«Κρυμμένες Ψυχές»

Το κομβόι σταμάτησε απότομα όταν ένα από τα βαριά φορτωμένα οχήματα που προπορευόταν έπαθε «λάστιχο». Αναγκαστικό έτσι το σταμάτημα και η προσωρινή διακοπή της πορείας μας. Οι περισσότεροι βγήκαν από τα αυτοκίνητα για ξεμούδιασμα ή για τσιγάρο. Ανοιχτό αλλά αφιλόξενο το τοπίο, βραχώδες, άνυδρο χωρίς βλάστηση. Αυτό που αμέσως χαρακτηρίζεται – ερημιά. Πέτρες και βράχια, μικρά – μεγάλα, παντού γύρω διάσπαρτα και χαμηλοί υψομετρικά λοφίσκοι από πέτρες και ξερό χώμα, όσο έφτανε το ανθρώπινο βλέμμα. Πορεία «κακοτράχαλη» και δύσκολη αν κάποιος αποφάσιζε να πορευτεί σε αυτό το τοπίο. Θα χρειαζόταν ιδιαίτερη γενναιότητα ψυχής. Μόνο αυτός ο δρόμος που ακολουθούσαμε έως τώρα, αν και κακοσυντηρημένος, ήταν υποφερτά προσβάσιμος.

Σε αυτά τα λίγα βήματα που έκανα για να ξεμουδιάσω και ήμουν έτοιμος ήδη να γυρίσω πίσω… ανακάλυψα ξαφνικά μια σπηλιά σε ένα μεγάλο βράχο που από τα εμφανή ίχνη που υπήρχαν, φαινόταν πως κάποιος πριν από εμένα να την είχε επισκεφτεί... Η όμως,.. υπήρχε η περίπτωση, σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις ακόμα και να.. κατοικούσε μέσα της ! Απίστευτο και απίθανο ως πρώτη εκτίμηση να συμβαίνει αυτό. Όμως τα γεγονότα το διέψευσαν και απεδείχθη πως το .. απίθανο ήταν δυνατόν !

«Είναι κανείς εδώ ?»… Φώναξα μόλις έκανα ένα βήμα διστακτικά στην «είσοδο»…

Δεν υπήρξε καμία απάντηση, όμως το βλέμμα μου διέκρινε και αποτύπωσε μια κίνηση που επαναλήφθηκε, σαν κάποιος να προσπαθούσε να κρυφτεί στο βάθος…

«Είναι κανείς εδώ ? Ξαναφώναξα… Είμαι περαστικός…»

« Περαστικός δεν υπάρχει σε τέτοια μέρη !... »

Ξαφνιάστηκα από την απρόσμενη δυνατή φωνή με τη κοφτή απάντηση…! Όμως ο βαθμός του αιφνιδιασμού μου αυξήθηκε όταν άκουσα τη φωνή να συνεχίζει…

«Εκτός αν, ο - Περαστικός που είπες ότι είσαι - εννοείς, «αναγκαστικά περαστικός» και βρέθηκες εδώ, γιατί το μέσον που σε μετέφερε σε πρόδωσε σ΄ αυτή την ερημιά !.. Ποιος είσαι ? »

«Έλα πιο κοντά.. δεν χρειάζεται να φωνάζουμε σαν ανόητοι.. απάντησα»

«Ότι δεν χρειάζεται να φωνάζουμε, αφού δεν είμαστε τόσο μακριά, συμφωνώ ! Στο δεύτερο όμως διαφωνώ, στο ότι δεν είμαστε ανόητοι !... Είμαστε και Ανόητοι και Άτολμοι και Αδαείς και Ανίκανοι και Άχρηστοι για εμάς τους ίδιους και Άβουλοι- και Παραδομένοι.. όπως και κάθε ζώο που εκτρέφεται για κάποιο σκοπό !...»

