στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Η νύχτα καταφύγιο της σιωπής μου
με το φεγγάρι σκουπίζει τις βαθιές πληγές μου
Η νύχτα καταφύγιο της σιωπής μου
με το φεγγάρι σκουπίζει τις βαθιές πληγές μου
σε ένα αστέρι έβαλα τα απομεινάρια της ψυχής μου
κοντά στην μαύρη θάλασσα με σπίθες να την λούζει
να της κρατάει συντροφιά όταν χαράζει και αγριέυει
να αντανακλάει στα νερά της το μικρό μυστικό μου
ξέρω πως ύστερα θα χαιδέψει τις ακτές, θα σκύψει στα βότσαλα,θα ηχήσει γλυκά
καθώς η σύσταση μας είναι ίδια
Αίμα... Νερό... Αλάτι
Αίμα... Νερό... Αλάτι
Ορφανό το «γιατί» σαν μαχαίρι στο στέρνο
η φύση το «έτσι» που ποτέ μου δεν παίρνω,
τα «θέλω» φοβισμένα χαθήκαν,
στο δρόμο του «πρέπει» δακρυσμένα κρυφτήκαν
η συνήθεια «ζωή» σβήνει κεριά στο κελί μου.
δεν ελπίζω, μα αλυσίδα βαριά το κουρασμένο κορμί μου
πλοίο σπασμένο σε ράγες ο χρόνος κυλάει
κομμένα φρένα η κοινωνία στους σταθμούς χεραιτάει
μαραζωμένο δέντρο η σκιά της φωνής μου
απ’ τη νησίδα των ονείρων με θυμό με ξυπνάει
ριζωμένη η μοίρα την δυναμή μου κρατάει.
χάθηκε η ματιά μικρού παιδιού
που ηφαίστεια γεννάει
που τους σκοτεινούς καθρέπτες των θνητών με ένα βλέμμα τους σπάει.
DHMHTRHS GEORGAS
WOLFALAIRE
