♦ Καθισμένοι πεζόδρομοι. Χαμηλές οι εικόνες.

♦ Αδειανές οι πλάτες των καθισμάτων, σκιαγράφημα μοναδικό μια διακεκομμένη γραμμή, σκυμμένη, αμέτοχη, στο γυαλί, το διάφανο προ­σκεφάλι της πολύτροπης απογνώσεως.

♦ Ομοιοτυπίες προλόγων και τα πρόσωπα με­λαγχολικής προσεγγίσεως αναγνώσματα, προ­σκείμενες εναλλαγές της διαθέσεως φέρονται ερημαίως ως κλιμακωτά κατασκευάσματα, από τις ανακοινώσεις των τετριμμένων συνθέσεων της στοματικής κοιλότητας των βαρυπρεπών.

♦ Και τα ερωτικής επινοήσεως ουσιαστικά, επιμηκύνσεως αποτελέσματα, δίνουν στην ομοιο­καταληξία την αποκρυπτογραφημένη ερμηνεία του βαθυσκότεινου πόθου της ασέλγειας.

♦ Και η σαρκαστική απογύμνωση της γενικής του χρέους, με την περιποίκιλη υπονοούμενη πα­ραλλαγή συναλλάσσεται με τις περιστάσεις αφή­νοντας στον ορίζοντα την πικρόχολη εντύπωση της οξείας πραγματικότητας.

Από την Ελλάδα δεν έλειψαν οι ποιητές όσο έλειψε η Ελλάδα από τους ποιητές της… Κι αυτό που έλειψε, ήταν η κατανόησή τους· το ότι δεν μπορέσαμε ως έθνος να τους αφουγκραστούμε, να τους τραγουδήσουμε (όχι στις πανηγυριώτικες συναυλίες, ούτε στα κοσμικά Μέγαρα), να τους απολαύσουμε, να τους τοποθετήσουμε στην κορυφή της παράδοσής μας, να τους σπουδάσουμε. Στα πανεπιστήμιά μας δεν είχε ποτέ εξέχουσα θέση ο ποιητικός τους λόγος· η απολιθωμένη κομματική νεολαία δεν χαμπαριάζει απ’ αυτά – μένει στην πρωτοπορία των καταλήψεων και υπερασπίζεται το… άσυλο. Αλλά και η συντηρητική κοινωνία γενικότερα δεν υπήρξε ιδιαίτερα γενναιόδωρη μαζί τους αφού πάντα θεωρούσε την ποίηση και τον ποιητή συνώνυμα του ψώνιου, της αποτυχίας, της τρέλας και της εξαθλίωσης. Για μια ακόμα φορά στη νεότερη Ιστορία της, η χώρα αποδείχθηκε μικρή κι ανήμπορη να αναδείξει το μεγάλο. Προτίμησε τον φατριασμό, τον μικροκομματισμό, τη φτηνή συναλλαγή.