ΩΧ ! Τι λέει τώρα… σκέφτηκα έκπληκτος και άναυδος με τα όσα είχα ακούσει…

«Μπορώ να ρωτήσω και εγώ, εσύ ποιος είσαι ?» ρώτησα πιο χαμηλόφωνα αυτή τη φορά.

Όταν είδα ξαφνικά μια υψηλή και εντυπωσιακά αρρενωπή-ασκητική, αδύνατη μορφή να ξεπροβάλλει από το σκοτάδι της σπηλιάς και να με πλησιάζει…

«Κανένας δεν είμαι.. και μόνο όταν το λέω αυτό, νιώθω λύτρωση !»

Δίστασα για μια στιγμή να του απαντήσω, γιατί κατάλαβα πως το θέμα, αλλά και η περίπτωση δεν ήταν καθόλου απλή και εύκολη μιας και αμέσως απέκλεισα κάθε σκέψη για κάποια υπάρχουσα ψυχική ίσως διαταραχή..

Απλά βρισκόμουν μπροστά σε ένα σπάνιο «θαύμα» που για να το βρεις και να το ανακαλύψεις μπορεί να ψάχνεις – ακόμα και μια ολόκληρη ζωή - και να έχεις και την τύχη με το μέρος σου..

«Ακούγοντας σε, ένιωσα ξαφνικά ότι ακούω σε αυτή τη σπηλιά την ηχώ των σκέψεων μου» του απάντησα..

«Τότε έχει κάποιο ενδιαφέρον το ότι βρέθηκες εδώ… απάντησε, παρατηρώντας με, με το διαπεραστικό βλέμμα του»

Όμως, εδώ είναι τώρα που προκύπτει το πρόβλημα.. Η ώρα περνάει και ήδη πρέπει να με ψάχνουν σκέφτηκα.. και χρειάζομαι χρόνο μιας και παράδοξα έγινα ξαφνικά μέρος μιας απίθανης εξίσωσης που έπρεπε να την λύσω για να προκύψει οπωσδήποτε αποτέλεσμα, γιατί με έκαιγε η περιέργεια να μάθω και ίσως να ανακαλύψω το πιο απίθανο που θα πίστευα ότι θα μπορούσα να συναντήσω σε αυτή την ερημιά… Και όντως πριν ακόμα ολοκληρώσω την τελευταία σκέψη μου, ακούστηκαν οι κόρνες από τα αυτοκίνητα των συντρόφων μου που φαίνεται πως με αναζητούσαν..

«Να με συγχωρέσεις είπα, απευθυνόμενος στον άγνωστο, αλλά θα πρέπει να ενημερώσω τους συντρόφους μου που με ψάχνουν και θα επιστρέψω σε λίγο..»

«Πράξε αυτό που πρέπει».. μου απάντησε άχρωμα και κοφτά ο ξένος και αμέσως άρχισα να κατηφορίζω με όσο πιο γρήγορα βήματα μπορούσα κλωτσώντας τις πέτρες προς το ίσιωμα του δρόμου που ήταν τα αυτοκίνητα..

Εκτός του ότι υπήρχε μια διάχυτη σύγχυση λόγω της απουσίας μου, υπήρχαν και κάποια σημάδια περιρέουσας αγανάκτησης για το χάσιμο του χρόνου και της απρογραμμάτιστης καθυστέρησης…Εκεί που όμως πάγωσε κάθε κίνηση και σταμάτησε κάθε ψίθυρος, ήταν όταν ανακοίνωσα πως θα διακόψουμε το ταξίδι για κάποιες ώρες και εφ’ όσον το θελήσουν μπορεί να στηθεί η πρόχειρη σκηνή -που στηνόταν κάθε φορά - για δείπνο και χαλάρωση για κάποιες 2 – 3 ώρες μιας και ο ήλιος ήδη είχε δύσει και πλησίαζε η νύχτα. Έτσι την προγραμματισμένη άλλωστε διακοπή που υπήρχε στο σχέδιο θα την πραγματοποιούσαμε τώρα εδώ σε αυτό το σημείο, αντί σε 2-3 ώρες αργότερα… άλλωστε το τοπίο δεν θα άλλαζε σε τίποτα ακόμα. Θα παρέμενε το ίδιο έως αύριο το ξημέρωμα που θα φθάναμε στα όρια της Πόλης…

