Ο χρόνος είναι κυνηγός
κι οι σκέψεις ξιφολόγχες,
γέμισε ο νους μας φυλακές,
εκεί μέσα δεν ελπίζω,
βρίσκω χάρτες μεσάνυχτα,
χάνω κλειδιά χαράματα,
θύτης και θύμα εγώ,
γεννιέμαι και πεθαίνω.
Μην σταματάς
να με ρωτάς
γιατί κοιτάζω πίσω,
το αίμα στέγνωσε πια
σ’ ερείπια και δρόμους,
συνθήματα που θάφτηκαν
η νιότη τ’ ανασταίνει.
Δημήτρης Π. Κρανιώτης








στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.




