό σφάλμα της και το διόρθωσε αμέσως, κοιτώντας τον Ιοθώρ στα μάτια και ζητώντας του συγγνώμη…
Την ίδια στιγμή πυκνοί καπνοί μας έπνιξαν ενώ και η μυρωδιά από το μπαρούτι δυσκόλευε την αναπνοή μας…
«Πρέπει να φεύγουμε» Επανέλαβε δυνατά ο Ιοθώρ… Ετοιμαστείτε !...
(……………συνεχίζεται)
Νίκος Στυλιανού