Υπήρξε μια αμηχανία σε όλους και άκρα σιωπή… Ήξεραν πως δεν θα απαντούσα σε ερωτήσεις και καταλάβαιναν πως κάτι σημαντικό είχε προκύψει για να πάρω μια τέτοια ξαφνική απόφαση. Είχε άλλωστε ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο σε προηγούμενο χρόνο και σε προηγούμενο ταξίδι μας, όταν έπρεπε να σταματήσω για να «γράψω» και αποθηκεύσω, κάποια ξαφνική και σημαντική «έμπνευση» ενός Μουσικού έργου που το πάλευα αρκετό καιρό και έτυχε να προκύψει κατά τη διάρκεια από τις εικόνες του ταξιδιού… Άνοιξα το αμάξι μου και πήρα «παραπλανητικά» - για να αποκλείσω και κάθε ερώτηση - την κάμερα, το φωτόμετρο, ένα επί πλέον φακό και ένα μικρό τρίποδο, δείχνοντας πως κάτι ήθελα να αποθανατίσω.. ίσως για κάποιο «εξώφυλλο» και αποχώρησα…

Όταν έφθασα στη σπηλιά, βρήκα τον «παράξενο ερημίτη» να κάθεται σε μια φαρδιά πέτρα έξω, στο πλάι από την φαρδιά είσοδο.. Έκανα το ίδιο και κάθισα και εγώ δίπλα σε μικρή απόσταση. Τον παρατηρούσα να παραμένει αμίλητος έως τη στιγμή που ξαφνικά αποφάσισε να μιλήσει χωρίς να με κοιτάξει…

«Πως βρέθηκα εδώ και πως μπορώ και επιβιώνω και γιατί να το κάνω αυτό… Αυτές δεν είναι οι ερωτήσεις που έχεις στο μυαλό σου έτοιμες να κάνεις ?» με ρώτησε απότομα…

«Ακριβώς.. παραδέχτηκα, και νομίζω πως είναι πολύ λογικές και δεν χρειάζεται καμία μαντική ικανότητα να τις καταλάβει κάποιος που τον συναντάς να βρίσκεται εδώ στη μέση του πουθενά σε μια τέτοια απόκοσμη ερημιά...»

«Δεν είμαι μάγος..» απάντησε αμέσως.. «Απλά σκέφτομαι λογικά και ίσως λίγο περισσότερο από τους άλλους.. Αυτός είναι βασικά και ο λόγος που βρίσκομαι εδώ σε αυτή την ερημιά όπως λες» !...»

«Οξύμωρο το βρίσκω.. έχει όμως αρκετό ενδιαφέρον, και θα μπορούσα ακόμα και να ασπασθώ την λογική σου αν θα μπορούσες να με κάνεις να καταλάβω και να με πείσεις…»

Η συνέχεια της συζήτησης ήταν αφοπλιστική εκ μέρους του με υπερβάλλουσα απλότητα και... λογική. Ξεκίνησε όπως ο ποταμός που πηγάζει από μια πηγή και απλώνεται και μεγαλώνει συνέχεια στην πορεία, έως την εκβολή του στη θάλασσα… Το <Μυστικό του εν προκειμένου, ήταν στην εκβολή του λόγου του -στο τέλος - όπου και η κορύφωση της Αλήθειας και το νόημα της παρουσίας του στην Ερημιά ..>

Γύρισε ξαφνικά και με κοίταξε λέγοντας αργά στην αρχή..

