στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Μαύρη επέτειος πάλι κι ο χρόνος προσπερνά.
37 χρόνια η προσμονή ν' αντικρίζει
την άδεια θέση στο τραπέζι μας .
Κι ακόμα η καμπάνα να μην θέλει να χτυπήσει χαρμόσυνα .
Περπατάμε πάλι και κοιτάμε
κι ο κόσμος πηγαινοέρχεται,
στην οδό Λήδρας.
Εκεί που αποθέσαμε άλλη μια φορά τις ελπίδες
των δυόμισι μας χρόνων
Να φύγει ο κακός δράκος του παραμυθιού
κι όλα να γίνουν σαν και πρώτα .
Μα ο ζωντανός εφιάλτης
άλλη μια φορά ανασκαλεύει τις στάχτες
της ναρκωμένης μας θύμησης .
που παρά τα "μη" και "δεν πρέπει "μας ξεφεύγει
κι ,αποκοιμιέται
κι ας είν γλυκός ο ύπνος της λησμονιάς .
Με στο όνειρο να σε παίρνει εκεί .
Στο σπίτι το πατρογονικό.
Που σού 'καναν την χάρη
να το κοιτάξεις από μακριά
Μα είν δικό σου τούτο το χώμα .
Το καταπατημένο σου το δίκιο .
Που πιάστηκε στον ύπνο.
Και που προστάζει τώρα τούτο
το κουρασμένο πρωτόπνι
να ξεπετάγεται απάνω .
Σαν το ταρακουνάει η ενοχή
του αξεπλήρωτου χρέους
που δεν πρέπει να ξεχνιέται .
Να μην λησμονάει την χώρα μας.
Όλοι την ξέχασαν κι ο ξένος πόνος
δεν αγγίζει τις αδιάφορες καρδιές .
Μα η υπομονή εκεί! δεν το κουνάει ρούπι.
Να διαμαρτύρεται ειρηνικά
για να ξυπνήσει τις κοιμισμένες συνειδήσεις.
Μήπως.....
Μήπως...
Μήπως ...
Κατά λάθος βρει μια τόση δα θέση
να προηγηθεί το αίτημα του δίκιου
στην παραφορτωμένη ατζέντα τους.
