στον Ιστοχώρο του Λογοτεχνικού Club,που δημιουργήθηκε από ανθρώπους που αγαπούν την λογοτεχνία και επιθυμούν να προβάλλουν αυτό το κομμάτι του πολιτισμού μας σε όλον τον κόσμο. 
Στο πεζούλι της Ιστορίας
σας βλέπω πάλι μπροστά.
Στην καγκελόπορτα εκεί.
Μαρία-παρούσα!
Κώστα-παρών!
Ελένη-παρούσα!
Στέλιο-παρών!
Ανδρέα-παρών!
Βασιλική-παρούσα!
Ματωμένους, θυμωμένα παιδιά.
Μ’ ένα πένθιμο τσιγάρο στα χείλη,
καμπάνα παντελόνι, λερωμένο
με χώματα αγιασμένα.
Ένα χακί αμπέχωνο περασμένο
απάνω σας στρατιώτες
την ιερή ώρα,
σας στράτευσε το Ψωμί,
σας ετοίμασε η Παιδεία,
σας αγάπησε η Ελευθερία.
Μα και θλιμμένοι, χαμογελούσατε!
Έπειτα...
Σηκωθήκατε, ξεσκονίσατε τη σκόνη
που σας κάθισε ο χρόνος
και μαζέψατε το Διομήδη,
που’ταν μπροστά σας πεσμένος,
στο δεντράκι γερμένος,
ακόμα με μάτια ανοιχτά.
Με την παλάμη στον ώμο:
«Έλα σήκω, πάλι».
Τον στήσατε όρθιο.
Σταθήκατε μπροστά μου.
Η φωνή σας-μα την αλήθεια-
μου ιστορεί:
«Είμαστε μέσα,
με τα σκυλιά απέξω ν’ αλυχτάνε.
Μα δε φοβηθήκαμε,
Έξοδο κινδύνου ετοίμαζε
ο Οδυσσέας.
Πυρά στα φυλλάδια έχυνε
ο Ρήγας.
Τροφή μας έφερνε σε λαδόκολλα
η Μπουμπουλίνα.
Μας ψύχωνε με λόγο
ο Κολοκοτρώνης.
Και παρά’ κει τραγουδούσε
ο Ξυλούρης.
Και εσείς δεν είσαστε μόνοι».
Έπειτα πήρατε
τα στενά και απλωθήκατε στην πόλη.
Σας έκρυψε καλά η νύχτα!
Τριακοστή έβδομη νύχτα
κι απόψε.
Και απέμεινα να σας μετρώ
από καρδιάς.
Στη θέση σας.
Μπροστά στην καγκελόπορτα.
Κίρκη
