στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.

Home

logoclub.gr - Ιστοχώρος του Λογοτεχνικού Club

ΣΒΗΣΜΕΝΟ ΑΣΤΡΟ

Written by avaris April 21, 2009 Προβολές: 5472 Αγαπημένα

0.0

Από τα νιάτα μου αυτό.

Περισσότερα...

ΤΟ… ΣΑΠΙΟ ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Written by SAILOR June 22, 2009 Προβολές: 5464 Αγαπημένα

5.0

Όταν ήμουν παιδί και πρωτάκουσα τη περίφημη φράση ‘κάθεται σ’ αναμμένα κάρβουνα’ είχα γελάσει με τη καρδιά μου. Πως μπορεί να κάθεται κανείς σε… οτιδήποτε αναμμένο; Εκτός κι αν είναι φακίρης. Ή εκτός κι αν…
- Λοιπόν! Να αρχίσω την ανάγνωση;

Περισσότερα...

Με τη ζωή που τρέχει να προλάβει.

Written by admin December 17, 2012 Προβολές: 4592 Αγαπημένα

0.0

◆ Συνοδεία λεπτομερειών.
◆ Στις εκδηλώσεις του παραλόγου, οι ανακοινώσεις, φράσεις κοινοτοπίας, δεν προκαλούν την εντύπωση. Τα λεξήματα, εξεικονίσματα οικτρής πραγματικότητας, αποσιωπούν τα νοήματα και η χρήση των αποσιωπητικών μηχανεύεται την περιποικιλία της συνέχειας.
◆ Στα μεγάλα λόγια τα ρήματα, παραστρατήματα, αλόγιστα αποκαλύπτουν και τα επίθετα, ωραιογραφίες χαρακτηρισμών, αφήνονται στις κατευθύνσεις των εντυπωμάτων.
◆ Η πόλη χαμένη στο προαναφώνημα του χειμώνα περιμένει.
◆ Στο υπόλοιπο των αισθήσεων οι σκέψεις μασκαρεμένες επαναλαμβάνουν το καθιερωμένο και ένα χαμόγελο αναλαμβάνει τη δύσκολη θέση να ανατρέψει τη μελαγχολία.

Περισσότερα...

Η σελίδα του λοξού (5)

Written by admin June 21, 2010 Προβολές: 4701 Αγαπημένα

0.0

◆Υπερμέγεθες το καύσωμα στη γενέτειρα του ήλιου, του λευκού, του μύθου και της ασυλλήπτου λογόρροιας. Και η απείρου κάλλους γαστρώδης χώρα πονούσε απίστευτα και ο ήχος ξεμπρόστιαζε τους κρυμμένους απολογισμούς των διαφόρων πολιτικών πεπραγμένων.

Περισσότερα...

στο κενό των ανθρώπων

Written by ΠΑΤΕΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ September 28, 2010 Προβολές: 4243 Αγαπημένα

0.0

Δεν υπήρχε εκεί ακοή, ούτε γεύση υπήρχε. Τα χέρια μόνο τίναζαν μνήμες κι ιδρώτα. Το αίμα έχει ξεραθεί..είχε μεταλλαχτεί σε χρώμα. Λησμονημένο χρώμα στον τοίχο που κρέμασα το μυαλό μου, να μη με προδόσω κι αφεθώ. Δεν υπήρχαν άνθρωποι - σκιές μόνο, που κλειδώθηκαν βίαια μη δουν την αυγή και πάρουν σάρκα και οστά και αποδράσουν.

Περισσότερα...