Ζουμε μεσα στην αγνοια κ πεθαινουμε μεσα σε αυτή,

ειναι μια φυσικη διαδικασια. Η αγνοια. Η κατανοηση δεν υπαρχει. Μονο η αγνοια υπαρχει.

Ετσι ειμαστε αναγκασμενοι να ζουμε μεσα σε αυτην. Κ είναι τοσο απεραντη,

για αυτό κ η αναγκη μας, για μουσικη, για θεατρο, για τεχνες. Δεν μιλω για τα αλλα, τα εντελως υλικα. Εκεινα δεν εινα καν κατι. Η τεχνη θα μπορουσε να είναι κατι. Υπαρχει μεγαλη πιθανοτητα να είναι κατι. Δεν μιλω για ελπιδα,

μιλω ότι η τεχνη θα μπορουσε να είναι κατι. Δεν είναι όμως.Τιποτα δεν είναι. Ολα είναι αγνοια,

κ κολυμπουμε μεσα της. Είναι μια θαλασσα,

ειναι η θαλασσα που θα μας βγαλει στην στερια. Μπορει. Μπορει κ όχι.

Πανω στο ραφι της ζωης ειχε διαφορα κουτια. Αυτος διαλεξε ένα που εγραφε: «κυνηγι». Το εβαλε στο καλαθι του κ πηγε να πληρωσει στο ταμειο. Πληρωσε κ μολις βγηκε εξω,το ανοιξε αμεσως. Ανυπομονουσε να μαθει τι ειχε μεσα. Ειχε μεσα, αγκιστρια διαφορων σχηματων, δολωματα. Ειχε μεσα μια καραμπινα δικανη, σφαιρες, διχτυ για τα θηραματα. Ο καταναλωτης γυρισε κ με αγριοκοιταξε. Επενεβαινα στα προσωπικα του. Ημουν περαστικος κ γω από το σουπερμαρκετ της Ζωης κ τον ειδα που αγορασε αυτό το κουτι κ από περιεργεια τον ακολουθησα να δω τι ειχε αγορασει, τι ειχε μεσα. Εγω ειχα αγορασει ένα βαζακι μελι, ένα σακουλακι βρωμη της κουάκερ όουτς, ενας μαρουλι, δυο τρις μπανανες κ πορτοκαλια για στιψιμο. Επισης αγορασα κ ένα βιβλιο. Μου αρεσε ο τιτλος του: Ταξιδιωτης της βροχης. Ο ηρωας του εργου, ενας ντετεκτιβ. Περιμενα εξω από το ιατρειο κ μεχρι να με δει, εριξα μια ματια σε ένα ενθετο, μιας εφημεριδας, που ηταν στο τραπεζακι του ιατρειου κ επεσα πανω σε μια κριτικη αυτου του βιβλιου. Εγραφε: «Ο ταξιδιωτης της βροχης είναι ένα μαστ. Αξιζει η αγορα του. Ειναι ενας ντετεκτιβ που προσπαθει να εξιχνιασει ένα εγκλημα. Την δολοφονια του αγωνιστη ποιητη, Δωρου Ποίζου,από εξτρεμιστικα στοιχεια. Ο Δωρος, προσπαθουσε να διασωσει την πνευματικη υγεια της χωρας του κ δολοφονηθηκε για τις αποψεις του»