στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

logoclub.gr - Ιστοχώρος του Λογοτεχνικού Club

Γιώργος ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ

Written by admin February 07, 2010 Προβολές: 5518 Αγαπημένα

0.0

Μυογράφημα

• Έπιασα τις φωνές από το απέναντι μπαλκόνι.
• Εκείνη ευτραφής και τσαχπίνα φορούσε ένα διάφανο λευκο και άφηνε τις δίπλες της να πέσουν και να κάνουν πλισέ το απέριττο. Εκείνος μουστακαλής άπλυτος με κοιλιά που έκρυβε το λουρί και μια οδοντογλυφίδα στο στόμα

Περισσότερα...

Αναζητώντας το γιο μου, βρήκα τον πατέρα γερασμένο να κοιμάται

Written by desyllasi June 26, 2012 Προβολές: 5520 Αγαπημένα

0.0

Αναζητώντας το γιο μου, βρήκα τον πατέρα γερασμένο να κοιμάται

Χτύπησα δειλά την πόρτα και ο ιδρώτας έσταζε,

Θύμιζε ασάλευτη δύση στο στερέωμα και φόβο,

Μέσα εκεί στο ερειπωμένο πατρικό είναι ο γιός μου

Κι ήρθα να τον πάρω πίσω .

Είναι όλα τόσο έρημα κι ακίνητα εδώ, μια ζέστη

Σαν να εξατμίζει τα αντικείμενα από τη βάση τους,

Κι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πουθενά.

Περισσότερα...

21 μαρτιου 1956

Written by κριστοφ July 12, 2016 Προβολές: 3915 Αγαπημένα

0.0

ειναι η μερα που ο θεος με ακουμπησε στην πλατη κ μου ειπε: τραβα!

-Που να παω, του ειπα; Αφου ειμαι δικο σου παιδι, ειμαι κ γω θεος που να παω;

Περισσότερα...

επετειος

Written by chris calger October 28, 2010 Προβολές: 3242 Αγαπημένα

0.0

καποια στιγμη του απειρου χρονου μου
εισαι κ εσυ
ενα τιποτα ενα μηδεν ενα κενο
μια νιρβανα απολυτης χαυνωσης
ενα ντελιριο καταστροφικης δημιουργιας
ομως ειτε εδω ειτε στο πουθενα
ομηριστης να γινω δεν μπορω

Περισσότερα...

Όχι ντροπή...εντροπία...

Written by Puccarina October 08, 2016 Προβολές: 6459 Αγαπημένα

0.0

Ανάβω το τσιγάρο μου και αφηρημένα κοιτάζω έξω από το παράθυρο. Και όπως καθρεφτίζεται το είδωλο μου στο σκονισμένο τζάμι δεν μπορώ να μην γελάσω με την γελοιότητα της εικόνας που βλέπω. "Πάρε εσύ τα χάδια, τα γυμνά σκοτάδια τα πρωτότυπα.... και άσε εδώ για μένα κάτι στοιχειωμένα σ αγαπώ, σ αγαπώ, σ αγαπώ, καρδία μου...στερεότυπα μου..." φωνάζει η Γαλάνη από τα ηχεία και έχει τόσο δίκιο... Μες τα στερεότυπα σε όλα μου... Καμία πρωτοτυπία.. Γιατί στον κινηματογράφο η ηρωίδα όταν το κάνει έχει άλλη απόχρωση από αυτή που έχω εγώ??? Γιατί εκείνης ο ρεμβασμός έχει πολύχρωμη αύρα και όχι αυτή την μουντή, παθητική, γκρίζα που έχει η δικιά μου?? Ίσως γιατί ο σκηνοθέτης της αληθινής ζωής δεν είναι τόσο ποιητικός... Ίσως γιατί απλά δεν είμαι γεννημένη ηρωίδα...

Περισσότερα...