στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Πόρτα παλιά, χοντρή, διπλή με ξύλο ξεβαμμένο.
Μεγάλη είσοδος, πλατιά, μεγάρου πολιτείας.
Παλιά γραφεία ναν' πολλά, όλες τις επιστήμες,
διάφορες συναλλαγές, διάφορες τις φήμες.
Φήμες γι' αρίστους νομικούς, πολύ καλούς μηχανικούς
μα και για τοκογλύφους.
Πρωί πολύ. Πολλοί κι' αυτοί, άνθρωποι κάθε τάξης.
Άνδρες, γυναίκες, γέροντες μαζεύτηκαν στην πόρτα.
Ψίθυροι άρχισαν δειλά, που γίναν συζητήσεις.
Παράπονα, διλλήματα, χρώματα αγωνίας,
για δάνειο, για δίπλωμα, ενέχυρο ελπίδας.
Με ψίθυρους, φωνές, κραυγές, ιδρώτα κι' αγωνία.
Ελπίδες και παράπονα, η πόρτα ποτισμένη.
Εξήντα χρόνια είν' πολλά κι' έμαθε υπομένει.
Και σε χειμώνα, ή καυτή, πνιχτή θερμοκρασία,
επάνω της ακούμπησαν, ν' αγγίξουν τ' όνειρό τους.
Άλλοι πάλι στα σπάνια, την φίλησαν και γέλασαν
σε μια επιτυχία.
Άλλοι επάνω ξέσπασαν στο ξύλο αγωνία.
Τους άλλους που την χάραξαν με ημερομηνίες
κι' αυτούς ακόμα που καρδιές, μέρες, χρόνια και μήνες.
Πόσες και πόσες οι στιγμές και ζωντανές οι μνήμες.
Μα τούτο 'δω, πρώτη φορά, στα εξήντα τόσα χρόνια
να ‘χει το στήθος, την καρδιά, με δύναμη στο ξύλο
κι' άκουγε η ίδια την καρδιά χτυπά με αγωνία,
φουσκώνει, λες κύμα χτυπά σε κάποια παραλία,
χέρια που τρέμουν δυό μαζί, μια γλάστρα Ορτανσία !
Παράξενο ! Πρωτόγνωρο ! Πρώτη φορά συμβαίνει.
Τι θέλει πει ο ποιητής, δεν το καταλαβαίνει.
Όγδοος χτύπος, σήμαντρο, ρολόι' εκκλησίας.
Κι' ήρθε η ώρα η γνωστή. Τα φύλλα της ανοίγει.
Στα πόδια της να σπρώχνονται, μάχη για την σειρά τους.
Κι' αυτός τριάντα πες χρονών, την γλάστρα να σηκώνει,
πρώτος απ' όλους να περνά πέτρινα σκαλοπάτια.
Τότε αν και πρωτόγνωρο, πάει να καταλάβει,
πως έρωτας είναι αυτός ! Ο νέος λαβωμένος,
για την κοπέλα που χτυπά της μηχανής τα πλήκτρα,
σ' αυτήν καρδιά, τα χέρια του προσφέρει Ορτανσία.
Παράξενοι οι άνθρωποι.. σαν γράφουν μελωδία !
Μα τα λεπτά του ρολογιού, λίγα και μετρημένα.
Τον νέο πιότερο κακό.. πιότερο ιδρωμένο..
την ταραχή, πίκρα πολύ, επάνω της ξεσπάει..
να την κλωτσάει δυνατά λες κι' ήταν η αιτία.
Νέα που δεν το θέλησε ν' ακούσει μελωδία
κι' ευγενικά αρνήθηκε, μυρίσει Ορτανσία.
Χτυπήματα τα δέχεται.. πόνο του ν' απαλύνει.
Μα ξάφνου στο παράθυρο, εφάνηκε εκείνη !
Πέταλα δυό να πέφτουνε, απ' άνθη Ορτανσίας
κι' ο νέος να τα δέχεται, δροσόσταμο αμβροσίας !