«ΟΙ ανθρώπινες μάζες έπαψαν πλέον να δρουν και να πορεύονται συντονισμένα ακολουθώντας τους νόμους… Η παραβατικότητα ήταν η πρώτη που <έσπασε τη τζαμαρία> ακολούθησαν σε παγκόσμια κλίμακα κατά περιόδους και κατά κύματα οι ενάντιες αρχές της δημοκρατίας δηλαδή, ο αυταρχισμός, η ανισότητα και η έλλειψη ελευθερίας. Ενώ η δημοκρατία προάγει τη συλλογική αυτονομία και τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα, τα αντιδημοκρατικά συστήματα προσπάθησαν και σε πολλές περιπτώσεις το κατάφεραν να επιβάλλουν τον Αυταρχισμό και τον Απολυταρχισμό.. έτσι η εξουσία συγκεντρώθηκε σε λίγους ή σε ένα πρόσωπο (δικτατορία, μοναρχία), καταργώντας τον πλουραλισμό και τη διάκριση των εξουσιών.

Επήλθε και συνεχώς αυξάνεται στη ροή του χρόνου η Πολιτική και Κοινωνική Ανισότητα. Αντίθετα με την ισονομία και την ισοπολιτεία, οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως υποτελείς και στερούνται ίσης συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων..

Αυξάνεται ο περιορισμός με την Κατάργηση Ελευθεριών. Η ατομική και πολιτική ελευθερία, όπως η ελευθερία της έκφρασης και του συνέρχεσθε, καταστέλλονται συστηματικά από μηχανισμούς καταστολής που απλώνονται συνεχώς.»

Τον άκουγα με προσοχή χωρίς να έχω εντυπωσιασθεί από όσα μέχρι στιγμής έλεγε, έτσι τον διέκοψα σε αυτό το σημείο..

«Εντάξει, λογικά και κατά βάση αληθινά και γνωστά όλα έως εδώ.. Όμως αυτά μπορεί να είναι και ο σοβαρός λόγος και η αιτία, κάποιος να εγκαταλείψει την ζωή του και να αποσυρθεί σε μια ερημιά για να κάνει τι.. ? Ενώ θα μπορούσε παραμένοντας στο πεδίο της καθημερινής μάχης με τα προβλήματα και τις στρεβλώσεις που ανέφερες να δώσει τον αγώνα του με σκοπό την καλυτέρευση της ζωής, της δικιάς του και του συνόλου γενικά..»

« Να λοιπόν ο άνθρωπος,.. Αυτός ακριβώς είναι όπως εσύ.. που δεν καταλαβαίνει που και κυρίως γιατί ζει… δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς βιώνει,… ο καθένας μέσα στη <φούσκα του> και όλοι μαζί στο ίδιο <εκτροφείο> να βελάζουν μέχρι να φάνε τον καθορισμένο < σανό τους >.. και όλα καλά, αύριο μέρα είναι πάλι,.. καλά να είμαστε… Έτσι δεν είναι ?… Μήπως διαφωνείς ?..»

«Όχι.. Ας πούμε πως έτσι ακριβώς είναι !..» παραδέχτηκα.. γιατί, τώρα μόλις έβλεπα μια κρυφή - <φωτεινή> χαραμάδα της σκέψης του να βγαίνει και να φωτίζει το χώρο.. και αμέσως προσπάθησα να το εκμεταλλευτώ και να τον <σπρώξω> στην αποκάλυψη, που μάντευα πως μέσα της κρυβόταν και το μεγάλο μυστικό του..

« Προσπαθώ να σε καταλάβω.. του είπα, και σε πολλά συμφωνώ από όσα είπες, όμως δεν σου κρύβω πως ακόμα δεν έχω καταλάβει και πεισθεί..»

