Το μεγάλο ψεύδος που συνοδεύει τους ποιητές μέσα στους θολούς αιώνες είναι η μεγάλη θεώρηση, η εποπτεία… το καθαρό βλέμμα στο Κεκρυμμένο και στο Επέκεινα… ναι, ακόμα και στο επέκεινα… γιατί χωρίς τη μεταφυσική ο ποιητής είναι ένας κρεμασμένος βλάσφημος από το καταραμένο δέντρο… χωρίς τη μεταφυσική ο ποιητής απλώς αντιγράφει, δεν αφηγείται… στην καλύτερη περίπτωση μεταγράφει όμως δεν ποιεί… δεν μπορεί να δομήσει ένα άρτιο σύμπαν… και ποιητής χωρίς άρτιο σύμπαν είναι ένας σβηστός ήλιος, μια μέλαινα οπή στο μαύρο του στερεώματος… ένα περιττό ίσως, και τα ίσως το Αχανές τα ξεβράζει στους αποθέτες του χρόνου…

◆ Ψευδογραφήματα Απριλίου.
◆ Παρανοήσεις της ανοίξεως και οι ημέρες προαναφωνούν την καλοκαιρία περιπαίζοντας εντός του οξύμωρου σχήματος.
◆ Εποχές αλογίστου επιθυμίας των ενστίκτων, καθιερωμένου ημερολογιακού χαρακτήρος και τα περιστατικά διαδέχονται το ένα το άλλο αφήνοντας στο κάτω χείλος της καταλήξεως την ανήδυστη γεύση της δικαίωσης.
◆ Στα αναμασήματα, οι άρχοντες, εξοχές αγελαίας επιλογής, αντιαισθητικής συλλογιστικής, κενού περιεχομένου περιδιαβαίνουν συναρμόζοντας στο περιβάλλον την κακοφωνία μίας ξεκουρδισμένης πομπής μουσικών οργάνων.
◆ Κούραση και τα δευτερολογήματα, απαγγελίες πρωτογράμματης εορτής, έχουν τη συχνότητα των κτύπων ωρολογιακού μηχανισμού, ενώ οι αντιδράσεις μογίλαλες περιορίζονται στη σχηματογραφία των μορφασμών. Παρακοιμώμενες οι αναπνοές στη μονότονη εκδήλωση των προθέσεων εκποιούν την αξιοπρέπεια της εισπνοής ξεφυσώντας τη δυσοσμία.
◆ Και η άνοιξη συνεχίζεται αφήνοντας στον ήλιο το δικαίωμα να περιπλέκει.
◆ Ηλιθιολαγνεία διαδεδομένη στα πέρατα και το επιφώνημα εμβρόντητο απομονώνεται στο αποτύπωμα.