καρδια μεγαλη, πρασινη, πικρη
νυχτες μικρες, χωρις ορια
γλυκειες πληγες ανοθευτες
στον ηλιο του μεσημεριου
στο φεγγος του χειμωνα
ζωη χωρις ανασα, χωρις αιδω
νεκρη, σα νουφαρο σε βαζο
λιωνεις ακουραστα, με ζεση θα λεγα
σε χωρα απυθμενη, ουτοπικη
ισχνης μπαλλαντας το ρεφρεν
επιζων μιας αλλης εποχης
θεατρο μονου θεατη, κριτη και ταξιθετη
θεατρο ατοπων πραξεων
μια αφροδιτη του μποτιτσελλι
εχασα φως, εχασα σκοτος
εχασα ηχους, εχασα εννοιες
ενα συμπαν μεσα μου, μοναδικο