«Ναι, και αυτό είναι λογικά σωστό, για κάποιον που δεν γνωρίζει και προσπαθεί να καταλάβει.. Αυτό όμως είναι το σημαντικό και το παρήγορο. Το ότι προσπαθεί.. αυτό μαρτυρά πως έχει την θέληση να σπάσει την <φούσκα του> και να ελευθερωθεί.. και αυτό είναι το ζητούμενο και το πλέον σημαντικό.. Όμως δεν υπάρχουν πολλοί που έχουν φθάσει στο σημείο να έχουν καταβάλει κάποια προσπάθεια να σπάσουν τα δεσμά τους.. »

«Κάτι πάω να καταλάβω από όσα λες, αλλά εξακολουθώ να έχω πολλές αμφιβολίες.. Μπορείς να γίνεις πιο σαφής ?..» Του είπα επίτηδες, για να τον αναγκάσω να επεκταθεί ακόμα περισσότερο……

«Εφ’ όσον μου είπες στην αρχή , την αλήθεια, πως ακούς την < ηχώ των σκέψεων σου σε αυτή τη σπηλιά> τότε πρέπει να έχεις φτάσει στο κρίσιμο σημείο να καταλάβεις και να διαπιστώσεις πως βρίσκεσαι να ζεις φυλακισμένος σε ένα < εκτροφείο ανθρώπων > ! Ο πρόχειρος αυτός πλανήτης αυτό ακριβώς είναι και αυτό το σκοπό εξυπηρετεί…

« Να σου κάνω μια ερώτηση πριν συνεχίσεις, - τον διέκοψα πάλι – πιστεύεις πως υπάρχει Θεός ?»

Η απάντηση του με μπέρδεψε στην αρχή, έως ότου εξισορροπήσουν σιγά – σιγά τα πράγματα.

«Και βέβαια πιστεύω πως υπάρχει Θεός !…»

«Είναι λοιπόν δυνατό και το θεωρείς σωστό και δεδομένο πως ο Θεός θα έφτιαχνε και θα μας έβαζε σε εκτροφείο ? και για ποιο λόγο ?..» ρώτησα..

«ΟΧΙ !.. Ποτέ δεν θα μπορούσα να διανοηθώ και να πιστέψω κάτι τέτοιο..»

«Τότε ποιος μας έβαλε σε εκτροφείο ?»

«Ο Δημιουργός ! μας..»

«Μα εσύ λες πως δεν μπορείς να το διανοηθείς πως ο Θεός θα έβαζε τον άνθρωπο σε εκτροφείο…»

«Και ποιος σου είπε εσένα ότι Ο Θεός και ο δημιουργός μας… είναι ο ίδιος ? »

«Δεν σε καταλαβαίνω…»

«Το ξέρω !.. Ο Θεός δημιούργησε Αθάνατους Άγγελους και Αρχάγγελους !.. Δεν είχε κανένα λόγο ούτε και χρειαζόταν να δημιουργήσει Θνητούς ανθρώπους. Ούτε καν ζώα, και ποτέ έναν πρόχειρο πλανήτη χωρίς καμιά προδιαγραφή και εγγύηση για να κατοικηθεί ..»

«Τότε ποιος είναι ο δημιουργός του ανθρώπου ?..και όσων ανέφερες ?»

«Ο αποστάτης εγκληματίας Εωσφόρος ή Ιαλδαβαώθ..Ο εκδιωχθείς και Πεπτωκός από τον ίδιο Τον Θεό.. Που το σημερινό όνομα του, όπως ο ίδιος αυτοαποκαλέστηκε διατηρώντας την ανάποδη φύση του μετά την έκπτωση του είναι < νωχρΆ ςόεΘ ςηΓ .. > Αλλά για να το πεις σωστά πρέπει να το διαβάσεις αρχίζοντας από το τελευταίο γράμμα !…»

«Και γιατί αυτός που λες ο εγκληματίας χρειαζόταν να δημιουργήσει θνητούς ανθρώπους ?»

