γενιεσαι ενας βασιλιας,

κ σε καταντα η κοινωνια σου ένα σκουπιδι,

για ανακυκλωση, μαζι με αλλα ντενεκάκια της μπυρας,

κ άλλες συσκευασιες. Ολοι γενιομαστε βασιλΙαδες κ καταληγουμε κλωτσοσκουφι. Αυτος που κλωτσα το κλωτσοσκουφι δεν είναι η εξουσια. Ειμαι εγω κ συ. Βεβαια την καλυτερη μπαλα την ξερει η ηγεσια κ βαζει τα καλυτερα γκολ. Ομως δεν είναι εκει το θεμα. Εσυ κανεις κατι πιο χειροτερο από την ηγεσια. Κλωτσας τα πιο αγαπημενα σου πλασματα, τα παιδια σου. Βεβαια χωρις να το ξερεις, εισαι τοσο διαβρωμενος με την πουστια που την νομιζεις αληθινη, κ την μεταγγίζεις στα παιδια σου.

Αυτό που θεωρεις δεδομενο, δεν ειναι παρα μια συμβαση.

Μια φορα ηταν ένα ειδος πανω στη γη που:

εφτιαξε ένα κοσμο απανθρωπο. Εζησε μαζι του,

γεματος μιζερια. Χορτασε μιζερια. Αυτό το ειδος χρησιμοποιησε την εξυπναδα του για τα πιο βρωμικα ενστικτα του. Βεβαια ολοι υποκρινονταν ότι όλα ηταν μελι γαλα κ ότι σιγα σιγα όλα θα φτιαξουν προς το καλυτερο. Ηταν μια μηχανη, ακριβως όπως το χειροκινητο πιεστηριο τυπογραφιας. Κάθε νέο ον που γενιοταν του εδιναν μια χειροκινητη μεγγενη. Εβαζε το κεφαλι σου μεσα κ μετα αρχιζε να το σφιγγει. Στην αρχη ποναγε κ ετσι οι μεγαλοι το διδασκαν πώς να το κανει. Ορισμενοι συνανθρωποι μας, σε μια δεδομενη στιγμη της υπαρξης τους, καταλαβαιναν το ολο σουρεαλιστικο σκηνικο κ ετσι πεταγαν την κεφαλομεγγενη μακρια κ ελευθερωνονταν από το μαρτυριο του Σισυφου, από το μαρτυριο του Προμυθεα, από το μαρτυριο του μαζοχιστη, γινοντουσαν ξανα ανθρωποι. Όμως,

όμως οι υπολοιποι τους εβλεπαν σαν κατι το εξωγηινο. Τοτε τους σκοτωναν κ τους εκαναν θεους. Ετσι,

ακομα κ αυτοι, οι καθ’ολα νορμαλ ανθρωποι, που ελευθερωνονταν, εγιναν θεοι,

κ τους προσκυνουν ανθρωποι με ανθρωπομεγγενες στο κεφαλι.