«Όταν ένας άνθρωπος στερηθεί το δικαίωμα να ζεί τη ζωή που δικαιούται, αποκτά το δικαίωμα να περιφρονεί τους νόμους. - Nelson Mandela»
Αντεγραψα απο το logoclub τα πιο πανω λογια του Μαντελα. Επισης αντεγραψα κ το ομορφο: «ΚΑΙ ΟΤΑΝ» του Νικου Στυλιανου. Τα αντεγραψα κ τα δυο χωρις καμια αλλαγη απο μερους μου. Αυτουσια.
Κοιταξε γυρω του! Ενα δραμα. Δεν ηταν Σοδομα κ Γομορρα. Μακαρι να ηταν εξαθλιωμενο σεξ. Δεν ηταν. Ηταν κατι μακαβριο. Ηταν η μετατροπη του ανθρωπου σε αντικειμενο, κ μαλιστα κινεζικο. Ενας κινεζος εργατης. Ο ανθρωπος μηχανη του Σαρλω.
η Αντιγραφη.
εισαι ενα φωτοκοπυ,
οπως ηταν κ ο πατερας κ η μανα σου. Αντιγράφεις!
Ακουω μεσα στην αιθουσα θορυβους μηχανων.
η αιθουσα διδασκαλιας ειναι ενα μηχανουργειο,
στα θρανια καθονται βιδες κ παξιμαδια. Κ ο δασκαλος φορωντας την μπλε μακρια ποδια του μαστορα,
γεματος λαδια κ γρασα,
σκεφτικος πανω σε ενα σχεδιο που του εχει δωθει,
μιλα για ιδανικα κ τετοια. Μιλα για την κατακτηση του φεγγαριου.
Εξω απο την αιθουσα ενας δαιμονισμενος θορυβος απο παλιοσιδερα, λαμαρινες κ βιδες που σερνονται στους δρομους.
Κ το ομορφο δασος εχει αποτραβηχτει στο βαθος κ περιμενει υπομονετικα. Καμουφλαρισμενο. Περιμενει.
Δεν κουνιεται ουτε φυλλο του. Περιμενει.
Η επιθεση που επροκειτο να κανει για να επαναφερει την ταξη δεν θα γινει.
Ο εχθρος εχει πεθανει απο μονος του.
μια αγκαλια μεγαλη στο Νικο Στυλιανου, στον Νελσον Μαντελα,
με εκτιμηση κριστοφ







στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο.






