Οι νύχτες σέρνουν με βία
Τις αγίνωτες ανατολές.
Και τα σεντόνια
Αλλάζουν απότομα μορφές
Σε κάθε σπασμό.
Μην θυμάσαι
Αν δεν θες να πονάς.
Και μην πονάς
Αν δεν θες να θυμάσαι.
Κίνηση περιοδική
Που σαρώνει στιγμές
Στο πέρασμά της.
Η απώλεια ήταν,φίλε μου,
Μοναδική χαρά της.
Μην σιωπάς
Αν δεν θες να φοβάσαι.
Και μην φοβάσαι
Αν δεν θες να σιωπάς.
Τσίμα τσίμα στην στροφή
Κι η έσχατη ελπίδα.
Ενός αρρώστου διαστροφή
Που την ονόμασε πατρίδα.
‘Η κάπως έτσι…