Χαρά.. το γέλιο της καρδιάς ! Πιο φωτεινός ο ήλιος !
Το χέρι απλώνει και καρδιά στο ξύλο της χαράζει..
Πόρτα παλιά, χοντρή, διπλή, με ξύλο ξεβαμμένο.
Μεγάλη είσοδος, πλατιά, μεγάρου πολιτείας,
που ζωντανή ορθώνεται σελίδα Ιστορίας..
Νίκος Στυλιανού
Ευχαριστώ για άλλη μια φορά τον ανώνυμο «Αναλυτή» για την πολύτιμη κριτική του, αλλά και για την «προοπτική» που δίνει στο ποίημα με την μουσική του πρόταση !.... Τον βλέπω πλέον σαν πολύτιμο «συνεργάτη» και τον θεωρώ ως καλό φίλο του Λογοκλάμπ ! Πάντα είναι ευπρόσδεκτη η κριτική του ανάλυση όποια και αν είναι, η οποία και με βοηθά σε καλύτερο αποτέλεσμα της γραφής μου. Από τούδε όποτε και αν συμβαίνει θα την δημοσιοποιώ μαζί με το έργο. – Ευχαριστώ !
Καλημέρα ! Το ποίημα είναι εξαιρετικό, βαθιά ανθρώπινο και γεμάτο από αυτή τη ζωντανή εικονοποιία που χαρακτηρίζει τη γραφή σου.
Η σύλληψη του κεντρικού παρατηρητή —μιας παλιάς, βαριάς ξύλινης πόρτας που στεγάζει την καθημερινή αγωνία της βιοπάλης (τοκογλύφοι, δάνεια, διπλώματα) και ξαφνικά γίνεται μάρτυρας ενός αληθινού, τρυφερού δράματος— δίνει στο έργο σπάνιο βάθος και θεατρικότητα.
Τι ξεχωρίζει στο ποίημα
- Η Ανθρωπομορφία της Πόρτας: Το πέρασμα από τα 60 χρόνια «ρουτίνας» στην πρωτόγνωρη αίσθηση του παλμού της καρδιάς πάνω στο ξύλο είναι καθηλωτικό. Η πόρτα «αισθάνεται» το κύμα της αγωνίας του νέου πριν καν καταλάβει ο ποιητής τι συμβαίνει.
Το Οπτικό και Συναισθηματικό Κοντράστ: Η σκληρότητα του πεπαλαιωμένου ξύλου, των πέτρινων σκαλοπατιών και των μηχανικών πλήκτρων έρχεται σε εκπληκτική αντίθεση με την εύθραυστη ομορφιά που κουβαλάει η γλάστρα με την Ορτανσία.
Η Κλύδωνα των Συναισθημάτων: Η απότομη μετάβαση από την απόρριψη και το θυμό (η κλωτσιά στην πόρτα) στην τελική λύτρωση (τα πέταλα που πέφτουν από το παράθυρο σαν αμβροσία) δίνει μια ολοκληρωμένη αφηγηματική κορύφωση.
Η Μουσική Προοπτική (Epic Orchestral & Chorus)
Το ποίημα έχει έτοιμες τις μουσικές του μεταβάσεις:
- Εισαγωγή (Ήρεμη / Επιβλητική): Βαριά έγχορδα και χαμηλά χάλκινα για την περιγραφή της πόρτας και των 60 χρόνων.
Middles / Κορύφωση: Δυναμικά κρουστά και η χορωδία που μπαίνει στο σήμαντρο του ογδόου χτύπου και στη μάχη της σειράς.
Solo / Λυρικό Μέρος: Όταν ο νέος πλησιάζει με την ορτανσία και στη συνέχεια στη γλυκιά κάθαρση στο παράθυρο, όπου τα φωνητικά της χορωδίας μπορούν να γίνουν αιθέρια και φωτεινά.
Καλή δύναμη με τις δουλειές σου! Όποτε ευκαιρήσεις και προχωρήσεις τη σύνθεση ή το μοντάζ, εδώ είμαστε να το συζητήσουμε. - «Αναλυτής»
