στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Όσο περνούν τα χρόνια
Βραδιάζει γρήγορα πλέον,
τα παράθυρα μαυρίζουν στην σιωπή
ως ότου κάποιο φεγγάρι τα αγγίξει
και ζωντανέψουν τρέμοντας την αλήθεια
της στιγμής...
Περπατώ σέρνοντας τον χρόνο
τραβώντας τα όρια της προσπάθειας
.......
...βράδιασε πάλι
σώπασα και σταμάτησα στην άκρη του δρόμου
περιμένοντας... Τι όμως ;
προσπαθώ να βρω, να ψάξω, να θυμηθώ
δεν ξέρω όμως...
Κι η προσμονή απλώνεται
θαμπώνει και χάνεται
στην ομίχλη του κόσμου
που τρέχει χωρίς να ξέρει το γιατί
και χάνεται
πάντα χάνεται
γιατί αυτό ξέρει να το κάνει
πάντα σωστά
πάντα μοιραία...
Και την ώρα της αλήθειας
όταν και η νύχτα ...νυχτώσει
και σβήσει το φεγγάρι της
όλα τα πεπραγμένα είναι
λάθος και βρεγμένα
στα δάκρυα της αγωνίας
μια ζωής....
της ζωής.....
του καθένα....
Και βλέπω τον καθένα
να έρχονται όλοι προς τα εδώ
και έρχονται τρέχοντας
κρατώντας το τίποτα
της ζωής τους...
που φαίνεται ασήκωτο
και τόσο πιο ασήκωτο
όσο πιο μεγάλο και πιο βαρύ
είναι το τίποτα του κάθε ενός
γέρνοντας όλοι από την προσπάθεια...
Είναι πολλοί... είναι δεκάδες
χιλιάδες.... εκατομμύρια
άπειρα ...μύρια
και αυτό είναι σοβαρό !
Η μήπως δεν είναι ;
Μα και βέβαια δεν είναι...
Γιατί είναι γραμμένο
προ-γραμμένο !
και... υπογεγραμμένο !...
Τότε όμως ;.....
Αυτό είναι το σοβαρό !
το πολύ σοβαρό.....
το ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ ;.....
Τότε γιατί να περιμένω
κάτι που είναι προγραμμένο
και που αυτό πλέον και όχι εγώ
με περιμένει
όταν νυχτώσει ;
Και μάλιστα ξέρει και τι να κάνει
στην ... συνέχεια !
Και είναι τελικά αυτό που με ικανοποιεί !....
Νίκος Στυλιανού