«Για να επιβιώσει ! Μετά την Πτώση του…Ο άνθρωπος που κατασκεύασε είναι το απόλυτο και βολικά χειραγωγήσιμο και ευκολόχρηστο εργαλείο και υποχείριο του. Είναι η πηγή της δύναμης του και της επιβίωσης του ανά τους αιώνες, απομυζώντας την ενέργεια που παράγει κυρίως με τα αρνητικά συναισθήματα κατά τη διάρκεια της ζωής του και έτσι συντηρείται και επιβιώνει με τους ακολούθους του, εις τούς αιώνας μετά από την <πτώση> τους στη Γη έως την συντέλεια και το τελεσίδικο οριστικό Τέλος του..»

Και συνέχισε με περισσότερη ένταση…

«Πιστεύω ότι πλέον κατάλαβες, πως κανένας ανθρώπινος αγώνας και οποιαδήποτε καθημερινή μάχη ενάντια στις στρεβλώσεις, όπως ανέφερες προηγουμένως, δεν είναι δυνατόν να αντιπαρατεθεί με το <καθαρά Πνευματικό Ενεργειακό αυτό Τέρας>, που όσο η Γνώση αυξάνεται και η Αλήθεια διαρρέει και απλώνεται μεταξύ των ανθρώπων, σχετικά με την προέλευση και το ποιόν του, τόσο κάθε φορά εντείνει και επεκτείνει την δολοφονική του ανθρωποκτόνο χειραγώγηση, και στοχεύει όλο και σε νεότερες, ανώριμες και αδαείς ακόμα ηλικίες …Και αυτό θα εντείνεται συνεχώς, έως το αμετάκλητο τέλος του…»

Τα τελευταία του λόγια τα οποία με έβρισκαν και απόλυτα σύμφωνο, με ανάγκασαν να ομολογήσω…

« Τελικά επιβεβαίωσες αυτό που είπα στην αρχή, ότι ακούγοντας σε, ακούω ταυτόχρονα την ηχώ των σκέψεων μου…» του είπα…

«Χαίρομαι που έκανες αυτή την επιβεβαίωση…» είπε κοιτάζοντας με αυτή τη φορά στα μάτια…

Δίνοντας την υπόσχεση πως θα επισκεφθώ και πάλι δοθείσης της ευκαιρίας τον ξένο, που σε ερώτηση μου αρνήθηκε να πει το όνομα του, σηκώθηκα να φύγω, ευχαριστώντας τον ωστόσο για την τόσο ενδιαφέρουσα υπαρξιακή συζήτηση…Όταν ως επίλογος, ακολούθησε.. το αδιανόητο… Η βόμβα που με συντάραξε και που ούτε ποτέ θα φανταζόμουν…!

« Το χάραμα θα αποχωρήσω και εγώ !... Το Range Rover (!).. το έχω μέσα στη σπηλιά γιατί ο ήλιος είναι πολύ καυτός !...Αύριο τελειώνει και η άδεια μου !... Εδώ έρχομαι τα τελευταία 10 χρόνια για πνευματική αποτοξίνωση, συγκέντρωση και επαναφόρτιση των δυνάμεων… Μπορεί να με ξαναβρείς, μπορεί και όχι… άλλωστε δεν είναι και κάτι σημαντικό αυτό… Χάρηκα που σε συνάντησα όποιος και να είσαι… Καλή δύναμη στην πορεία σου και ποτέ μην εγκαταλείψεις την πίστη σου στον Αληθινό Θεό… ! » Τώρα ίσως ξέρεις κάτι περισσότερο από πριν και ίσως να έμαθα και εγώ κάτι ακόμα, από την απροσδόκητη παρουσία σου… Δεν ρωτώ το όνομα σου.. τα ονόματα δεν έχουν καμία σημασία σε ένα εκτροφείο…

Ήταν τα τελευταία λόγια του περίεργου ξένου που σκεπτόμουν καθήμενος στο τιμόνι και στις συνεχείς στροφές του δρόμου, αλλάζοντας τις ταχύτητες…

Νίκος Στυλιανού