Εξερευνησες τον κοσμο. Πηγες κ στο φεγγαρι,

Κ δεν εχεις ιδεα τι εισαι. Τι μεγαλος θησαυρος εισαι. Κριμα.

Σπαταληθηκες. Η σπαταλη είναι ομορφη. Σπαταλησε τον εαυτο σου! Είναι ομορφο,

Ξοδεψε τον εαυτο σου, μην εισαι τζιγκουνης, ξοδεύτου αβερτα, μεχρι την τελευταια ρανιδα του αιματος σου, είναι ομορφο, είναι θεικο.Κριμα όμως. Ησουν τσιγκουνης, ειχε ς τις γροθιες σου σφιγμενες. Σπαταληθηκες!

Αυτό που θεωρεις δεδομενο, δεν ειναι παρα μια συμβαση.

Μια φορα ηταν ένα ειδος πανω στη γη που:

εφτιαξε ένα κοσμο απανθρωπο. Εζησε μαζι του,

γεματος μιζερια. Χορτασε μιζερια. Αυτό το ειδος χρησιμοποιησε την εξυπναδα του για τα πιο βρωμικα ενστικτα του. Βεβαια ολοι υποκρινονταν ότι όλα ηταν μελι γαλα κ ότι σιγα σιγα όλα θα φτιαξουν προς το καλυτερο. Ηταν μια μηχανη, ακριβως όπως το χειροκινητο πιεστηριο τυπογραφιας. Κάθε νέο ον που γενιοταν του εδιναν μια χειροκινητη μεγγενη. Εβαζε το κεφαλι σου μεσα κ μετα αρχιζε να το σφιγγει. Στην αρχη ποναγε κ ετσι οι μεγαλοι το διδασκαν πώς να το κανει. Ορισμενοι συνανθρωποι μας, σε μια δεδομενη στιγμη της υπαρξης τους, καταλαβαιναν το ολο σουρεαλιστικο σκηνικο κ ετσι πεταγαν την κεφαλομεγγενη μακρια κ ελευθερωνονταν από το μαρτυριο του Σισυφου, από το μαρτυριο του Προμυθεα, από το μαρτυριο του μαζοχιστη, γινοντουσαν ξανα ανθρωποι. Όμως,

όμως οι υπολοιποι τους εβλεπαν σαν κατι το εξωγηινο. Τοτε τους σκοτωναν κ τους εκαναν θεους. Ετσι,

ακομα κ αυτοι, οι καθ’ολα νορμαλ ανθρωποι, που ελευθερωνονταν, εγιναν θεοι,

κ τους προσκυνουν ανθρωποι με ανθρωπομεγγενες στο κεφαλι.

η ιστορια που θα διαβασεις, ξεκινα από την γη,

κανει μια γυρα στον αερα κ

ξαναπροσγειωνεται στη γη, εντελως αλλαγμενη.

Πολλες φορες το εχω σκεφτει. Αν δεν ηταν ο Οσσο να με πιασει από το χερακι κ να μου δειξει τα αστρα, θα ημουν ακομα,

Ενας σαν εσενα.

Παιδευομουν πολύ, διαβαζα, εψαχνα, μα τιποτε δεν εβρισκα, ουτε στα μεγαλυτερα λογοτεχνικα βιβλια, ουτε στην ψυχολογια, ουτε στη θρησκεια, ουτε στον κομμουνισμο, ουτε στον καπιταλισμο, ουτε στα ιδανικα. Πουθενα ένα φως. Παντου απολυτο σκοταδι. Μια μερα καποιος αναψε ένα αναπτηρα. Πλησιασα το σημειο που εβγαινε το φως κ κοιταξα το προσωπο του. Ηταν ο Οσσο. Νοιωθω μεγαλη ευγνωμοσυνη για αυτόν τον ανθρωπο. Δεν είναι ότι μου προσφερει λυσεις στα προβληματα μου,

Παιζω κ γω τις ρακετες μου στο ιδιο γηπεδο που επαιζε κ ο Λιαντινης. Ολες οι ομιλιες του Λιαντινη, ολη του η προσπαθεια, ηταν να σε φερουν μεσα σου, στην Σιωπη σου. Μεσα μας κατοικει μια Κυρια, η ομορφοτερη του κοσμου. Η Σιωπη. Δεν είναι η σιωπη του νεκροταφειου, είναι η σιωπη των δεντρων , των λουλουδιων, της Φυσης. Η σιωπη του χιονιού. Πολυ φλυαρια εκει εξω, ενα μποτιλιαρισμα, σε κεντρικο Αθηναικο δρομο. Το γηπεδο που παιζω τις ρακετες μου ειναι ένα παραξενο γηπεδο, ριχνω το μπαλακι στον αντιπαλο κ αυτος το ριχνει σε μενα. Ομως δεν βλεπω τον αντιπαλο, εχει φοβερη ομιχλη, απλα ριχνω το μπαλακι κ αυτό επιστρεφει σε μενα χωρις να βλεπω τον αντιπαλο. Αν τυχει κ καθαρισει αυτή η ομιχλη που εχεις μπροστα σου, μενεις εκπληκτος. Επαιζες μονος σου! Απεναντι σου ένας τοιχος κ τιποτε άλλο. Είναι η Σιωπη. Ειμαστε μονοι μας εδώ, νομιζουμε ότι παντου γυρω μας είναι κοσμος. Ειμαστε μονοι μας. Μια απεραντη σιωπη. Εσυ κ εσυ. Δεν ξερω ποιος καθαρισε την ομιχλη κ ειδα ότι επαιζα μονος μου. Πιθανον ο Λιαντινης, ο Σωκρατης, ο Ηρακλειτος, ο Οσσο. Δεν ξερω. Η αληθεια τσουζει, γιατι καιει το ψεμα σου.Εδω περα ειμαστε μονοι μας, ο καθενας μονος του, ειτε το παραδεχεσαι ειτε όχι. Πολύ λιγοι το παραδεχονται κ ακομα πιο λιγοι διδασκουν Αυτην.

Όταν όλα τα κοριτσάκια μεγάλωναν με το όνειρο κάποτε να ντυθούν νυφούλες και να ανεβούν τα σκαλιά της εκκλησίας για να συναντήσουν εκεί στην κορυφή τους τον πρίγκιπα μέσα στο Αρμάνι κουστούμι, εκείνη το μόνο που άκουγε από την μάνα της μέσα στο σπίτι ήταν μια συνεχής γκρίνια για τα δεινά του γάμου. " Ο γάμος το μόνο που κάνει είναι να σε δένει χειροπόδαρα με ένα σωρό υποχρεώσεις και πρέπει!" της έλεγε και της ξανάλεγε και στο παιδικό μυαλό της αντί για ρύζια και κουφέτα φανταζόταν χειροπέδες και μαστίγια.

Διαβαζω στην εγκυκλοπαιδεια…απεθανεν παμπτωχος κ αλκοολικος, στις 18/12/1917.

“Η ρωμιοσυνη εν φυλή σινότζαιρη( εχει την ηλικια του κοσμου) του κοσμου/κανενας δεν εβρεθηκεν για να την ιξηλειψει (να την αφανησει)”.

“Το ’νιν αντάν να τρώ’ την γην, τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα κείνον τρώεται και κείνον καταλυέται”.